ย้อนยุคมาเป็นแม่สามีสุดโหด - บทที่ 591 มาดูเรื่องขายหน้าของคนอื่น

บทที่ 591 มาดูเรื่องขายหน้าของคนอื่น

ชั่วเวลานั้น จูต้าและหลิ่วซื่อเข้ากันได้ดียิ่งกว่าครั้งไหน

หากเย่อวี๋หรานมาเห็นเข้าคงกล่าวอย่างทอดถอนใจ “ไม่ว่าจะยุคสมัยไหน ถ้าอยากให้ความสัมพันธ์ระหว่างสามีภรรยาราบรื่นก็ต้องสื่อสารกันจริง ๆ ด้วยสินะ”

ยามปกติรู้สึกเหมือนจูต้ากับหลิ่วซื่อสามีภรรยาคู่นี้ ‘ให้เกียรติกันประหนึ่งอาคันตุกะ’ ต่างคนต่างทำเรื่องของตน ราวกับฝืนอยู่ด้วยกันไปวัน ๆ

คิดไม่ถึงว่าในยามที่พวกเขาสามารถสนทนากันอย่างสงบ กลับดูเหมือนสามีภรรยากันขึ้นมาบ้าง

อีกด้านหนึ่ง ในที่สุดจูเอ้อร์ก็เข้าใจเสียทีว่าหลิวซื่ออารมณ์เสียเพราะอะไร

ยามนั้นจูเอ้อร์ที่ไม่ค่อยคิดอะไรมากก็ทั้งรู้สึกผิดและมีโทสะขึ้นมาแล้ว

อย่างแรกคือเขาเข้าใจว่าหลิวซื่อรังเกียจที่เขาไร้ความสามารถ สู้ไม่ได้กระทั่งพี่ใหญ่ ส่วนอย่างหลัง นั่นเป็นงานที่พี่ใหญ่ของเขาเพิ่งได้รับมอบหมายจากท่านแม่ซึ่งไม่ง่ายเลย แต่หลิวซื่อกลับจะให้เขาไปแย่งชิงกับพี่ใหญ่เนี่ยนะ ออกจะหน้าไม่อายเกินไปหรือไม่?

เพียะ!!!

ฝ่ามือกระทบลงบนใบหน้าของหลิวซื่อ ภายในห้องเงียบสงบลงทันใด

หลิวซื่อกุมหน้าตัวเองพลางมองเขาด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “เจ้า…เจ้าตบข้า?! จูซุ่นเหวย ข้าขอสู้ตายกับเจ้าแล้ว!”

พูดจบก็พลันโถมเข้าไปตบตีกับจูเอ้อร์

“ข้าเป็นวัวเป็นม้าให้ครอบครัวนี้ ข้าทำไปเพื่อใครกันแน่?”

“เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาตีข้า?”

“ข้าทำอะไรผิดงั้นรึ? ฮือ ๆๆ…”

……

ถึงเวลานี้ คนห้องข้าง ๆ อยากทำเป็นไม่ได้ยินต่อไปก็ไม่ได้แล้ว

หลี่ซื่อรีบผลักให้จูซื่อออกไปดู นางยังปลีกตัวไปไม่ได้เพราะต้องกล่อมลูกน้อยสองคนที่ตื่นขึ้นมาเพราะเสียงทะเลาะวิวาท

เดิมทีนั้นหลินซื่อก็ไม่ได้อยากออกมา แต่จูอู่เคลื่อนไหวรวดเร็ว สวมรองเท้าอย่างว่องไวแล้วก็ออกไปทันที

นางเป็นห่วงสามีของตนเองจึงสวมชุดคลุมชั้นนอกแล้วตามออกไป

จูต้ากับหลิ่วซื่อคุยกันถูกคออย่างหาได้ยาก ขณะกำลังคุยเสียเพลินก็ได้ยินเสียงดังเอะอะ ทำให้ทั้งคู่สะดุ้งตกใจ

พวกเขาหันมาสบตากัน: เกิดอะไรขึ้น?!

แม้ว่าแต่ละคู่จะทะเลาะกันเล็ก ๆ น้อย ๆ อยู่เป็นประจำ แต่ก็มักสะสางกันเองเงียบ ๆ ไม่ได้โวยวายออกมา

ตราบใดที่ฝ่ายตรงข้ามไม่โวยวาย พวกเขาก็ถือกฎว่าเงียบไว้ก่อน ทำเป็นไม่ได้ยิน ควรทำสิ่งใดก็ทำสิ่งนั้น

แต่คราวนี้ไม่เหมือนกัน หลิวซื่อกรีดร้องโวยวายราวกับไม่สนใจหน้าตาอีกต่อไปแล้ว อย่างไรก็ไม่คล้ายว่าจะเป็นเรื่องเล็ก

ทำอย่างไรได้ ทั้งสองคนได้แต่สวมรองเท้าแล้วรีบออกไป

“เกิดอะไรขึ้น?” จูต้าถามขึ้นมาเมื่อเห็นจูซื่อและจูอู่

“ดูเหมือนจะเป็นพี่สะใภ้รอง” ได้ยินไปไม่กี่ประโยค จูอู่ก็พอจะคาดเดาสาเหตุได้แล้ว เขาทอดถอนใจ “นางอยากเลี้ยงกระต่าย แต่พี่รองไม่เห็นด้วย…”

เขาไม่ได้พูดออกมาตรง ๆ ว่าหลิวซื่อด่าว่าจูเอ้อร์เป็นพวกใช้การไม่ได้ โทษที่จูเอ้อร์ไม่ ‘แย่ง’ งานเลี้ยงกระต่าย ทั้งคู่จึงทะเลาะกัน

เนื่องจากหลี่ซื่อไม่อยู่ด้วย จูอู่จึงให้หลินซื่อไปเคาะประตู

พวกเขาที่เป็นผู้ชายไปเคาะประตูห้องน้องสะใภ้/พี่สะใภ้ย่อมไม่เหมาะสม แต่ถ้าเป็นน้องสะใภ้กลับไม่มีปัญหา

ถึงพี่รองจะอยู่ในห้อง แต่เขาเป็นผู้ชายคนหนึ่ง ย่อมไม่ถือสาน้องสะใภ้อยู่แล้ว

หลินซื่อนึกตำหนิจูอู่: ตอนมีเรื่องดีไม่รู้จักเรียกข้า เรื่องไม่ดีแบบนี้กลับคิดถึงข้า

ตำหนิก็ส่วนตำหนิ แต่นางไม่กล้าไม่เชื่อฟังจูอู่ ได้แต่เดินไปเคาะประตูแต่โดยดี

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

คนข้างในไม่ตอบ ยังคงทะเลาะกันต่อไป

จูอู่เร่งรัด “เสียงดังหน่อย”

หลินซื่อมองค้อนใส่เขา แล้วเคาะประตูเสียงดังกว่าเดิม

คนในนั้นก็ยังไม่ตอบ ยังคงทะเลาะกันต่อไป

จูอู่กล่าวว่า “เจ้าก็ส่งเสียงหน่อยไม่ได้รึ?”

ตอนนี้เขารำคาญขึ้นมาแล้ว เขาคิดว่าถ้าเป็นพี่สะใภ้สี่คงเรียบร้อยไปนานแล้ว

หลินซื่อน้อยใจ เพราะนางไม่อยากตะโกนถึงได้เคาะประตูอย่างไรเล่า

เอาแต่เรียกนาง ทำไมไม่เรียกพี่สะใภ้ใหญ่บ้าง?

หลิ่วซื่อที่ยืนอยู่ข้าง ๆ จับชายอาภรณ์อย่างวิตกกังวล

อย่าว่าแต่เดินเข้าไปเรียกคนเลย ต่อให้เคาะประตูนางก็คงไม่กล้า

กล่าวตามตรง นางนึกดีใจอยู่บ้างที่จูต้าไม่ฉลาดเท่าจูอู่ ถ้าให้นางไปเคาะประตู…

แม้หลินซื่อจะไม่พอใจ แต่สามีพูดขนาดนี้แล้ว นางได้แต่เคาะประตูอีกครั้งแล้วตะโกนเข้าไปข้างในว่า “พี่รอง! พี่สะใภ้รอง! พวกท่านหยุดทะเลาะกันได้แล้ว เปิดประตูให้หน่อยเจ้าค่ะ”

ภายในห้องเงียบสงบลงทันใด

ผ่านไปครู่หนึ่ง ประตูก็เปิดออก

คนที่เดินออกมาคือจูเอ้อร์ เสื้อผ้าบนร่างเขาหลุดลุ่ย ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยขีดข่วน

“โอ๊ย ไม่มีอะไรหรอก แค่ล้มเฉย ๆ พวกเจ้ากลับไปพักผ่อนเถอะ!”

จูเอ้อร์ไม่มองใครสักนิด พูดจบก็คิดแต่จะกลับเข้าห้องท่าเดียว

จูอู่ตอบสนองว่องไว เขาดึงจูเอ้อร์ไว้ “นี่ พี่รอง ในเมื่อออกมาแล้วก็อยู่ข้างนอกสักพักแล้วค่อยกลับเข้าไปเถอะ ข้ากับพี่ใหญ่มีเรื่องอยากคุยกับท่านพอดีขอรับ”

เขากล่าวพลางส่งสายตาให้จูต้า

ถึงตอนนั้นจะค่อนข้างมืด แต่ด้วยสัญชาตญาณระหว่างพี่น้อง จูต้าสัมผัสได้ถึงสัญญาณที่จูอู่ส่งมาให้อย่างรวดเร็ว แล้วกล่าวคล้อยตามว่า “ใช่แล้ว ข้าอยากคุยกับเจ้าพอดี”

“ไปกันเถอะ ไปคุยกันที่ท้ายเรือน” จูซื่อให้ความร่วมมือและช่วยเลือกสถานที่ให้

จูเอ้อร์ที่รู้สึกขายหน้าแต่ก็ไม่ได้อยากกลับเข้าห้องจริง ๆ จึงเดินตามพี่น้องคนอื่น ๆ ออกไปจากห้อง

ทันใดนั้น หน้าประตูห้องก็เหลือเพียงหลินซื่อและหลิ่วซื่อ

พวกนางมองหน้ากันอย่างประดักประเดิด

“คือว่า…” ในฐานะพี่สะใภ้ใหญ่ หลิ่วซื่อคิดว่าตนเองควรเป็นฝ่ายพูดก่อน แต่กลับไม่รู้ว่าต้องพูดอะไร

หลินซื่อเห็นหลิ่วซื่ออึกอักอยู่นานจึงโพล่งขึ้นมาว่า “พี่สะใภ้ใหญ่ พวกเราเข้าไปดูพี่สะใภ้รองกันเถอะเจ้าค่ะ”

“เอ้อ ได้”

พวกนางเดินเข้าไปในห้อง

ไฟในตะเกียงดับสนิทไปแต่แรก

หลิวซื่อนั่งอยู่บนเตียงในสภาพเสื้อผ้าผมเผ้ายุ่งเหยิง พื้นที่ในห้องที่แต่เดิมก็ไม่กว้างขวางอะไร กลับมีเสื้อผ้า ผ้าห่ม และจอกน้ำกระจายอยู่เกลื่อนกลาด

“พวกเจ้าเข้ามาทำไม? มาเยาะเย้ยข้างั้นรึ?”

คนทั้งสองยังไม่ได้พูดอะไร หลิวซื่อก็ชิงกล่าววาจาเสียดสีขึ้นมาอย่างเย็นชา

“พี่สะใภ้รอง พวกเรามาดูท่านเจ้าค่ะ…” หลินซื่อไม่รู้ว่าควรปลอบอย่างไร ตอนนี้นางก็มีภาระมากแล้ว หากจะบอกว่าใครคือคนที่น่าอนาถที่สุดในบ้าน บอกว่าเป็นนางก็คงจะไม่เกินไป

แต่นางไม่อยากเอ่ยถึงเรื่องนี้ คิดว่าถ้าพูดขึ้นมา ตนเองก็คงจะน่าอนาถจริง ๆ เสียแล้ว

ถ้ามีใครสักคนที่อนาถกว่าตนเองอยู่ด้วย นางก็คงไม่ใช่คนที่น่าอนาถที่สุดแล้วน่ะสิ?

“หึหึ! คนก็ดูแล้ว ยังยืนอยู่ทำไม ออกไปซะ” หลิวซื่อพูด

หลินซื่อไม่นึกอยากพูดอะไรจริง ๆ จึงกระตุกมือหลิ่วซื่อเพื่อชวนจากไป

หลิ่วซื่อพูดไม่เก่งอย่างแท้จริง ปลอบคนไม่เป็น นางเผยอปากขึ้นมาหลายครั้งแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

แต่นางไม่ได้กลับไป

“พี่สะใภ้ใหญ่…” หลินซื่อเรียกเสียงเบา

หลิ่วซื่อส่ายหัวน้อย ๆ

หลินซื่อ: ท่านไม่ได้จะปลอบ แล้วยังจะยืนอยู่ในนี้ทำไม? มาดูเรื่องขายหน้าของคนอื่นเรอะ?

หลิวซื่อไม่ได้อยากให้พวกนางไปจริง ๆ เวลาแบบนี้ ยิ่งไม่มีใครปลอบก็ยิ่งยากจะรับได้

นางพูดไปแบบนั้นก็เพราะอยากให้มีคนแย้งกลับมา จากนั้น…

“เจ้าเรียกพี่สะใภ้ใหญ่ทำไม? เจ้าไม่รู้รึว่าตอนนี้คนเขาเป็นคนสำคัญแล้ว พวกเรามีคุณสมบัติไปยืนข้าง ๆ นางด้วยหรือ?” หลิวซื่ออ้าปากได้ก็กล่าวคำเสียดสีออกมาอีกครั้ง

“เจ้า ทำไมพูดจาแบบนี้?” หลิ่วซื่อปลอบคนไม่เป็น แต่นางไม่ใช่คนโง่

ได้ยินคำพูดของหลิวซื่อแล้ว นางยังจะไม่รู้ความหมายของอีกฝ่ายได้อย่างไร หลิ่วซื่อรู้สึกอึดอัดใจขึ้นมา

“ข้าพูดอะไรผิดไปหรือเจ้าคะ? ท่านมาดูสภาพน่าสมเพชของข้าไม่ใช่หรือ? ถ้าไม่ใช่แบบนั้น เห็นข้ากับจูเอ้อร์ทะเลาะกันจนมีสภาพนี้แล้ว ทำไมท่านไม่ยกเรื่องเลี้ยงกระต่ายให้พวกข้า?” หลิวซื่อเชิดหน้า ระบายความเดือดดาลในใจออกมา

ปกติหลิ่วซื่อไม่พูดไม่จา นางจึงคิดว่าอีกฝ่ายเป็นคนโง่

แต่เวลาแบบนี้ หลิ่วซื่อก็ยังไม่พูดอะไร ตกลงแล้วนางโง่หรือเห็นแก่ตัวก็ย่อมจะแจ้งแก่ใจ

หลิวซื่อเป็นคนเช่นนี้เอง นางเพียงอนุญาตให้ตนเองเห็นแก่ตัว แต่กลับไม่ยอมให้คนอื่นมาเห็นแก่ตัวกับนาง