ย้อนยุคมาเป็นแม่สามีสุดโหด - บทที่ 529 ข้าไม่ได้ตาบอดเสียหน่อย

บทที่ 529 ข้าไม่ได้ตาบอดเสียหน่อย

กล่าวกันตามตรง จูกู่กับจูหมี่คิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าจูซื่อที่เป็นผู้ชายคนหนึ่งจะมีฝีมือทำครัวดีเช่นนี้?!

ทั้งที่ใช้วัตถุดิบเหมือนกัน แต่อาหารที่เขาปรุงออกมานั้นกลับอร่อยกว่าคนอื่น

พวกเขาอธิบายความรู้สึกนั้นไม่ถูก เมื่อกินเข้าไปคำแรกก็จะทำให้หนอนตะกละในท้องขยุกขยิกออกมา อยากกินคำต่อไปอย่างห้ามใจไม่อยู่

หากมีนักกินอยู่ตรงนี้ด้วยคงกล่าวเช่นนี้เป็นแน่ “ความรู้สึกเช่นนั้นก็คือ เขาดึงเอกลักษณ์ดั้งเดิมของอาหารชนิดนั้นออกมา ยิ่งเข้าใกล้รสชาติดั้งเดิมได้มากเท่าไหร่ก็ยิ่งทำให้คนหลงใหลได้มากเท่านั้น”

จูกู่กับจูหมี่ไม่ใช่นักกิน ย่อมไม่รู้ว่าจะอธิบายออกมาอย่างไร พวกเขาเพียงชมว่า

“อร่อย!”

“พี่สี่ ท่านทำได้อร่อยยิ่ง!”

……

จูอู่รู้สึกว่าตนเองได้หน้าไปด้วยจึงกล่าวขึ้นอย่างยินดี “ใช่ไหม? ข้าบอกแล้วว่าฝีมือทำอาหารของพี่สี่ยอดเยี่ยมยิ่ง ผู้หญิงในบ้านไม่มีใครสู้เขาได้สักคน”

จูซื่อที่ได้รับคำชมเชยรู้สึกปีติยินดียิ่ง

กินข้าวเสร็จแล้ว จูซื่อกับจูอู่ก็ไม่ได้ให้พวกเขาสองคนเร่งกลับไปกลางราตรี เพียงถามทั้งสองคนว่าวันรุ่งขึ้นต้องไปทำงานเวลาไหน แล้วพาพวกเขาไปปูเสื่อนอนในเรือนหลังใหม่

“ไม่ต้องห่วง พรุ่งนี้เช้าพวกข้าจะไปยืมเกวียนเทียมวัวกับเจ้าหน้าที่ รับรองว่าพาพวกเจ้าไปส่งทันเวลาแน่นอน”

ทั้งให้กินข้าวและจะไปส่ง จูกู่กับจูหมี่เกรงใจยิ่ง

เพราะพวกเขาคิดไม่ถึงว่าพวกตนแค่มาส่งข่าวเท่านั้น พี่สี่กับพี่ห้ากลับปฏิบัติต่อพวกตนอย่างดีเช่นนี้

“เอาล่ะ รีบเข้านอนเถอะ ตอนนี้ดึกมากแล้ว”

จูซื่อให้จูอู่อยู่เป็นเพื่อนพวกเขา ส่วนตนเองกลับไปจัดการความเรียบร้อยในห้องครัว

มิคาดว่าครั้นกลับเข้าห้องครัวไปก็เห็นว่าหลี่ซื่อจัดการใกล้จะเสร็จแล้ว

“เจ้าลุกมาทำไม?” จูซื่อเห็นหลี่ซื่อหาวก็รู้สึกสงสาร “บอกให้เจ้านอนแล้วนี่นา ทางนี้ข้าจัดการเองได้…”

หลี่ซื่อนำถ้วยที่ล้างเสร็จแล้วไปเก็บไว้ในตู้ นางกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ข้ารู้ว่าเจ้าจัดการได้ แต่ข้าไม่อยากให้เจ้าเหนื่อยขนาดนั้นนี่นา เอาล่ะ ข้าจวนจะทำเสร็จแล้ว”

เห็นจูซื่อยื่นมือออกมาก็รีบห้าม “หยุดเลยนะ มือเจ้าสะอาดแล้วก็ไม่ต้องมาทำให้เปื้อนอีก ถึงอย่างไรมือข้าก็เปื้อนแล้ว ใกล้จะเสร็จแล้วด้วย”

จูซื่อได้แต่ขยับไปยืนข้าง ๆ คอยมองนางทำงานอย่างจนใจ

“คราวหน้าไม่เอาแบบนี้แล้วนะ ข้าบอกให้เจ้านอนเจ้าก็นอนไปสิ กำลังนอนอยู่ดี ๆ จะลุกขึ้นมาทำไม?” น้ำเสียงจูซื่อเจือแววตำหนิ

ช่วงกลางวันต้องดูแลลูกและทำงานอยู่ในเรือน ทั้งยังต้องดูแลเรื่องการค้าอีกต่างหาก ที่จริงวันหนึ่ง ๆ หลี่ซื่องานรัดตัวทีเดียว

ผู้หญิงที่เดิมทีอ่านหนังสือไม่ออกแม้แต่ตัวเดียวกลับถูกมารดาของเขาบังคับให้ฝึกทักษะสารพัดอย่าง

ทั้งทำชาด ถักสร้อยข้อมือ อ่านเขียน คำนวณ ทำบัญชี…

คนคนเดียวแต่ทำงานได้เท่ากับคนหลายคน

จูซื่อคิดว่าในบรรดาลูกสะใภ้สกุลจูไม่มีใครเก่งกาจเท่าภรรยาของเขา เขาทั้งภาคภูมิใจทั้งสงสาร

หลี่ซื่อจัดการเรียบร้อยก็ปัดไม้ปัดมือ แล้วผลักเขาออกมาข้างนอก “เอาล่ะ ๆ จะไม่ทำอีกแล้ว ไปเถอะ ไปนอนดีกว่า เจ้าก็เหนื่อยเหมือนกัน รีบไปพักผ่อน”

“ไม่ต้องมาว่าข้าเลย ถ้าเจ้าเหนื่อยก็พูดออกมา ท่านแม่ไม่ใช่คนไร้เหตุผล” จูซื่อกล่าว

“ข้ารู้ ข้าเห็นว่าครอบครัวเรามีความเป็นอยู่ดีขึ้นทุกวันก็เลยดีใจนี่นา…” หลี่ซื่อพูดพลางปราดเข้ามากระซิบให้จูซื่อฟังว่าที่บ้านหาเงินได้เท่าไหร่แล้ว

อย่าได้ดูถูกการรับซื้อแป้งมันเทศเพื่อนำไปขายต่อเช่นนี้เชียว

หนึ่งชั่งอาจทำเงินได้ไม่เท่าไหร่ แต่เมื่อนำแป้งมันเทศมาทำเป็นเส้นมันเทศแล้วเอาไปตากแห้ง ทั้งช่วยให้อิ่มท้องและเก็บรักษาไว้ได้นาน คนมากมายล้วนอยากซื้อ

ตัดส่วนที่ขายให้ภัตตาคารทางด้านพี่เป้าออกไป ลำพังเส้นมันเทศที่ขายปลีกก็เป็นรายได้ไม่น้อยแล้ว

“แต่น่าเสียดาย ถึงปีนี้จะมีคนปลูกมันเทศกันไม่น้อย ทว่าแต่ละบ้านก็เก็บเกี่ยวมันเทศกันได้ไม่มาก อาจดูเหมือนเยอะ แต่พอตัดส่วนที่เก็บไว้กินและสำรองไว้ปลูกออกไป ส่วนที่จะแบ่งออกมาขายได้ก็ไม่มากอะไรเลย”

“ตัดส่วนที่ส่งไปให้ภัตตาคารพี่เป้า เส้นมันเทศที่เอามาขายได้ในแต่ละวันก็ยิ่งน้อยลงไปอีก ปริมาณมีจำกัด”

“ไม่อย่างนั้น ถ้าขายแบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ เอาแค่ตำบลอันจิ่วและตำบลอี้คัง เท่านี้ก็รวยแล้ว”

……

ตอนนอนอยู่บนเตียง หลี่ซื่อยังคงพูดถึงเรื่องนี้ไม่หยุด

พูดไปพูดมา เสียงก็เบาลงเรื่อย ๆ จนหลับไปโดยไม่รู้ตัว

ตอนที่นางใกล้จะหลับไป ในหัวพลันคิดขึ้นมาว่า ข้าลืมอะไรไปหรือเปล่านะ?

ดูเหมือนจะลืมถามว่าทำไมจูกู่กับจูหมี่ถึงมาที่เรือนกลางดึกกลางดื่น

สมแล้วที่เป็นสามีภรรยากัน พอเสียงหลี่ซื่อเบาลงแล้ว จูซื่อก็ผล็อยหลับไปด้วยเช่นกัน

เอ้กอี๊เอ้กเอ้ก…

เสียงไก่ตัวผู้ขันปลุกคนทั้งหมู่บ้านให้ตื่นขึ้น

ครอบครัวที่ได้รับแจ้งจากเจ้าหน้าที่ว่าให้เตรียมแป้งมันเทศไว้ตั้งแต่เมื่อวานนี้ตื่นขึ้นตอนเช้าตรู่

แม่สามีเร่งให้ลูกสะใภ้เยาว์วัยเอาแป้งมันเทศที่เตรียมไว้แล้วไปส่งที่เรือนจูเหล่าโถว

“เอ้อ จริงด้วย อย่าลืมเอาใบส่งของกลับมาด้วยล่ะ”

สะใภ้อายุเยาว์สะพายตะกร้าตอบรับคำเสียงดังกังวาน “ข้าทราบแล้วเจ้าค่ะ ท่านแม่”

ใบส่งของที่ว่าก็คือหลักฐานสำหรับไปแลกเงินที่เรือนเจ้าหน้าที่ในภายหลัง

ทุกวันเจ้าหน้าที่จะให้ลูกชายตนเองไปแจ้งคนในหมู่บ้านว่าเวียนมาถึงรอบครอบครัวนั้น ๆ แล้ว ให้เตรียมแป้งมันเทศเอาไว้ล่วงหน้า โดยบอกกล่าวอย่างชัดเจนว่าต้องเตรียมปริมาณกี่ชั่ง

วันถัดมา ครอบครัวนั้นก็จะนำแป้งมันเทศมาส่งที่เรือนจูเหล่าโถว

เนื่องจากบอกกล่าวไว้ล่วงหน้า เมื่อนำของมาส่งก็จะได้รับ ‘ใบส่งของ’ แผ่นหนึ่งเพื่อยืนยันว่าอีกฝ่ายมาส่งของเรียบร้อยแล้ว

ต้องส่งของให้ก่อน สิ้นเดือนจึงจะได้รับเงิน

เหตุใดจึงต้องเป็นสิ้นเดือน?

หลังจากเปิดภัตตาคาร เพื่อให้สะดวกต่อการตรวจบัญชี เย่อวี๋หรานจึงไปหารือกับพี่เป้าและผู้ตรวจสอบบัญชีเฉินเพื่อเปลี่ยนรอบตรวจบัญชีเป็นเดือนละครั้ง

เมื่อนางได้รับบัญชีมาแล้วจึงจะรวบรวมเงินนำไปให้เจ้าหน้าที่ หลังจากนั้นครอบครัวที่ได้รับใบส่งของแล้วก็จะนำไปแสดงเป็นหลักฐานเพื่อรับเงิน

หลิวซื่อลุกขึ้นมาแต่เช้าตรู่ นางมีหน้าที่ตรวจสอบ รับและจ่ายใบส่งของให้คนที่มาส่งแป้งมันเทศ

เพราะเหตุใดจึงเป็นนาง แต่ไม่ใช่หลี่ซื่อกันเล่า?

นั่นก็เพราะหลิวซื่อไม่ได้คุยด้วยง่ายเหมือนหลี่ซื่อ ป้องกันไม่ให้คนอื่นใช้กลอุบาย นอกจากนี้ ยังเผื่อไว้สำหรับป้องกันกรณีที่เกิดปัญหาระหว่างรับของ มีหลิวซื่อสกัดเอาไว้ สกุลจูก็ยังมีทางให้ถอย ตอนที่เกิดความขัดแย้งค่อยให้หลี่ซื่อออกมาไกล่เกลี่ย

ถ้าไกล่เกลี่ยกันไม่ได้ค่อยให้เย่อวี๋หรานออกโรง

นี่คือกลยุทธ์ทางจิตวิทยาอย่างหนึ่ง จากหลิวซื่อไปหาหลี่ซื่อ ผู้มาก็จะรู้สึกว่าตัวเล็กลงไปก่อนแล้ว ถ้าคนที่พูดจาด้วยง่ายอย่างหลี่ซื่อยังสะสางไม่ได้ค่อยให้หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ที่มีชื่อเสียงเลื่องลือออกมาจัดการ โดยทั่วไปแล้วคนมักรู้สึกว่าตนเองได้เปรียบเมื่อต้องเผชิญหน้ากับหลี่ซื่อ คนส่วนใหญ่ไม่เต็มใจจะเผชิญหน้ากับหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์โดยตรง

ดังนั้น ปัญหาส่วนใหญ่จึงสามารถคลี่คลายได้ในรอบของหลี่ซื่อ

แต่ว่า นอกจากจะเป็นคนที่จงใจมาล่วงเกินสกุลจู คนส่วนใหญ่ไม่กล้าปลอมแปลง เอาของปลอมมาหลอกลวงหลิวซื่อ

เรื่องเสี่ยงดวงแบบนี้ หญิงปากสว่างทำไปแล้วรอบหนึ่งก็ไม่มีใครกล้าทำอีก

เมื่อรับแป้งมันเทศเสร็จราบรื่น หลิวซื่อก็ขนของเข้าไปในครัว แล้วเริ่มทำงานกับลูกสะใภ้คนอื่น ๆ

นางทำงานพลางบ่นไปด้วย “ยังเป็นแป้งมันเทศจากบ้านเสี่ยวซุ่ยที่ร่อนได้สะอาดกว่าบ้านอื่น ขาวผ่องเป็นยองใย แค่เห็นก็ทำให้คนรู้สึกดีแล้ว ไม่เหมือนหญิงปากสว่างที่ผสมก้อนหินมาด้วย ข้ารับแป้งมันเทศอยู่ทุกวัน คิดว่าข้าจะดูไม่ออกว่าปริมาณแป้งมันเทศน้อยลงไปตั้งมากเลยเรอะ?”

“ข้าไม่ได้ตาบอดเสียหน่อย!”