ย้อนยุคมาเป็นแม่สามีสุดโหด - บทที่ 446 ฝ่ามือของเย่อวี๋หราน

บทที่ 446 ฝ่ามือของเย่อวี๋หราน

จูเหล่าโถวไม่อยู่ ถึงแม่ม่ายฉินจะร้องตะโกนอยู่ครึ่งค่อนวันก็ต้องไม่มีใครออกมาจากเรือนอยู่แล้ว

บรรดาลูกสะใภ้สกุลจูอดจะเห็นใจนางไม่ได้ “หยุดร้องเถอะ พ่อสามีพวกข้าไม่อยู่ เขาออกไปข้างนอกแล้ว!”

“ฮือ ๆๆ…เพราะเจ้า เพราะเจ้าแน่ ๆ!” แม่ม่ายฉินถลึงตาแดงก่ำมองเย่อวี๋หราน พลางร่ำร้องว่า “เจ้าต้องเอาเขาไปซ่อนแน่ ๆ เจ้ามันหญิงอสรพิษ เจ้าอยากบีบข้า เจ้าอยากบีบคั้นข้าให้ตาย…”

เย่อวี๋หรานไม่รู้สักนิดว่าตนเองทำอะไรลงไป “…”

ข้าไม่ได้ทำอะไรสักอย่าง นอกจากห้ามไม่ให้จูเหล่าโถวไปพบเจ้าเท่านั้นแหละ

“เขาเป็นคนตัวเป็น ๆ แบบนั้น ข้าจะเอาเขาไปซ่อนทำไม? แม่ม่ายฉิน เจ้าพูดแบบนี้ ข้าก็ไม่ค่อยเข้าใจแล้ว เจ้ามาหาข้า ไม่ใช่เพื่อเรื่องกล้ามันเทศหรอกหรือ ทำไมไม่รีบไปหาเจ้าหน้าที่กับผู้อาวุโส มาหาจูเหล่าโถวทำไม?”

เย่อวี๋หรานแปลกใจยิ่งแล้ว นางไม่เข้าใจเลยว่าผู้หญิงคนนี้คิดอะไรอยู่

แม่ม่ายฉินคงไม่ได้คิดว่า ถ้าจูเหล่าโถวออกมาแล้วก็จะเห็นแก่ความรู้สึกน้อยนิดระหว่างทั้งสอง แล้วออกหน้าแทนนางหรอกนะ?

ถ้าเป็นแบบนั้น ตอนแรกที่ถูกนางจับได้ จูเหล่าโถวก็คงไม่ปฏิเสธหัวเด็ดตีนขาด อ้างเหตุผลข้าง ๆ คู ๆ แบบนั้นหรอก

หลังจากนั้น ถึงนางจะให้จูซื่อและจูอู่ช่วยกันจับตามองจูเหล่าโถว ไม่ให้เขาไปพบแม่ม่ายฉิน แต่ถ้าเขามีใจเช่นนั้นจริง การขัดขวางเท่านี้จะมีประโยชน์อะไร?

“ทำไมเจ้าจะไม่ใช่คนทำ? นอกจากเจ้าแล้วยังมีใครอีก?” แม่ม่ายฉินกล่าวอย่างโกรธเกรี้ยว “เจ้ารู้ความสัมพันธ์ของข้ากับจูเหล่าโถวชัด ๆ เจ้าจงใจ…”

“วันนี้ ข้าไม่ปล่อยให้สมใจเจ้าหรอก”

นางสูดหายใจเข้าลึก โก่งคอยืดยาว ท่าทางราวกับถูกบีบคั้นจนไร้ทางไป ประกาศคำพูดที่ทำให้เหล่าคนที่มาชมความครึกครื้นต้องสะท้านสะเทือนใจไปตาม ๆ กัน “ข้าท้องแล้ว เป็นลูกของจูเหล่าโถว!”

เหล่าคนมุงพากันตะลึง

อะไรนะ?!

นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย

ไม่มั้ง จูเหล่าโถวกล้าทำด้วยเรอะ?!

พวกเขากลับไม่นึกเคลือบแคลงเรื่องแม่ม่ายฉินตั้งครรภ์แต่อย่างใด ถึงอย่างไรก็เป็นแม่ม่าย หลายปีมานี้เลี้ยงลูกตามลำพังก็ไม่ง่าย จะไปทอดสะพานให้สามีชาวบ้านก็ไม่แปลก

ทว่าคนผู้นี้จะเป็นใครก็ได้ แต่จะเป็นสามีของหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ไปได้อย่างไร?!

หญิงปากสว่างดีใจแทบคลั่ง แม่เจ้าโว้ย ในที่สุดหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ก็โชคร้ายแล้ว!

นางอยากกระโดดออกไปปรบมือโห่ร้องใจจะขาด ‘ทำได้ดีมาก แม่ม่ายฉิน! ใช่แล้ว ต้องเป็นอย่างนี้แหละ ต้องสั่งสอนหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ผู้นี้เสียบ้าง…’

เย่อวี๋หรานตะลึง “เจ้าเพิ่งพูดอะไรออกมานะ?”

“ข้าบอกว่า ข้าท้องแล้ว เป็นลูกของจูเหล่าโถว!” วันนี้นับว่าแม่ม่ายฉินยอมทุ่มสุดตัวแล้ว

นางรู้ว่าลูกธนูที่หลุดจากแล่งไม่อาจย้อนกลับ ถ้านางไม่ตีเหล็กตอนที่ยังร้อน ความพยายามที่ผ่านมาคงต้องสูญเปล่า ถึงตอนท้ายจะพูดอะไรก็อาจสายเกินแก้

“ลูกของจูเหล่าโถว?” เย่อวี๋หรานมองท้องของแม่ม่ายฉิน ดูไม่ออกเลยสักนิด “จริงหรือ? ดูเจ้าแล้วไม่เหมือนคนท้องเลยนะ!”

ไม่ใช่เพราะเย่อวี๋หรานเชื่อใจจูเหล่าโถว เชื่อคำพูดที่ว่าพวกเขาสองคนบริสุทธิ์ใจ ไม่มีความสัมพันธ์ใด ๆ ต่อกันทั้งนั้น

แต่เป็นเพราะหลังจากที่นางจับได้ก็ให้จูซื่อและจูอู่คอยจับตามองอยู่ตลอด ตอนนี้ผ่านมาได้พักใหญ่แล้ว แต่จากหน้าท้องของแม่ม่ายฉินกลับดูไม่ออกเลยสักนิด หรือต่อให้ตั้งครรภ์จริง เช่นนั้นอายุครรภ์ก็ไม่น่าจะนานมากนักจึงจะถูก

แล้วจูเหล่าโถวที่ถูกคนจับตามองอยู่ตลอดเวลาจะแยกร่างไปทำให้แม่ม่ายฉินตั้งครรภ์ได้อย่างไร?

แม่ม่ายฉินคิดว่าเย่อวี๋หรานไม่เชื่อคำพูดของตัวเองจึงเกร็งคอพูดว่า “ข้าเป็นแม่คนแล้วนะ ตัวเองท้องหรือไม่ท้อง ข้าจะไม่รู้เชียวหรือ? ให้จูเหล่าโถวออกมา ในเมื่อเขากล้านอนกับข้าจนท้องป่องแบบนี้แล้ว ก็ต้องออกมามอบคำอธิบายให้ข้า…”

“เจ้า เจ้าหน้าไม่อายเกินไปแล้ว!” เมื่อได้ยินวาจานั้น จูปาเม่ยก็พรวดพราดออกมาจากในเรือน สาดคำด่าใส่หน้าแม่ม่ายฉิน “พ่อข้าไม่มีทางไปนอนกับเจ้าหรอก นางแก่เหม็นเน่าฉาวโฉ่อย่างเจ้า พ่อข้าจะไปต้องตาเจ้าได้อย่างไร?”

ปฏิกิริยาตอบสนองของหลิ่วซื่อตรงไปตรงมายิ่งกว่า นางตักน้ำจากในเรือนออกมาอ่างใหญ่ เสียง ‘ซ่า’ ดังขึ้น น้ำสาดใส่ร่างแม่ม่ายฉินเต็ม ๆ “ข้าถุย อยากเข้าประตูเรือนสกุลจูของพวกข้าก็ไม่รู้จักส่องกระจกดูสารรูปของตัวเองเสียบ้าง!”

“ใช่แล้ว เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใครกัน? อยากเข้าประตูเรือนสกุลจูงั้นรึ ฝันไปเถอะ” หลิวซื่อร้อนตัว เห็นทุกคนตอบโต้กันหมดแล้วก็กระโจนเข้ามาร่วมด่าด้วย

ทางหนึ่งร่ำร้องด่าทอ ทางหนึ่งยังไม่ลืมสังเกตสีหน้าของแม่สามี แย่แล้ว แย่แล้ว แย่แล้ว คราวนี้แย่แน่!

แม่สามีคงไม่มาคิดบัญชีกับพวกนางหรอกนะ?

นางว่าแล้วเชียว เรื่องนี้ต้องระเบิดออกมาไม่ช้าก็เร็ว

เย่อวี๋หรานยังไม่ทันเอ่ยปากก็มีคนดาหน้าเข้ามาแล้ว สีหน้าแม่ม่ายฉินไม่น่ามองเป็นอย่างยิ่ง นางไม่สนใจหน้าตาอีกต่อไปแล้ว จึงด่ากลับไปว่า “ใครหน้าไม่อาย? หา ใครหน้าไม่อาย? นี่เป็นเรื่องที่พ่อพวกเจ้าทำเอง ทำไมไม่ให้เขาออกมา? ปรบมือข้างเดียวไม่ดังหรอกนะ ถ้าไม่ใช่เพราะเขาเห็นคนงามแล้วหน้ามืดตามัว บังคับขืนใจข้า พวกเจ้าคิดว่าข้าจะท้องลูกของเขางั้นหรือ?”

“ข้าอายุขนาดนี้แล้ว จะเป็นย่าคนอยู่รอมร่อ ข้าหน้าไม่อายงั้นเรอะ?”

“จูเหล่าโถว เจ้าออกมาเดี๋ยวนี้นะ เจ้าได้ยินไหม ข้าท้องแล้ว ท้องลูกของเจ้า ถ้าเจ้ายังไม่ออกมาอีก พวกข้าสองแม่ลูกจะถูกหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์บีบให้ตายอยู่ตรงนี้แล้วนะ”

……

นางตะโกนเข้าไปในเรือนอย่างไม่ยอมตายใจ

หลินซานเม่ยและหลินซื่อเม่ยก็วิ่งออกมาอย่างร้อนอกร้อนใจ แต่พวกนางไม่ได้ใจกล้าเหมือนจูปาเม่ย พวกนางมีสีหน้าวุ่นวายใจ ท่าทางเหมือนอยากช่วยเหลือ แต่ไม่รู้ว่าจะเริ่มช่วยจากตรงไหน

“หลิ่วซื่อ พาพวกนางกลับเข้าไปแล้วปิดประตูเสีย” เย่อวี๋หรานเห็นพวกเด็กสาวในเรือนออกมาด้วยจึงบอกให้หลิ่วซื่อพาคนกลับเข้าเรือนไป

พูดเป็นเล่น เรื่องที่ไม่อาจพบผู้คนแบบนี้จะให้เด็กสาวที่ยังไม่ออกเรือนเข้ามามีส่วนร่วมได้อย่างไร?

หาใช่นางถือสามากความ แต่เป็นเพราะยุคสมัยเป็นเช่นนี้ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่เด็กสาวสมควรเข้ามามีส่วนร่วมด้วยจริง ๆ

จูปาเม่ยจะยอมได้อย่างไร ผู้หญิงจากที่ไหนไม่รู้พรวดพราดมาถึงหน้าเรือน บอกว่าตั้งท้องลูกของบิดาตนเอง นางแทบอยากปรี่เข้าไปตบข้างหูอีกฝ่ายสักหลายทีเสียเดี๋ยวนั้น

“ข้าไม่ไป พี่สะใภ้ใหญ่ ท่านปล่อยข้านะ ข้าไม่ไป”

หลิ่วซื่อได้รับคำสั่งมาแล้วย่อมไม่กล้าไม่เชื่อฟัง “โธ่เอ๊ย อย่าดื้อสิ ท่านแม่ให้เจ้ากลับเข้าเรือนนะ”

นางคนเดียวดึงคนเข้าไปไม่ไหว ก็เรียกให้หลินซานเม่ยและหลินซื่อเม่ยเข้ามาช่วย

หลิวซื่อเห็นดังนั้น ด้วยความที่อยากหนีไปจากตรงนี้อยู่แล้วจึงรีบเข้ามาช่วยทันที “ข้าช่วยด้วยคน…”

พวกนางหลายคนช่วยกันดึงตัวจูปาเม่ยกลับเข้าเรือน

แต่ถึงขั้นนี้แล้ว จูปาเม่ยก็ยังไม่ยินยอม แผดเสียงด่าทอว่าแม่ม่ายฉินหน้าไม่อาย เป็นรองเท้าขาด ๆ[1] ที่ไม่มีใครเอา สมควรถูกสับร่างเป็นร้อยชิ้นพันชิ้น รู้จักแต่ยั่วยวนสามีชาวบ้าน คนชั้นต่ำเช่นนี้ สมน้ำหน้าแล้วที่ไม่มีสามี สมควรรับโทษไปทั้งชีวิต เป็นแม่ม่ายไปตลอดชาติ…

คำด่าทอของจูปาเม่ยแทงใจดำแม่ม่ายฉินพอดี นางด่ากลับไปว่า “แม่เจ้าสอนเจ้ามาอย่างไรกันแน่? รองเท้าขาด ๆ อะไรกัน พวกสมควรถูกสับร่างเป็นพันชิ้นอะไรกัน เด็กสาวที่ยังไม่ออกเรือนอย่างเจ้าไปเรียนถ้อยคำสกปรกแบบนี้มาจากไหน? เจ้าต่างหากที่เป็นนังเด็กโสโครก คนชั้นต่ำ ยังไม่ทันดูตัวก็ยั่วผู้ชายไปทั่ว ไม่รู้ไปทำอะไรกับผู้ชายคนไหน…”

นางนำเรื่องที่มีคนมาเลียบเคียงถามเกี่ยวกับจูปาเม่ยรวมถึงคนที่หมายปองจูปาเม่ยมาผสมรวมกัน พูดจาทำนองว่าจูปาเม่ยทำเรื่องโสมม หน้าไม่อาย ยั่วยวนผู้ชายเหล่านั้น อีกฝ่ายถึงได้มาหาถึงเรือน

คำพูดคำจาสกปรกอย่างยิ่ง

ในฐานะแม่นางน้อยอายุเยาว์ จูปาเม่ยจะเป็นคู่มือของนางได้อย่างไร จึงถูก ‘ด่า’ ตอกกลับมาทันที

ไม่มีอนาถที่สุด มีแต่จะยิ่งอนาถกว่าเดิม

เย่อวี๋หรานหน้าเปลี่ยนสี นางทราบว่าเรื่องนี้จูปาเม่ยทำไม่ถูก เดิมทีไม่ควรเข้ามายุ่งกับเรื่องนี้ แต่แม่ม่ายฉินผู้นี้กลับกล้าสาดน้ำโคลนใส่จูปาเม่ยต่อหน้าต่อตานาง นี่ไม่เห็นนางอยู่ในสายตาเกินไปแล้วหรือ?

ถึงจะพูดอย่างไร จูปาเม่ยก็เป็นเพียงเด็กสาวอายุสิบขวบต้น ๆ เท่านั้น ต้องทำถึงขั้นนี้ด้วยหรือ?

เสียงเพียะดังขึ้น

ฝ่ามือของเย่อวี๋หรานตวัดใส่หน้าแม่ม่ายฉิน

[1] รองเท้าขาด ๆ 破鞋 อุปมาถึงผู้หญิงที่ทำเรื่องผิดประเวณีกับผู้ชาย ผู้หญิงร่าน หญิงโสเภณี

…………………………………………………………

PXR45Y1G

เจอโค๊ดแล้วอย่าเพิ่งเมินเฉย โค๊ดนี้สามารถนำมากรอกเพื่อรับเหรียญได้ที่เว็บไซต์ Enjoybook

ไปที่โปรไฟล์ >> รหัสแลกรับ >> ใส่โค๊ดที่ได้ (ตัวพิมพ์ใหญ่)

ลุ้นรับเหรียญสูงสุด 100 เหรียญ ตั้งแต่วันนี้ – 30 ตุลาคม

ด่วน! ใครใช้โค๊ดก่อน ได้เหรียญก่อนนะ