ย้อนยุคมาเป็นแม่สามีสุดโหด - บทที่ 728 ไม่อาจปล่อยให้ชื่อเสียงถูกทำลายด้วยเรื่องพรรค์นี้ คนโบราณกล่าวไว้ว่าบางสิ่งนับเป็นเรื่องต้องห้าม เพียงแค่เย่อวี๋หรานหาได้ใส่ใจเรื่องทำนองนี้ จูชีไม่ได้เฉลียวฉลาดอย่างคนทั่วไป เขาเป็นคนสมองทึ่มคนหนึ่ง ยามที่พี่น้องสกุลจูให้หยิบจับทำอะไรย่อมไม่ได้คิดหน้าคิดหลังนัก ด้วยเหตุนี้จึงเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ได้มีป้ายรำลึกที่เขียนโดยซิ่วไฉแบบนี้ ดวงตาของจูกู่กับจูหมี่ก็แดงก่ำขึ้นมาอีกครั้ง “พี่ห้า สิ่งนี้มีค่ามากเกินไปสำหรับเรา” “ใช่แล้วขอรับ สิ่งที่ซิ่วไฉเขียนเองแบบนี้ หากท่านแม่ได้เห็นจากบนสวรรค์ก็คงซาบซึ้งเช่นกัน” …… พวกเขานึกภาพแม่ม่ายฉินได้เห็นป้ายรำลึกโดยฝีพู่กันของซิ่วไฉ ไม่รู้ว่าจะเป็นที่อิจฉาของบรรพชนสกุลจูมากมายปานใด คุณหนูใหญ่ลงมือซักผ้าคลุมเองอย่างที่ไม่เคยลงมือทำมาก่อน*[1] นับว่าเป็นครั้งแรกที่เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น จูเหล่าโถวกลับพร่ำบ่นเรื่องที่เย่อวี๋หรานปล่อยให้จูชีเขียนป้ายรำลึกให้คนอื่น “เจ้าเองก็เหมือนกัน ในภายภาคหน้าเจ้าเจ็ดต้องศึกษาเล่าเรียน แต่กลับปล่อยให้เขาเขียนป้ายให้คนอื่น ไม่เป็นมงคลเอาเสียเลย!” “ไม่เป็นมงคลอะไรกัน ทำเพื่อหารายได้ เจ้าไม่เข้าใจหรือ?” เย่อวี๋หรานเหลือบมองสามีเฒ่า และปล่อยให้เขาคิดได้ด้วยตนเอง “จะเจ้าหน้าที่ทางการหรือขุนนางต่างก็ลงเอยในโลงศพเหมือนกันทั้งนั้นแหละ” “แต่ก็ไม่ควรเขียนให้แม่ม่ายไม่ใช่หรือ เปลี่ยนเป็นคนอื่นที่มีเกียรติมากกว่านี้ไม่ได้หรือ?” “จะเปลี่ยนเป็นใครเล่า?” นางจ้องเขม็งพลางเอ่ยถาม จูเหล่าโถวชะงักไปชั่วขณะ สุดท้ายจึงเอ่ยว่า “เปลี่ยนเป็นใครก็ได้ ขอเพียงไม่ใช่แม่ม่ายก็พอ...” “เจ้ากำลังเลือกปฏิบัติงั้นเรอะ” เย่อวี๋หรานแค่นหัวเราะ เอ่ยวาจาถากถาง “ตอนนางมีชีวิตอยู่ เจ้ายัง ‘กระตือรือร้น’ เที่ยวหยิบยื่นความช่วยเหลือให้นางอยู่เลย บอกว่าเห็นแก่น้องชายจึงช่วยดูแลภรรยาให้ ตอนนี้นางสิ้นลมแล้ว เจ้ากลับสับปลับกลับคำอย่างนั้นหรือ?” “ไม่ใช่อย่างนั้น ข้า...” ยามนี้เขาสิ้นท่า ถกเถียงไม่ออกอีกต่อไป ตอนนั้นที่เขาช่วยแม่ม่ายฉินก็เพราะ... เพราะเขาโกรธเคืองเย่อวี๋หราน จึงต้องการหาคนพูดคุยระบายทุกข์ หากไปเสวนากับผู้อื่นเขาคงไม่สบายใจนัก ทั้งยังเกรงว่าจะ ‘ทำลาย’ ชื่อเสียงของเย่อวี๋หราน ใช่แล้ว เรื่องราวก็เป็นเช่นนี้แหละ ในเมื่อเขาไม่อาจไปหาคนอื่นได้ จึงไม่มีทางเลือกนอกจากต้องพึ่งพาแม่ม่ายฉิน นางเป็นเพียงแม่ม่าย ต่อให้ป่าวประกาศสิ่งใดออกไปก็คงไม่มีใครถือคำพูดของนางเป็นจริงเป็นจัง... จูเหล่าโถวปลอบใจตนเองว่าความคิดของตนไม่ผิด เป็นผู้อื่นต่างหากที่เข้าใจผิดเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเขากับแม่ม่ายฉินไปเอง ถึงอย่างไรตอนนี้นางก็ตายไปแล้ว เขาไม่มีทางยอมรับเรื่องนี้เด็ดขาด “เรื่องราวผ่านพ้นไปแล้ว ทำไมเจ้ายังต้องจดจำฝังใจอยู่?” จูเหล่าโถวทำทีเป็นไม่พอใจและพาลโทษเย่อวี๋หราน “ทำไมเมียอย่างเจ้าถึงได้คิดเล็กคิดน้อยนัก เราอยู่หมู่บ้านเดียวกัน นางเดือดร้อนแล้วจะไม่ช่วยได้อย่างไร” “เจ้าช่วยนางได้แต่เจ้าเจ็ดนั้นช่วยไม่ได้อย่างนั้นรึ?” รอยยิ้มบนใบหน้านางพลันหุบลง “เจ้าเจ็ดเป็นถึงซิ่วไฉ!” เขากล่าวย้ำ “เจ้าเคยเห็นซิ่วไฉช่วยเขียนป้ายรำลึกให้ผู้คนอย่างนั้นหรือ” “มันก็แค่สำหรับซิ่วไฉในหมู่บ้านอื่น เจ้าเจ็ดเป็นซิ่วไฉคนแรกของหมู่บ้านเราไม่ใช่หรือ ทุกอย่างย่อมมีครั้งแรกเสมอ ต่อไปก็จะเคยชินไปเอง” เย่อวี๋หรานโยนผ้าเช็ดหน้าในมือ “เอาเถิด เจ้าไปดูแลหลานชายเถอะ ข้ายังมีข้าวของที่นี่ต้องเก็บ” นางหันไปจัดการกับหมอนและเก้าอี้ไม้ไผ่โดยไม่สนใจจูเหล่าโถวอีก เวลาล่วงเลยผ่านไป เย่อวี๋หรานสั่งให้จูปาเม่ยและคนอื่น ๆ ทำเบาะนั่ง หมอน และข้าวของอื่น ๆ ในที่สุดนางก็ทำ ‘โซฟาในฝัน’ ของนางได้จนสำเร็จ แม้ว่าด้านในจะไม่ได้ยัดนุ่นให้นุ่มนิ่มพอ ทว่าฟางข้าวและวัสดุอื่น ๆ ก็นิ่มไม่น้อย ผ้าคลุมมีคุณภาพไม่ค่อยดีนัก ต้องหมั่นทำความสะอาดเป็นระยะ ไม่เช่นนั้นจะเลอะเทอะได้ง่าย โดยเฉพาะวัสดุที่ยัดภายใน เมื่อเปียกน้ำแล้วต้องถอดผ้าออกมาตากแดดให้แห้ง หากแมลงกวนหรือราขึ้นจะเป็นเรื่องใหญ่เอาได้ หลี่ซื่อเห็นจูเหล่าโถวออกมาจากห้องของแม่สามี หลังจากมั่นใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้นก็แอบวิ่งเข้าไป “ท่านแม่!” “เจ้ามาทำอะไรที่นี่ แล้วใครอยู่ดูแลทางนั้น?” เย่อวี๋หรานเหลียวหลังหันมองลูกสะใภ้ แม้แม่สามีไม่ได้สั่งให้ไปช่วยสองพี่น้องจูกู่กับจูหมี่ แต่พวกนางก็ไปช่วยจัดงานศพและเตรียมอาหารมากมาย วัตถุดิบบางอย่างต้องสั่งจากบ้านพวกนาง อย่างเช่น เต้าหู้ และอื่น ๆ งานศพนี้ใช่ว่าจะมีข้าวปลาอาหารสมบูรณ์ ทว่าไม่ได้หมายความว่าจะหาของเลิศรสไม่ได้ เต้าหูและอาหารมังสวิรัติก็ถือเป็นของดีเช่นกัน บางครั้งขาดเหลืออะไรก็ยังซื้อมาจากบ้านของพวกเราได้ ด้วยเหตุนี้หลี่ซื่อจึงหัวหมุนกับภาระหน้าที่มากกว่าที่เคย จะว่าไปแล้วนางไม่มีเวลาได้พักเสียด้วยซ้ำ “ท่านแม่ ข้ามาพูดคุยกันท่านเจ้าค่ะ” หลี่ซื่อเข้ามาช่วยเมื่อเห็นแม่สามีกำลังง่วนอยู่กับการจัดการข้าวของ “เรื่องทางนั้นข้าบอกให้ปาเม่ยช่วยดูแลให้แล้ว หากมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น นางจะมาบอกข้าทันที” “คุยเรื่องอะไร? เจ้าไปได้ยินเรื่องไร้สาระอะไรมากอีก” เย่อวี๋หรานคร้านจะสนใจลูกสะใภ้คนนี้ นางได้ฟังเรื่องซุบซิบนินทาจากปากหลี่ซื่อไม่ขาดหู ตอนแม่ม่ายฉินตาย ผู้คนก็พากันหยิบยกเรื่องความสัมพันธ์ของนางกับจูเหล่าโถวมาพูดถึงอีกครั้ง เพียงแค่คนเหล่านั้นไม่มีหลักฐาน จึงทำได้เพียงพูดกันไปต่าง ๆ นานา บางคนเชื่อว่าด้วยความสามารถของจูอู่ ขอเพียงนางดูแลสองพี่น้องจูกู่และจูหมี่เป็นอย่างดีคงไม่เกิดปัญหา ผู้เป็นลูกชายยังไม่เอ่ยปากทักท้วง กระนั้นจะใส่ใจคำของคนนอกทำไม? “ท่านแม่” หลี่ซื่อสอดส่ายสายตามองก่อนจะกระซิบ “คราวก่อนที่ย่าของลี่ฮวามาที่บ้านเรา ดูเหมือนว่าจะมีคนเห็นเข้าแล้วเจ้าค่ะ” “แล้วมันอย่างไรล่ะ?” “บางคนจึงสงสัยว่าแม่ม่ายฉินถูกฆาตกรรม” เย่อวี๋หราน “...” จินตนาการล้ำเลิศเกินไปแล้ว! จะบอกว่าสงสัยนางอย่างนั้นหรือ?! ถ้อยคำต่อมาของหลี่ซื่อเป็นไปตามที่คิด “บางคนสงสัยว่าท่านแม่เป็นคนฆ่าแม่ม่ายฉิน” “ลูกชายนางยังไม่สงสัย พวกเขาจะมาสงสัยข้าเพื่ออะไร?” “ใช่เจ้าค่ะ ข้าเองก็ท้วงไปเช่นนั้น” หลี่ซื่อกล่าวต่อ “แต่พวกเขากลับบอกว่ามันไม่ใช่ประเด็นสำคัญ แม่ม่ายฉินไม่ได้เพิ่งจะมาล้มป่วยวันสองวันนี้ นางจะตายเมื่อไหร่ใครจะรู้ได้ เรื่องนี้รอเพียงเวลาเท่านั้น อีกทั้งตอนนั้นเด็กในท้องก็ไม่ใช่ลูกของท่านพ่อ แต่กลับต้องการให้ท่านพ่อรับเป็นพ่อเด็ก หากไม่ใช่ว่าหาพ่อที่แท้จริงของเด็กได้ในภายหลัง น้ำเสียหม้อนี้คงได้ถูกสาดใส่ทั้งสกุลจู...” ท้ายที่สุดหลี่ซื่อก็ไม่ได้ตามเรื่องนี้ต่อ ทำตามความต้องการของแม่สามีที่บอกว่าเรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับครอบครัวเรา เก็บปากเก็บคำและจำใจทำตามคำสั่งเพื่อหลบเลี่ยงเรื่องเดือดร้อน ตอนนี้มีซิ่วไฉอยู่ในครอบครัวของพวกนาง จึงไม่อาจปล่อยให้ชื่อเสียงถูกทำลายด้วยเรื่องพรรค์นี้ “ท่านแม่ ข้าเพียงพูดคุยเรื่องนี้กับท่านเพื่อให้เตรียมใจเอาไว้ พรุ่งนี้จะจัดงานศพ พวกเรายังต้องไปร่วมงาน ท่านพ่อเองก็ต้องไปด้วย ยามนั้นคงมีผู้คนมากมายไปร่วมงาน ข้าเกรงว่าหากท่านได้ยินเรื่องนี้แล้วจะไม่สบายใจ” หลี่ซื่อเอ่ยพลางลอบสังเกตท่าทีของแม่สามี “เจ้านี่ช่างรอบคอบ มีเรื่องอะไรจะพูดอีกไหม?” สีหน้าเย่อวี๋หรานยังคงสงบนิ่งและปล่อยให้อีกฝ่ายพูดต่อ “ไอ้หยา ยังมีเรื่องนั้นอีกเจ้าค่ะ ข้าไม่รู้ว่าใครเอาไปร่ำลือกัน บอกว่าลูกในท้องแม่ม่ายฉินเป็นลูกของท่านพ่อ ตอนนั้นจึงโยนความผิดว่าเป็นลูกของจูสุ่ยหนิวเพื่อปิดปากทุกคน... จะว่าไปแล้วคนปล่อยข่าวคงเป็นภรรยาของจูสุ่ยหนิวแน่ นางคิดว่าสามีกลับใจแล้วนางจะได้สุขสบาย เพราะเรื่องนี้นางถึงได้จงเกลียดจงชังครอบครัวเรานัก” หลี่ซื่อเคยเล่าว่าเมื่อไม่นานมานี้ตอนที่เกณฑ์ชาวบ้านไปปลูกมันเทศและทำนาน้ำ ภรรยาของจูสุ่ยหนิวไม่เต็มใจไปด้วยนัก ถึงขั้นทำหน้าบึ้งตึงใส่นางอยู่หลายครั้ง ตอนนั้นหากไม่ใช่เพราะเจ้าหน้าที่และลูกชายของผู้อาวุโสอยู่ด้วย เกรงว่านางคงถูกขับไล่ไปแล้ว คิดว่านางจะยอมจากไปง่าย ๆ จริงหรือ? เรื่องนี้หากไม่ได้เกี่ยวข้องกับอนาคตของหมู่บ้าน ภรรยาของจูสุ่ยหนิวจะเพาะปลูกขึ้นหรือไม่ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับนางแล้ว [1] เปรียบเปรยว่าเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นครั้งแรก

1. Home
2. ย้อนยุคมาเป็นแม่สามีสุดโหด
3. บทที่ 728 ไม่อาจปล่อยให้ชื่อเสียงถูกทำลายด้วยเรื่องพรรค์นี้ คนโบราณกล่าวไว้ว่าบางสิ่งนับเป็นเรื่องต้องห้าม เพียงแค่เย่อวี๋หรานหาได้ใส่ใจเรื่องทำนองนี้ จูชีไม่ได้เฉลียวฉลาดอย่างคนทั่วไป เขาเป็นคนสมองทึ่มคนหนึ่ง ยามที่พี่น้องสกุลจูให้หยิบจับทำอะไรย่อมไม่ได้คิดหน้าคิดหลังนัก ด้วยเหตุนี้จึงเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ได้มีป้ายรำลึกที่เขียนโดยซิ่วไฉแบบนี้ ดวงตาของจูกู่กับจูหมี่ก็แดงก่ำขึ้นมาอีกครั้ง “พี่ห้า สิ่งนี้มีค่ามากเกินไปสำหรับเรา” “ใช่แล้วขอรับ สิ่งที่ซิ่วไฉเขียนเองแบบนี้ หากท่านแม่ได้เห็นจากบนสวรรค์ก็คงซาบซึ้งเช่นกัน” …… พวกเขานึกภาพแม่ม่ายฉินได้เห็นป้ายรำลึกโดยฝีพู่กันของซิ่วไฉ ไม่รู้ว่าจะเป็นที่อิจฉาของบรรพชนสกุลจูมากมายปานใด คุณหนูใหญ่ลงมือซักผ้าคลุมเองอย่างที่ไม่เคยลงมือทำมาก่อน*[1] นับว่าเป็นครั้งแรกที่เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น จูเหล่าโถวกลับพร่ำบ่นเรื่องที่เย่อวี๋หรานปล่อยให้จูชีเขียนป้ายรำลึกให้คนอื่น “เจ้าเองก็เหมือนกัน ในภายภาคหน้าเจ้าเจ็ดต้องศึกษาเล่าเรียน แต่กลับปล่อยให้เขาเขียนป้ายให้คนอื่น ไม่เป็นมงคลเอาเสียเลย!” “ไม่เป็นมงคลอะไรกัน ทำเพื่อหารายได้ เจ้าไม่เข้าใจหรือ?” เย่อวี๋หรานเหลือบมองสามีเฒ่า และปล่อยให้เขาคิดได้ด้วยตนเอง “จะเจ้าหน้าที่ทางการหรือขุนนางต่างก็ลงเอยในโลงศพเหมือนกันทั้งนั้นแหละ” “แต่ก็ไม่ควรเขียนให้แม่ม่ายไม่ใช่หรือ เปลี่ยนเป็นคนอื่นที่มีเกียรติมากกว่านี้ไม่ได้หรือ?” “จะเปลี่ยนเป็นใครเล่า?” นางจ้องเขม็งพลางเอ่ยถาม จูเหล่าโถวชะงักไปชั่วขณะ สุดท้ายจึงเอ่ยว่า “เปลี่ยนเป็นใครก็ได้ ขอเพียงไม่ใช่แม่ม่ายก็พอ...” “เจ้ากำลังเลือกปฏิบัติงั้นเรอะ” เย่อวี๋หรานแค่นหัวเราะ เอ่ยวาจาถากถาง “ตอนนางมีชีวิตอยู่ เจ้ายัง ‘กระตือรือร้น’ เที่ยวหยิบยื่นความช่วยเหลือให้นางอยู่เลย บอกว่าเห็นแก่น้องชายจึงช่วยดูแลภรรยาให้ ตอนนี้นางสิ้นลมแล้ว เจ้ากลับสับปลับกลับคำอย่างนั้นหรือ?” “ไม่ใช่อย่างนั้น ข้า...” ยามนี้เขาสิ้นท่า ถกเถียงไม่ออกอีกต่อไป ตอนนั้นที่เขาช่วยแม่ม่ายฉินก็เพราะ... เพราะเขาโกรธเคืองเย่อวี๋หราน จึงต้องการหาคนพูดคุยระบายทุกข์ หากไปเสวนากับผู้อื่นเขาคงไม่สบายใจนัก ทั้งยังเกรงว่าจะ ‘ทำลาย’ ชื่อเสียงของเย่อวี๋หราน ใช่แล้ว เรื่องราวก็เป็นเช่นนี้แหละ ในเมื่อเขาไม่อาจไปหาคนอื่นได้ จึงไม่มีทางเลือกนอกจากต้องพึ่งพาแม่ม่ายฉิน นางเป็นเพียงแม่ม่าย ต่อให้ป่าวประกาศสิ่งใดออกไปก็คงไม่มีใครถือคำพูดของนางเป็นจริงเป็นจัง... จูเหล่าโถวปลอบใจตนเองว่าความคิดของตนไม่ผิด เป็นผู้อื่นต่างหากที่เข้าใจผิดเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเขากับแม่ม่ายฉินไปเอง ถึงอย่างไรตอนนี้นางก็ตายไปแล้ว เขาไม่มีทางยอมรับเรื่องนี้เด็ดขาด “เรื่องราวผ่านพ้นไปแล้ว ทำไมเจ้ายังต้องจดจำฝังใจอยู่?” จูเหล่าโถวทำทีเป็นไม่พอใจและพาลโทษเย่อวี๋หราน “ทำไมเมียอย่างเจ้าถึงได้คิดเล็กคิดน้อยนัก เราอยู่หมู่บ้านเดียวกัน นางเดือดร้อนแล้วจะไม่ช่วยได้อย่างไร” “เจ้าช่วยนางได้แต่เจ้าเจ็ดนั้นช่วยไม่ได้อย่างนั้นรึ?” รอยยิ้มบนใบหน้านางพลันหุบลง “เจ้าเจ็ดเป็นถึงซิ่วไฉ!” เขากล่าวย้ำ “เจ้าเคยเห็นซิ่วไฉช่วยเขียนป้ายรำลึกให้ผู้คนอย่างนั้นหรือ” “มันก็แค่สำหรับซิ่วไฉในหมู่บ้านอื่น เจ้าเจ็ดเป็นซิ่วไฉคนแรกของหมู่บ้านเราไม่ใช่หรือ ทุกอย่างย่อมมีครั้งแรกเสมอ ต่อไปก็จะเคยชินไปเอง” เย่อวี๋หรานโยนผ้าเช็ดหน้าในมือ “เอาเถิด เจ้าไปดูแลหลานชายเถอะ ข้ายังมีข้าวของที่นี่ต้องเก็บ” นางหันไปจัดการกับหมอนและเก้าอี้ไม้ไผ่โดยไม่สนใจจูเหล่าโถวอีก เวลาล่วงเลยผ่านไป เย่อวี๋หรานสั่งให้จูปาเม่ยและคนอื่น ๆ ทำเบาะนั่ง หมอน และข้าวของอื่น ๆ ในที่สุดนางก็ทำ ‘โซฟาในฝัน’ ของนางได้จนสำเร็จ แม้ว่าด้านในจะไม่ได้ยัดนุ่นให้นุ่มนิ่มพอ ทว่าฟางข้าวและวัสดุอื่น ๆ ก็นิ่มไม่น้อย ผ้าคลุมมีคุณภาพไม่ค่อยดีนัก ต้องหมั่นทำความสะอาดเป็นระยะ ไม่เช่นนั้นจะเลอะเทอะได้ง่าย โดยเฉพาะวัสดุที่ยัดภายใน เมื่อเปียกน้ำแล้วต้องถอดผ้าออกมาตากแดดให้แห้ง หากแมลงกวนหรือราขึ้นจะเป็นเรื่องใหญ่เอาได้ หลี่ซื่อเห็นจูเหล่าโถวออกมาจากห้องของแม่สามี หลังจากมั่นใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้นก็แอบวิ่งเข้าไป “ท่านแม่!” “เจ้ามาทำอะไรที่นี่ แล้วใครอยู่ดูแลทางนั้น?” เย่อวี๋หรานเหลียวหลังหันมองลูกสะใภ้ แม้แม่สามีไม่ได้สั่งให้ไปช่วยสองพี่น้องจูกู่กับจูหมี่ แต่พวกนางก็ไปช่วยจัดงานศพและเตรียมอาหารมากมาย วัตถุดิบบางอย่างต้องสั่งจากบ้านพวกนาง อย่างเช่น เต้าหู้ และอื่น ๆ งานศพนี้ใช่ว่าจะมีข้าวปลาอาหารสมบูรณ์ ทว่าไม่ได้หมายความว่าจะหาของเลิศรสไม่ได้ เต้าหูและอาหารมังสวิรัติก็ถือเป็นของดีเช่นกัน บางครั้งขาดเหลืออะไรก็ยังซื้อมาจากบ้านของพวกเราได้ ด้วยเหตุนี้หลี่ซื่อจึงหัวหมุนกับภาระหน้าที่มากกว่าที่เคย จะว่าไปแล้วนางไม่มีเวลาได้พักเสียด้วยซ้ำ “ท่านแม่ ข้ามาพูดคุยกันท่านเจ้าค่ะ” หลี่ซื่อเข้ามาช่วยเมื่อเห็นแม่สามีกำลังง่วนอยู่กับการจัดการข้าวของ “เรื่องทางนั้นข้าบอกให้ปาเม่ยช่วยดูแลให้แล้ว หากมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น นางจะมาบอกข้าทันที” “คุยเรื่องอะไร? เจ้าไปได้ยินเรื่องไร้สาระอะไรมากอีก” เย่อวี๋หรานคร้านจะสนใจลูกสะใภ้คนนี้ นางได้ฟังเรื่องซุบซิบนินทาจากปากหลี่ซื่อไม่ขาดหู ตอนแม่ม่ายฉินตาย ผู้คนก็พากันหยิบยกเรื่องความสัมพันธ์ของนางกับจูเหล่าโถวมาพูดถึงอีกครั้ง เพียงแค่คนเหล่านั้นไม่มีหลักฐาน จึงทำได้เพียงพูดกันไปต่าง ๆ นานา บางคนเชื่อว่าด้วยความสามารถของจูอู่ ขอเพียงนางดูแลสองพี่น้องจูกู่และจูหมี่เป็นอย่างดีคงไม่เกิดปัญหา ผู้เป็นลูกชายยังไม่เอ่ยปากทักท้วง กระนั้นจะใส่ใจคำของคนนอกทำไม? “ท่านแม่” หลี่ซื่อสอดส่ายสายตามองก่อนจะกระซิบ “คราวก่อนที่ย่าของลี่ฮวามาที่บ้านเรา ดูเหมือนว่าจะมีคนเห็นเข้าแล้วเจ้าค่ะ” “แล้วมันอย่างไรล่ะ?” “บางคนจึงสงสัยว่าแม่ม่ายฉินถูกฆาตกรรม” เย่อวี๋หราน “...” จินตนาการล้ำเลิศเกินไปแล้ว! จะบอกว่าสงสัยนางอย่างนั้นหรือ?! ถ้อยคำต่อมาของหลี่ซื่อเป็นไปตามที่คิด “บางคนสงสัยว่าท่านแม่เป็นคนฆ่าแม่ม่ายฉิน” “ลูกชายนางยังไม่สงสัย พวกเขาจะมาสงสัยข้าเพื่ออะไร?” “ใช่เจ้าค่ะ ข้าเองก็ท้วงไปเช่นนั้น” หลี่ซื่อกล่าวต่อ “แต่พวกเขากลับบอกว่ามันไม่ใช่ประเด็นสำคัญ แม่ม่ายฉินไม่ได้เพิ่งจะมาล้มป่วยวันสองวันนี้ นางจะตายเมื่อไหร่ใครจะรู้ได้ เรื่องนี้รอเพียงเวลาเท่านั้น อีกทั้งตอนนั้นเด็กในท้องก็ไม่ใช่ลูกของท่านพ่อ แต่กลับต้องการให้ท่านพ่อรับเป็นพ่อเด็ก หากไม่ใช่ว่าหาพ่อที่แท้จริงของเด็กได้ในภายหลัง น้ำเสียหม้อนี้คงได้ถูกสาดใส่ทั้งสกุลจู...” ท้ายที่สุดหลี่ซื่อก็ไม่ได้ตามเรื่องนี้ต่อ ทำตามความต้องการของแม่สามีที่บอกว่าเรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับครอบครัวเรา เก็บปากเก็บคำและจำใจทำตามคำสั่งเพื่อหลบเลี่ยงเรื่องเดือดร้อน ตอนนี้มีซิ่วไฉอยู่ในครอบครัวของพวกนาง จึงไม่อาจปล่อยให้ชื่อเสียงถูกทำลายด้วยเรื่องพรรค์นี้ “ท่านแม่ ข้าเพียงพูดคุยเรื่องนี้กับท่านเพื่อให้เตรียมใจเอาไว้ พรุ่งนี้จะจัดงานศพ พวกเรายังต้องไปร่วมงาน ท่านพ่อเองก็ต้องไปด้วย ยามนั้นคงมีผู้คนมากมายไปร่วมงาน ข้าเกรงว่าหากท่านได้ยินเรื่องนี้แล้วจะไม่สบายใจ” หลี่ซื่อเอ่ยพลางลอบสังเกตท่าทีของแม่สามี “เจ้านี่ช่างรอบคอบ มีเรื่องอะไรจะพูดอีกไหม?” สีหน้าเย่อวี๋หรานยังคงสงบนิ่งและปล่อยให้อีกฝ่ายพูดต่อ “ไอ้หยา ยังมีเรื่องนั้นอีกเจ้าค่ะ ข้าไม่รู้ว่าใครเอาไปร่ำลือกัน บอกว่าลูกในท้องแม่ม่ายฉินเป็นลูกของท่านพ่อ ตอนนั้นจึงโยนความผิดว่าเป็นลูกของจูสุ่ยหนิวเพื่อปิดปากทุกคน... จะว่าไปแล้วคนปล่อยข่าวคงเป็นภรรยาของจูสุ่ยหนิวแน่ นางคิดว่าสามีกลับใจแล้วนางจะได้สุขสบาย เพราะเรื่องนี้นางถึงได้จงเกลียดจงชังครอบครัวเรานัก” หลี่ซื่อเคยเล่าว่าเมื่อไม่นานมานี้ตอนที่เกณฑ์ชาวบ้านไปปลูกมันเทศและทำนาน้ำ ภรรยาของจูสุ่ยหนิวไม่เต็มใจไปด้วยนัก ถึงขั้นทำหน้าบึ้งตึงใส่นางอยู่หลายครั้ง ตอนนั้นหากไม่ใช่เพราะเจ้าหน้าที่และลูกชายของผู้อาวุโสอยู่ด้วย เกรงว่านางคงถูกขับไล่ไปแล้ว คิดว่านางจะยอมจากไปง่าย ๆ จริงหรือ? เรื่องนี้หากไม่ได้เกี่ยวข้องกับอนาคตของหมู่บ้าน ภรรยาของจูสุ่ยหนิวจะเพาะปลูกขึ้นหรือไม่ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับนางแล้ว [1] เปรียบเปรยว่าเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นครั้งแรก

บทที่ 790 เป็นคำสั่งของหัวหน้าพรรค บทที่ 788 ความขัดแย้ง บทที่ 787 ความชอบไม่ใช่ทุกอย่าง บทที่ 785 จัดกระดูก บทที่ 784 ดีกว่าที่คิด บทที่ 783 ผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุด บทที่ 781 เจ็บก้นแบบนี้ จะพูดออกไปได้อย่างไร บทที่ 779 ไม่ได้ยากจนเสียจนไม่มีปัญญาหากิน บทที่ 777 เอาเรื่อง บทที่ 775 เก็บกวาด บทที่ 773 จูต้าเหนียงอาจพูดความจริงก็ได้ บทที่ 772 เจ้ากับข้าได้เห็นดีกันแน่ บทที่ 771 ข้าขอสู้ตายกับเจ้า บทที่ 769 ไม่เชื่อก็ไปแจ้งความเถอะ บทที่ 767 โมโหสุดระงับ บทที่ 765 ดื่มน้ำชา บทที่ 764 ขโมยเงินหรือกรรโชกทรัพย์ บทที่ 763 บุกมาเอาเรื่อง บทที่ 761 หวังว่าคงไม่ใช่เรื่องจริง บทที่ 759 ความขัดแย้งภายในของตระกูลเฉิน บทที่ 758 ขัดหูขัดตานางน่ะสิ บทที่ 757 ยากที่จะ ‘เบี้ยวหนี้’ บทที่ 755 อัจฉริยะมักโดดเดี่ยว บทที่ 754 สมบัติล้ำค่า บทที่ 753 การศึกษานั้นไม่แบ่งชนชั้น บทที่ 751 น่าเสียดาย บทที่ 750 พวกท่านกินข้าวกันแล้วหรือนี่ บทที่ 749 ไม่แปลกที่ชอบกินเนื้อ บทที่ 748 ครอบครัวอลเวง บทที่ 747 นี่มันคืออะไร? บทที่ 745 น่าสงสัย บทที่ 744 เช่าที่พัก บทที่ 743 นายหน้าของพรรคซานไห่ บทที่ 741 ถึงเมืองผู่โซ่ว บทที่ 739 เพราะอ่อนแอเกินไป บทที่ 737 ข้าตั้งใจว่าจะไปเมืองผู่โซวกับพวกเจ้าเจ็ด บทที่ 735 ให้ข้ารับบทคนร้าย มีแต่เจ้าที่เป็นคนดี บทที่ 733 เอามาเปรียบเทียบกันไม่ได้ บทที่ 732 สอบผ่านเสี้ยนซื่อได้เพราะ ‘ความจำ’ บทที่ 730 ช่วงนี้ท่านพ่อแปลกไป บทที่ 728 ไม่อาจปล่อยให้ชื่อเสียงถูกทำลายด้วยเรื่องพรรค์นี้ คนโบราณกล่าวไว้ว่าบางสิ่งนับเป็นเรื่องต้องห้าม เพียงแค่เย่อวี๋หรานหาได้ใส่ใจเรื่องทำนองนี้ จูชีไม่ได้เฉลียวฉลาดอย่างคนทั่วไป เขาเป็นคนสมองทึ่มคนหนึ่ง ยามที่พี่น้องสกุลจูให้หยิบจับทำอะไรย่อมไม่ได้คิดหน้าคิดหลังนัก ด้วยเหตุนี้จึงเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ได้มีป้ายรำลึกที่เขียนโดยซิ่วไฉแบบนี้ ดวงตาของจูกู่กับจูหมี่ก็แดงก่ำขึ้นมาอีกครั้ง “พี่ห้า สิ่งนี้มีค่ามากเกินไปสำหรับเรา” “ใช่แล้วขอรับ สิ่งที่ซิ่วไฉเขียนเองแบบนี้ หากท่านแม่ได้เห็นจากบนสวรรค์ก็คงซาบซึ้งเช่นกัน” …… พวกเขานึกภาพแม่ม่ายฉินได้เห็นป้ายรำลึกโดยฝีพู่กันของซิ่วไฉ ไม่รู้ว่าจะเป็นที่อิจฉาของบรรพชนสกุลจูมากมายปานใด คุณหนูใหญ่ลงมือซักผ้าคลุมเองอย่างที่ไม่เคยลงมือทำมาก่อน*[1] นับว่าเป็นครั้งแรกที่เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น จูเหล่าโถวกลับพร่ำบ่นเรื่องที่เย่อวี๋หรานปล่อยให้จูชีเขียนป้ายรำลึกให้คนอื่น “เจ้าเองก็เหมือนกัน ในภายภาคหน้าเจ้าเจ็ดต้องศึกษาเล่าเรียน แต่กลับปล่อยให้เขาเขียนป้ายให้คนอื่น ไม่เป็นมงคลเอาเสียเลย!” “ไม่เป็นมงคลอะไรกัน ทำเพื่อหารายได้ เจ้าไม่เข้าใจหรือ?” เย่อวี๋หรานเหลือบมองสามีเฒ่า และปล่อยให้เขาคิดได้ด้วยตนเอง “จะเจ้าหน้าที่ทางการหรือขุนนางต่างก็ลงเอยในโลงศพเหมือนกันทั้งนั้นแหละ” “แต่ก็ไม่ควรเขียนให้แม่ม่ายไม่ใช่หรือ เปลี่ยนเป็นคนอื่นที่มีเกียรติมากกว่านี้ไม่ได้หรือ?” “จะเปลี่ยนเป็นใครเล่า?” นางจ้องเขม็งพลางเอ่ยถาม จูเหล่าโถวชะงักไปชั่วขณะ สุดท้ายจึงเอ่ยว่า “เปลี่ยนเป็นใครก็ได้ ขอเพียงไม่ใช่แม่ม่ายก็พอ...” “เจ้ากำลังเลือกปฏิบัติงั้นเรอะ” เย่อวี๋หรานแค่นหัวเราะ เอ่ยวาจาถากถาง “ตอนนางมีชีวิตอยู่ เจ้ายัง ‘กระตือรือร้น’ เที่ยวหยิบยื่นความช่วยเหลือให้นางอยู่เลย บอกว่าเห็นแก่น้องชายจึงช่วยดูแลภรรยาให้ ตอนนี้นางสิ้นลมแล้ว เจ้ากลับสับปลับกลับคำอย่างนั้นหรือ?” “ไม่ใช่อย่างนั้น ข้า...” ยามนี้เขาสิ้นท่า ถกเถียงไม่ออกอีกต่อไป ตอนนั้นที่เขาช่วยแม่ม่ายฉินก็เพราะ... เพราะเขาโกรธเคืองเย่อวี๋หราน จึงต้องการหาคนพูดคุยระบายทุกข์ หากไปเสวนากับผู้อื่นเขาคงไม่สบายใจนัก ทั้งยังเกรงว่าจะ ‘ทำลาย’ ชื่อเสียงของเย่อวี๋หราน ใช่แล้ว เรื่องราวก็เป็นเช่นนี้แหละ ในเมื่อเขาไม่อาจไปหาคนอื่นได้ จึงไม่มีทางเลือกนอกจากต้องพึ่งพาแม่ม่ายฉิน นางเป็นเพียงแม่ม่าย ต่อให้ป่าวประกาศสิ่งใดออกไปก็คงไม่มีใครถือคำพูดของนางเป็นจริงเป็นจัง... จูเหล่าโถวปลอบใจตนเองว่าความคิดของตนไม่ผิด เป็นผู้อื่นต่างหากที่เข้าใจผิดเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเขากับแม่ม่ายฉินไปเอง ถึงอย่างไรตอนนี้นางก็ตายไปแล้ว เขาไม่มีทางยอมรับเรื่องนี้เด็ดขาด “เรื่องราวผ่านพ้นไปแล้ว ทำไมเจ้ายังต้องจดจำฝังใจอยู่?” จูเหล่าโถวทำทีเป็นไม่พอใจและพาลโทษเย่อวี๋หราน “ทำไมเมียอย่างเจ้าถึงได้คิดเล็กคิดน้อยนัก เราอยู่หมู่บ้านเดียวกัน นางเดือดร้อนแล้วจะไม่ช่วยได้อย่างไร” “เจ้าช่วยนางได้แต่เจ้าเจ็ดนั้นช่วยไม่ได้อย่างนั้นรึ?” รอยยิ้มบนใบหน้านางพลันหุบลง “เจ้าเจ็ดเป็นถึงซิ่วไฉ!” เขากล่าวย้ำ “เจ้าเคยเห็นซิ่วไฉช่วยเขียนป้ายรำลึกให้ผู้คนอย่างนั้นหรือ” “มันก็แค่สำหรับซิ่วไฉในหมู่บ้านอื่น เจ้าเจ็ดเป็นซิ่วไฉคนแรกของหมู่บ้านเราไม่ใช่หรือ ทุกอย่างย่อมมีครั้งแรกเสมอ ต่อไปก็จะเคยชินไปเอง” เย่อวี๋หรานโยนผ้าเช็ดหน้าในมือ “เอาเถิด เจ้าไปดูแลหลานชายเถอะ ข้ายังมีข้าวของที่นี่ต้องเก็บ” นางหันไปจัดการกับหมอนและเก้าอี้ไม้ไผ่โดยไม่สนใจจูเหล่าโถวอีก เวลาล่วงเลยผ่านไป เย่อวี๋หรานสั่งให้จูปาเม่ยและคนอื่น ๆ ทำเบาะนั่ง หมอน และข้าวของอื่น ๆ ในที่สุดนางก็ทำ ‘โซฟาในฝัน’ ของนางได้จนสำเร็จ แม้ว่าด้านในจะไม่ได้ยัดนุ่นให้นุ่มนิ่มพอ ทว่าฟางข้าวและวัสดุอื่น ๆ ก็นิ่มไม่น้อย ผ้าคลุมมีคุณภาพไม่ค่อยดีนัก ต้องหมั่นทำความสะอาดเป็นระยะ ไม่เช่นนั้นจะเลอะเทอะได้ง่าย โดยเฉพาะวัสดุที่ยัดภายใน เมื่อเปียกน้ำแล้วต้องถอดผ้าออกมาตากแดดให้แห้ง หากแมลงกวนหรือราขึ้นจะเป็นเรื่องใหญ่เอาได้ หลี่ซื่อเห็นจูเหล่าโถวออกมาจากห้องของแม่สามี หลังจากมั่นใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้นก็แอบวิ่งเข้าไป “ท่านแม่!” “เจ้ามาทำอะไรที่นี่ แล้วใครอยู่ดูแลทางนั้น?” เย่อวี๋หรานเหลียวหลังหันมองลูกสะใภ้ แม้แม่สามีไม่ได้สั่งให้ไปช่วยสองพี่น้องจูกู่กับจูหมี่ แต่พวกนางก็ไปช่วยจัดงานศพและเตรียมอาหารมากมาย วัตถุดิบบางอย่างต้องสั่งจากบ้านพวกนาง อย่างเช่น เต้าหู้ และอื่น ๆ งานศพนี้ใช่ว่าจะมีข้าวปลาอาหารสมบูรณ์ ทว่าไม่ได้หมายความว่าจะหาของเลิศรสไม่ได้ เต้าหูและอาหารมังสวิรัติก็ถือเป็นของดีเช่นกัน บางครั้งขาดเหลืออะไรก็ยังซื้อมาจากบ้านของพวกเราได้ ด้วยเหตุนี้หลี่ซื่อจึงหัวหมุนกับภาระหน้าที่มากกว่าที่เคย จะว่าไปแล้วนางไม่มีเวลาได้พักเสียด้วยซ้ำ “ท่านแม่ ข้ามาพูดคุยกันท่านเจ้าค่ะ” หลี่ซื่อเข้ามาช่วยเมื่อเห็นแม่สามีกำลังง่วนอยู่กับการจัดการข้าวของ “เรื่องทางนั้นข้าบอกให้ปาเม่ยช่วยดูแลให้แล้ว หากมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น นางจะมาบอกข้าทันที” “คุยเรื่องอะไร? เจ้าไปได้ยินเรื่องไร้สาระอะไรมากอีก” เย่อวี๋หรานคร้านจะสนใจลูกสะใภ้คนนี้ นางได้ฟังเรื่องซุบซิบนินทาจากปากหลี่ซื่อไม่ขาดหู ตอนแม่ม่ายฉินตาย ผู้คนก็พากันหยิบยกเรื่องความสัมพันธ์ของนางกับจูเหล่าโถวมาพูดถึงอีกครั้ง เพียงแค่คนเหล่านั้นไม่มีหลักฐาน จึงทำได้เพียงพูดกันไปต่าง ๆ นานา บางคนเชื่อว่าด้วยความสามารถของจูอู่ ขอเพียงนางดูแลสองพี่น้องจูกู่และจูหมี่เป็นอย่างดีคงไม่เกิดปัญหา ผู้เป็นลูกชายยังไม่เอ่ยปากทักท้วง กระนั้นจะใส่ใจคำของคนนอกทำไม? “ท่านแม่” หลี่ซื่อสอดส่ายสายตามองก่อนจะกระซิบ “คราวก่อนที่ย่าของลี่ฮวามาที่บ้านเรา ดูเหมือนว่าจะมีคนเห็นเข้าแล้วเจ้าค่ะ” “แล้วมันอย่างไรล่ะ?” “บางคนจึงสงสัยว่าแม่ม่ายฉินถูกฆาตกรรม” เย่อวี๋หราน “...” จินตนาการล้ำเลิศเกินไปแล้ว! จะบอกว่าสงสัยนางอย่างนั้นหรือ?! ถ้อยคำต่อมาของหลี่ซื่อเป็นไปตามที่คิด “บางคนสงสัยว่าท่านแม่เป็นคนฆ่าแม่ม่ายฉิน” “ลูกชายนางยังไม่สงสัย พวกเขาจะมาสงสัยข้าเพื่ออะไร?” “ใช่เจ้าค่ะ ข้าเองก็ท้วงไปเช่นนั้น” หลี่ซื่อกล่าวต่อ “แต่พวกเขากลับบอกว่ามันไม่ใช่ประเด็นสำคัญ แม่ม่ายฉินไม่ได้เพิ่งจะมาล้มป่วยวันสองวันนี้ นางจะตายเมื่อไหร่ใครจะรู้ได้ เรื่องนี้รอเพียงเวลาเท่านั้น อีกทั้งตอนนั้นเด็กในท้องก็ไม่ใช่ลูกของท่านพ่อ แต่กลับต้องการให้ท่านพ่อรับเป็นพ่อเด็ก หากไม่ใช่ว่าหาพ่อที่แท้จริงของเด็กได้ในภายหลัง น้ำเสียหม้อนี้คงได้ถูกสาดใส่ทั้งสกุลจู...” ท้ายที่สุดหลี่ซื่อก็ไม่ได้ตามเรื่องนี้ต่อ ทำตามความต้องการของแม่สามีที่บอกว่าเรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับครอบครัวเรา เก็บปากเก็บคำและจำใจทำตามคำสั่งเพื่อหลบเลี่ยงเรื่องเดือดร้อน ตอนนี้มีซิ่วไฉอยู่ในครอบครัวของพวกนาง จึงไม่อาจปล่อยให้ชื่อเสียงถูกทำลายด้วยเรื่องพรรค์นี้ “ท่านแม่ ข้าเพียงพูดคุยเรื่องนี้กับท่านเพื่อให้เตรียมใจเอาไว้ พรุ่งนี้จะจัดงานศพ พวกเรายังต้องไปร่วมงาน ท่านพ่อเองก็ต้องไปด้วย ยามนั้นคงมีผู้คนมากมายไปร่วมงาน ข้าเกรงว่าหากท่านได้ยินเรื่องนี้แล้วจะไม่สบายใจ” หลี่ซื่อเอ่ยพลางลอบสังเกตท่าทีของแม่สามี “เจ้านี่ช่างรอบคอบ มีเรื่องอะไรจะพูดอีกไหม?” สีหน้าเย่อวี๋หรานยังคงสงบนิ่งและปล่อยให้อีกฝ่ายพูดต่อ “ไอ้หยา ยังมีเรื่องนั้นอีกเจ้าค่ะ ข้าไม่รู้ว่าใครเอาไปร่ำลือกัน บอกว่าลูกในท้องแม่ม่ายฉินเป็นลูกของท่านพ่อ ตอนนั้นจึงโยนความผิดว่าเป็นลูกของจูสุ่ยหนิวเพื่อปิดปากทุกคน... จะว่าไปแล้วคนปล่อยข่าวคงเป็นภรรยาของจูสุ่ยหนิวแน่ นางคิดว่าสามีกลับใจแล้วนางจะได้สุขสบาย เพราะเรื่องนี้นางถึงได้จงเกลียดจงชังครอบครัวเรานัก” หลี่ซื่อเคยเล่าว่าเมื่อไม่นานมานี้ตอนที่เกณฑ์ชาวบ้านไปปลูกมันเทศและทำนาน้ำ ภรรยาของจูสุ่ยหนิวไม่เต็มใจไปด้วยนัก ถึงขั้นทำหน้าบึ้งตึงใส่นางอยู่หลายครั้ง ตอนนั้นหากไม่ใช่เพราะเจ้าหน้าที่และลูกชายของผู้อาวุโสอยู่ด้วย เกรงว่านางคงถูกขับไล่ไปแล้ว คิดว่านางจะยอมจากไปง่าย ๆ จริงหรือ? เรื่องนี้หากไม่ได้เกี่ยวข้องกับอนาคตของหมู่บ้าน ภรรยาของจูสุ่ยหนิวจะเพาะปลูกขึ้นหรือไม่ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับนางแล้ว [1] เปรียบเปรยว่าเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นครั้งแรก บทที่ 727 กลางวันคิดมาก กลางคืนฝันร้าย บทที่ 725 ตายไปอาจดีกว่าก็ได้ บทที่ 723 ดึงต้นกล้าให้โตเร็ว บทที่ 721 เคล็ดลับของหญิงปากสว่าง บทที่ 720 สูงกว่าหรือสูงเท่ากัน บทที่ 719 นั่นไม่ต่างจากการตบหน้านางอย่างแรง บทที่ 717 คำโกหกกับเรื่องจริง บทที่ 716 ต้นกล้าตายเรียบ บทที่ 715 สาธิตการปักดำ บทที่ 713 ทำไมป่านนี้แล้วยังไม่กลับมาอีก บทที่ 712 อย่าให้นางมาแย่งลูกชายข้า บทที่ 711 หมั้นหมาย บทที่ 710 ข้าคิดว่าเจ้าให้สิ่งนั้นเป็นของขวัญจะดีมาก บทที่ 709 ท่านไม่อยากเป็นพี่เขยของข้างั้นหรือ? บทที่ 708 เขายังไม่อยากแต่งงาน บทที่ 706 เขาต้องการอะไร? บทที่ 705 เจ้าแพ้แล้ว บทที่ 704 หนึ่งในคนที่รวยที่สุดในสกุลจู บทที่ 702 จูซานกลุ้มใจ บทที่ 701 ปากไม่ตรงกับใจ บทที่ 700 เจ้าสามบ้านท่านไม่คล้ายจะเป็นคนแบบนั้น บทที่ 698 เจ้าใจลอยแบบนั้น มีเรื่องอะไรหรือเปล่า? บทที่ 696 สิ่งที่คนชนบทขาดแคลนที่สุดก็คือเงิน บทที่ 695 ตัวเลือกคู่หมั้น บทที่ 694 ป้ายเชิดชูเกียรติคุณนี้จะเป็นแรงบันดาลใจให้คนรุ่นหลัง บทที่ 693 พวกท่านอย่าเพิ่งร้อนใจ ฟังข้าพูดให้จบก่อน บทที่ 691 เจ้าเด็กคนนี้รู้จักพูดจาลับหลังคนอื่นเป็นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน บทที่ 689 พี่สาวข้าไม่ได้หน้าตาขี้ริ้วเสียหน่อย บทที่ 687 อำลาอาจารย์เสิน บทที่ 686 อย่าเข้ามาใกล้ขนาดนั้น มีเรื่องอะไรก็ว่ามา บทที่ 685 รู้สึกเหมือนตนเองทำอะไรพลาดไป บทที่ 683 เจ้าพูดแบบนี้หมายความว่าอะไรกันแน่? บทที่ 681 เย็บด้วยเข็ม บทที่ 679 หยั่งเชิงหลายครา บทที่ 677 ข้าไม่ใช่คนชอบโกหก บทที่ 675 อะไรนะ?! มีแผลเป็นไม่อาจสอบเคอจวี่ บทที่ 674 ต้าเป่าล้มหัวทิ่ม บทที่ 672 เหตุใดท่านแม่จึงไม่สนใจเล่า? บทที่ 671 พี่สะใภ้ใหญ่ไม่พอใจ บทที่ 670 พี่สะใภ้ใหญ่เป็นบ้าไปแล้วหรือ! บทที่ 668 ทะเลาะกันอีกแล้ว บทที่ 666 หลิ่วซื่อรู้สึกหมดหวัง บทที่ 664 อาเล็ก พวกข้ามาอุ่นที่นอนให้ท่านขอรับ บทที่ 662 เรื่องนี้ให้ถามจูชี บทที่ 661 จะไปเรียนที่โจวเสวียหรือไม่? บทที่ 659 ภรรยาของเขาช่างปากแข็งจริง ๆ บทที่ 658 กฎระเบียบไม่ได้มีไว้ให้คนอื่นปฏิบัติตามเท่านั้น ตัวเราก็ต้องปฏิบัติตามเช่นกัน บทที่ 656 ได้ มาเป็นอนุของตาเฒ่าบ้านข้าสิ บทที่ 655 คำอธิษฐานของเย่อวี๋หราน บทที่ 654 เกิดเรื่องกับสำนักศึกษาสกุลไป๋แล้ว บทที่ 653 ความสงสัยของจูซาน บทที่ 652 ลูกเขยผู้นี้เป็นอย่างไร? บทที่ 651 แมลงตัวน้อยที่เรียกว่า ‘ความริษยา’ กัดกินหัวใจของเขา บทที่ 650 ข้าถือไม้ไล่ตียวนยาง บทที่ 648 มีคนเมาความสุข~ บทที่ 646 เรียนหนังสือใช้เงินเยอะเกินไป บทที่ 644 ผู้อยู่เบื้องหลัง บทที่ 643 ตกตะลึงพรึงเพริด บทที่ 642 ยืดเยื้อต่อไปไม่เป็นการดี บทที่ 641 เขาโกงข้อสอบ บทที่ 640 ทุจริตในการสอบ บทที่ 638 อย่างแย่ที่สุดก็แค่นี้เอง บทที่ 637 แม้มีความสุขก็ล้วนมีส่วนที่ทุกข์ใจเช่นกัน บทที่ 636 ขึ้นไปแล้ว เช่นนั้นก็เป็นเจ้าบ่าวใหม่ทุกค่ำคืน บทที่ 634 ไปเดินเที่ยวเรือบุปผา บทที่ 632 เข้าสู่สนามสอบ บทที่ 630 คนบางคนก็ไม่อยากเห็นคนอื่นได้ดี บทที่ 629 มาอวยพรปีใหม่ให้อาจารย์ บทที่ 628 ท่านอย่ามองข้าแบบนั้นสิ บทที่ 626 บังเอิญจริง บทที่ 624 พวกเจ้ามีใครติดต่อกับเจ้าหกบ้างไหม? บทที่ 622 สีหน้าเปลี่ยน โกรธคนแทบตาย บทที่ 620 เกิดเรื่องอันใดกับจูลิ่วใช่หรือไม่? บทที่ 618 ทำตามคำสั่ง ต่อสู้เพื่อผลงานในกองทัพ บทที่ 616 เซ่นไหว้บรรพบุรุษ บทที่ 614 มื้อข้ามปีที่มีคนแอบอู้ บทที่ 612 ความอ่อนโยนในช่วงหลายวันนี้คือคิดไปเองสินะ บทที่ 611 หมอคนนี้ไม่ใช่คนดี บทที่ 610 ข้าคิดว่าข้าท้องแล้ว บทที่ 608 เขียนกลอนคู่ บทที่ 606 เจียวน้ำมันหมู บทที่ 604 คงไม่ได้ตีกันอีกแล้วหรอกนะ บทที่ 603 เจ้าอิจฉาที่คนอื่นได้แยกเรือนใช่ไหม? บทที่ 602 ล้างสมอง บทที่ 601 เห็นใจอยู่บ้าง บทที่ 599 ชนกำแพง บทที่ 597 หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์คิดจะทำอะไร ใครจะขวางได้ บทที่ 595 แยกเรือนไปอยู่ตามลำพัง บทที่ 594 เจ้าคิดจะทำอย่างไรต่อไป บทที่ 592 อย่าไปคิดว่าสอนความรู้ให้คนอื่นไปหมดแล้วจะอดตาย บทที่ 590 ไม่รู้ว่าน้องรองทนนางไหวได้อย่างไร บทที่ 588 กิจการเลี้ยงกระต่าย บทที่ 586 ประโยชน์ของการไถพรวนดิน บทที่ 584 สวรรค์กลั่นแกล้ง บทที่ 583 ช่วงเวลาดี ๆ อันแสนสั้นของหญิงปากสว่าง บทที่ 582 มีคนของตัวเองอยู่ในที่ว่าการย่อมจัดการธุระได้สะดวก บทที่ 581 นางยังอยู่ในคุก บทที่ 579 เพราะมีใจเห็นแก่ตัว บทที่ 578 ไร้ยางอาย บทที่ 576 ลูกชายของนางอยากให้นางตายหรือเนี่ย?! บทที่ 575 เขาจะไม่ยอมตายคนเดียว บทที่ 574 ข้าจะต้องมอบความเป็นธรรมให้พวกท่านแน่นอน บทที่ 573 ภูมิหลังของเถ้าแก่ถัง บทที่ 571 นายบ่าวคู่นี้มีฝีมือการแสดงดีพอตัว บทที่ 570 ทางการมาเยือน บทที่ 569 เจ้าเจ็ด ระวัง! บทที่ 567 จูต้าเหนียง ท่านใจกล้าเกินไปแล้ว บทที่ 565 พวกเขามีพยานบุคคล บทที่ 563 ผู้น้อยมาแจ้งความ บทที่ 561 ตกหลุมพราง บทที่ 559 เจียงซู่มาแล้ว บทที่ 558 พายุที่มาถึงอย่างกะทันหัน บทที่ 557 สกุลจูจัดงานศพแล้ว บทที่ 556 สาบานให้ฟ้าผ่า บทที่ 555 ความจริงที่โหดร้าย บทที่ 553 ควบคุมตัว บทที่ 552 มาหาผิดคน บทที่ 550 พวกเจ้าอย่าหวังเลยว่าจะได้อยู่อย่างสงบ บทที่ 549 คนสกุลจูเคลื่อนไหวแล้ว บทที่ 548 พ่อลูกสกุลเฉียน บทที่ 546 ตั้งใจทำงานที่แม่สามีมอบหมายให้ บทที่ 544 มดลูกเย็นไม่ได้หมายความว่ามีลูกไม่ได้ บทที่ 542 เจ้านั่นแหละมีลูกไม่ได้ บทที่ 540 เข้าตำบล บทที่ 538 นางต้องการจับปลาใหญ่ที่ซ่อนตัวอยู่เบื้องหลัง บทที่ 536 นี่เป็นเรื่องที่คนทำกันงั้นเรอะ บทที่ 535 แผนร้าย บทที่ 534 เจี่ยงโหย่วเซิงกระวนกระวายใจ บทที่ 532 สืบข่าว บทที่ 530 เรื่องนี้ยกให้เจ้าจัดการก็แล้วกัน บทที่ 528 เฉียนซินผู้นี้สารเลวเกินไป บทที่ 526 ข้าไม่ได้สวมหมวกเขียวให้เหล่าเฉียน บทที่ 524 ถ้าเจ้าทำเนื้อที่ส่งมาให้ถึงปากหลุดมือ บทที่ 522 ข้าไม่ขอร้องพวกท่านแล้ว บทที่ 520 คนกินข้าวเหมือนกันแต่กลับมีนิสัยใจคอต่างกัน บทที่ 518 เรื่องยินดีที่อยู่เหนือความคาดหมาย บทที่ 516 ขจัดภัยพาลอภิบาลชาวประชา บทที่ 514 เรื่องถึงท่านแม่แล้ว บทที่ 512 พี่รองโง่เกินไปแล้ว บทที่ 510 อย่าทำให้ท่านแม่ลำบากเกินไป บทที่ 508 ทุกคนล้วนอกตัญญู บทที่ 506 เอาความผิดของคนอื่นมาลงโทษตัวเอง บทที่ 504 เห็นคนนอกดีกว่า บทที่ 502 แซ่จูเหมือนกัน บทที่ 501 สั่งสอน บทที่ 500 ไม่ชอบมาพากล บทที่ 498 เหลือทางรอดไว้สายหนึ่ง บทที่ 497 พวกเขาเป็นแค่ชาวนา บทที่ 496 สูตรเป็นของข้า บทที่ 495 แม่สามีโมโหแล้ว บทที่ 493 นายท่านผู้เฒ่าซุนมาเยือน บทที่ 491 อยากกินก็ไปซื้อใหม่ บทที่ 489 อาหารใหม่ของร้าน บทที่ 487 ความเอาใจใส่ บทที่ 486 ไม่ท้องเสียที บทที่ 485 พี่น้องที่คุยกันไม่ถูกคอ บทที่ 484 เจรจาซื้อเนื้อหมู บทที่ 483 ท่านช่างทะเยอะทะยานยิ่งนัก บทที่ 481 เชิญกานอี้เซียนมากินข้าว บทที่ 479 ฆ่าวัวผิดกฎหมาย บทที่ 477 พยายามโดยไม่ลดละ บทที่ 475 ชายชั่วเจียงหยวนซือ บทที่ 474 แม่นาง เจ้ารอก่อน บทที่ 473 มากินข้าวทุกวัน บทที่ 472 คนที่ฉลาดโดยแท้ บทที่ 470 วางแผนหาเงิน บทที่ 468 แม่สามีและลูกสะใภ้คิดบัญชีกันให้ชัดเจน บทที่ 466 สุขอนามัยสำคัญที่สุด บทที่ 465 ท่านชอบรสจัดหรือรสอ่อน บทที่ 463 การค้าก๋วยเตี๋ยวเส้นมันเทศ บทที่ 461 ทำให้เขาไม่เหลือศักดิ์ศรีความเป็นชาย บทที่ 459 แท้งลูก บทที่ 457 คิดว่าตนเองจะโชคดี บทที่ 455 เจ้าคิดจะทำอย่างไร บทที่ 454 กลับเรือน บทที่ 453 เจ้าหนีไปดีกว่า บทที่ 451 ข้าเองก็ไม่คิดว่าจะมาถึงขั้นนี้ บทที่ 449 เกิดอะไรขึ้นที่เรือนข้า บทที่ 447 จับใส่กรงหมูเสียก็สิ้นเรื่อง บทที่ 446 ฝ่ามือของเย่อวี๋หราน บทที่ 445 แม่ม่ายฉินมาหาเรื่อง บทที่ 444 ทำไมครอบครัวพวกข้าถึงไม่ได้?! บทที่ 443 ไม่อยากถอนตัวหรือ? บทที่ 442 การค้าที่สุจริต บทที่ 441 เยี่ยมเยือนพี่เป้า บทที่ 439 คนที่คิดค้นน้ำมันดอกกุ้ย บทที่ 438 อยากร่ำรวย บทที่ 437 จูชีไม่ใช่คนทึ่ม บทที่ 436 เกรงว่านางจะก่อเรื่องขึ้นมา บทที่ 435 วิ่งจนเหนื่อยหอบ บทที่ 434 เส้นที่ห้ามล้ำของสกุลจู บทที่ 433 ขู่คนได้ บทที่ 432 วางแผนการล่วงหน้า บทที่ 431 ความจริงจะเป็นเช่นไรไม่สำคัญ บทที่ 430 หลินต้าเม่ยตายแล้วหรือ?! บทที่ 429 ตีให้ตายก็ไม่ยอมรับ บทที่ 427 ไม่เห็นคนก็ไม่แน่ว่าจะเกิดเรื่อง บทที่ 425 ข้ากับนางบริสุทธิ์ใจ บทที่ 423 ช่วยคนอื่นก็ต้องดูความสามารถของตัวเอง บทที่ 422 พี่น้องร่วมใจ บทที่ 421 ข้าเหมือนคนโง่นักหรือ บทที่ 420 จนตรอก บทที่ 419 ทิ้งลูกแล้วหนีไป บทที่ 418 วางแผนไว้นานแล้ว บทที่ 416 เก็บเด็กน้อยได้ที่หน้าประตูเรือน บทที่ 415 ผักดอง บทที่ 414 ได้ผลผลิตมากกว่าเดิม บทที่ 412 จรรยาของวิญญูชน บทที่ 411 จูเอ้อร์วิพากษ์ชีวิตคู่ของพี่น้อง บทที่ 410 การเตรียมการของอาจารย์เสิน บทที่ 408 ชี้แนะ บทที่ 407 ผิดมากนักหรือ บทที่ 405 แยกย้าย บทที่ 404 ต้องเป็นอีกฝ่ายเท่านั้น บทที่ 403 ข่มขู่ต่อหน้า บทที่ 401 ดอกบัวขาว บทที่ 399 ชนต้นไม้ บทที่ 397 คลี่คลายสถานการณ์ บทที่ 395 โกลาหล บทที่ 393 ท่านแม่ลำเอียง บทที่ 392 ทำโม่หินอันใหม่ บทที่ 391 เครื่องมือทำมาหากิน บทที่ 390 ก๋วยเตี๋ยวเส้นมันเทศรสเปรี้ยวเผ็ด บทที่ 389 แม่ที่ดีเลิศที่สุดในปฐพี บทที่ 388 เด็กน้อยที่เห็นแก่กิน บทที่ 387 อยู่ดีกินดี บทที่ 386 ผู้มีคุณูปการของหมู่บ้าน บทที่ 385 อาศัยโชค บทที่ 384 หนี้สินก้อนโต บทที่ 383 นั่นคือเงินทั้งนั้น บทที่ 382 ชดใช้ค่าเสียหาย บทที่ 381 ไม่มีพิษ บทที่ 380 เจ็บแทน บทที่ 379 ปกป้องแม่สามี บทที่ 378 ทุกคนมองมาด้วยสายตาเคลือบแคลง บทที่ 377 พวกเราช่วยเจ้าจับแล้ว บทที่ 376 ดูเรื่องสนุกไม่ดีหรือ? บทที่ 375 ถูกพิษ บทที่ 374 หญิงปากสว่างช่างเปลี่ยนสีหน้าได้รวดเร็วจริงแท้ บทที่ 373 แตกหน่อ บทที่ 372 เพาะกล้ามันเทศ บทที่ 371 ก็แค่ฝันร้ายเท่านั้น บทที่ 370 มีสุขร่วมเสพ มีทุกข์ร่วมต้าน บทที่ 369 ผู้ดูแลฝ่ายซ้าย บทที่ 368 โฉมงามคือสุสานผู้กล้า บทที่ 367 พี่น้องทะเลาะกัน บทที่ 366 ครึ่งแรกของชีวิตแม่ม่ายฉิน บทที่ 364 เลศนัย บทที่ 363 ล้วนไม่ใช่สิ่งดีอะไร บทที่ 362 รู้สึกว่าลิ้นไม่ขยับดั่งใจคิด บทที่ 360 ถูกเปิดโปง บทที่ 359 ลูกชายข้าไม่ได้เป็นคนแต่งเมียเสียหน่อย บทที่ 358 กดดันให้ดูตัว บทที่ 357 สงสารก็แต่ไป๋ฮวา บทที่ 356 ดูตัวกับใครกันแน่ บทที่ 355 จุนเจือบ้านเดิม บทที่ 354 สืบข่าวบ้านเดิมของหลิวซื่อ บทที่ 353 จากเรื่องดีกลายเป็นเรื่องร้าย บทที่ 351 น้ำหวาน บทที่ 350 สองบ้านดูตัว บทที่ 349 แปลงโฉมหลานชายก่อนไปดูตัว บทที่ 348 ความสงสัยของจูอู่ บทที่ 347 คิดว่าท่านพ่อแก่แล้ว บทที่ 346 พ่อของเจ้านอกใจ บทที่ 345 ประทับนิ้วมือ บทที่ 343 ข่มขู่กันและกัน บทที่ 342 เจ้ากล้าตีข้า?! บทที่ 341 พวกข้าบริสุทธิ์ผุดผ่อง บทที่ 340 ร้อนตัว บทที่ 339 เลือกลูกสะใภ้ บทที่ 338 หยั่งเชิง บทที่ 337 ท่านแม่หายตัวไป บทที่ 335 มันเทศที่หายไป บทที่ 333 พวกเจ้าอยากปลูกด้วยกันหรือไม่? บทที่ 331 เรื่องน่ายินดี บทที่ 330 ยืมเสบียง บทที่ 329 ขุดมันเทศ บทที่ 328 หมูของครอบครัวนางเลี้ยงได้ดีกว่า บทที่ 327 แม่สามีป่วยแล้ว บทที่ 326 ถู่ตี้เฉินที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก บทที่ 325 ฐานะที่ได้มาโดยไม่ชอบธรรม บทที่ 323 พี่กวงจี้อ่อนโยนที่สุดแล้ว บทที่ 322 หลินซื่อเปลี่ยนไป บทที่ 321 เป้าหมายของแม่ม่ายฉิน บทที่ 320 หลินซื่อผู้ตกอยู่ในห้วงวิกฤต บทที่ 319 พูดให้ร้ายลับหลังผู้อื่น บทที่ 318 วิธีแก้ไขสถานการณ์ที่ยากลำบาก บทที่ 317 ทางการพูดจาไร้เหตุผลได้ บทที่ 315 ที่แท้โจรก็คือเขา บทที่ 314 โจรขึ้นบ้าน บทที่ 312 ลูกสะใภ้ปะทะแม่สามี บทที่ 310 ฤทธิ์เดชท่อนไม้ บทที่ 309 สอบสวนหลินต้าเม่ย บทที่ 308 ยังถูกขังไว้ในเล้าหมู บทที่ 307 งานเลี้ยงขึ้นบ้านใหม่ บทที่ 306 สันดอนขุดง่าย สันดานขุดยาก บทที่ 305 สมกับที่เป็นหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ บทที่ 304 พี่น้องสกุลหลินตีกันแล้ว บทที่ 303 งานเลี้ยงขึ้นบ้านใหม่ บทที่ 302 พบว่าพ่อสามีนอกใจ ควรทำอย่างไรดี? บทที่ 301 พี่เป้ามาเยือน บทที่ 300 ของขวัญขอขมาโทษ บทที่ 299 ต้าเป่าและเอ้อร์เป่าถูกอบรม บทที่ 298 รู้สึกนอนไม่ค่อยอิ่ม บทที่ 297 ความทะเยอทะยานของอาจารย์เสิน บทที่ 295 เบื้องหลังความเห็นอกเห็นใจ บทที่ 294 ใครหาเงินได้มากที่สุด? บทที่ 293 เกลี้ยกล่อม บทที่ 291 นานเข้าต้องเกิดปัญหาแน่นอน บทที่ 290 ไม่เข้าข้าง บทที่ 289 สมแล้วที่เป็นหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ บทที่ 288 เขารู้สึกว่าตัวเองไม่มีที่ยืนในบ้าน บทที่ 287 พี่ใหญ่จู เจ้าเป็นคนดีมากจริง ๆ บทที่ 286 นาน้ำถูกทำสัญลักษณ์ บทที่ 285 ความเจ้าเล่ห์ของหญิงปากสว่าง บทที่ 284 มีอะไรก็ไปหาเจ้าหน้าที่และผู้อาวุโส บทที่ 283 พวกเจ้าจะสร้างเรือนหลังใหม่? บทที่ 282 หลิวซื่อน้อยใจ บทที่ 281 เงินหนึ่งร้อยตำลึงนี้ ข้าจะออกให้เอง บทที่ 280 คนใกล้จะตายแล้ว บทที่ 279 พี่เป้า บทที่ 278 ตกลงแล้วใครวางอุบายใครกันแน่? บทที่ 277 ภัยคุกคามที่มาถึงอย่างกะทันหัน บทที่ 276 เขาเป็นเพียงคนตัวเล็ก ๆ บทที่ 275 เข้าตำบล บทที่ 274 ทำไมร้องไห้ได้เล่า? บทที่ 273 เรื่องมีลูกสำคัญกว่า บทที่ 272 ทำให้คนเลื่อมใสจริง ๆ บทที่ 270 ระวังหัวเจ้าให้ดี บทที่ 269 นิมิตมงคล บทที่ 268 ท่าทางกินปูนร้อนท้อง บทที่ 267 ถูกตีจนศีรษะแตกเลือดทะลัก บทที่ 266 เกิดเรื่องกับข้าวสาลีแล้ว บทที่ 265 ระวังคนแซ่หลิน บทที่ 264 สองสะใภ้ทะเลาะกัน บทที่ 263 รังหมาป่า บทที่ 262 บังคับให้ขึ้นเขาเหลียงซาน บทที่ 260 ถูกวางหลุมพราง บทที่ 259 กรรมตามสนอง บทที่ 258 นางรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ค่อยดี บทที่ 257 ถูกจับได้อีกแล้ว?! บทที่ 256 มารดาของต้าซุ่นมีพรสวรรค์ บทที่ 255 เจ้ากล้าตบข้า?! บทที่ 254 คนที่ทำได้ถึงขั้นนี้มีเพียงมารดาของเขาเท่านั้น บทที่ 252 หลินซื่อจิตใจเย็นเยือก บทที่ 250 ซ่อนมีดมาพบ บทที่ 248 คิดว่านางโง่หรือไร บทที่ 247 จูอู่กับหลินซื่อเกิดเรื่องแล้ว บทที่ 246 นาน้ำ บทที่ 245 มีคนอิจฉาตาร้อน บทที่ 244 เจ้ายังจะไม่ยอมรับบรรพบุรุษหรือไร? บทที่ 243 เจ้าอยากแยกบ้าน?! บทที่ 242 โง่กันทั้งครอบครัว บทที่ 240 เรื่องราวพลิกผัน บทที่ 238 หน้าไม่อาย บทที่ 237 ความท้อแท้ของเสินกวงจี้ บทที่ 236 หมอนี่ร้ายกาจนี่นา บทที่ 234 ฝากตัวเป็นศิษย์ บทที่ 233 ชายชาตรีผู้มีปณิธานไม่อาจห่วงเล่น บทที่ 232 อาจารย์ผู้ถูกทำให้ตื่นตะลึง บทที่ 230 น่าเหลือเชื่อ บทที่ 229 รังแกกันชัด ๆ บทที่ 228 วางอำนาจ บทที่ 227 ‘ใจดี’ เกินไปก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องที่ดี บทที่ 226 ผู้หญิงคนหนึ่งด่าทอด้วยความเดือดดาล บทที่ 225 ไหว้วานเถ้าแก่อวี๋ บทที่ 224 เข้าฤดูใบไม้ผลิ บทที่ 223 พวกเขาเป็นชู้กัน บทที่ 222 หลินซื่อทะเลาะกับพี่เขย บทที่ 220 สั่งสอนหลานชาย บทที่ 218 ความผิดปกติของจูเหล่าโถว บทที่ 216 ทำไมไม่ปลดเล่า? บทที่ 214 หญิงปากสว่างอาละวาด บทที่ 212 ยาเร่งการตั้งครรภ์ บทที่ 210 ลูกเขยก็คือลูกชายครึ่งหนึ่ง บทที่ 208 ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าไปเยือนบ้านยาย บทที่ 206 เขาคือสามีที่ข้าเลือก บทที่ 204 หลินต้าเม่ยบ้าไปแล้ว บทที่ 203 หลินต้าเม่ยมาเยือน บทที่ 202 การมีชีวิตอยู่น่ากลัวกว่าความตาย บทที่ 200 ช่วงชิงสิทธิ์เลี้ยงดูและจัดการเรื่องมงคล บทที่ 199 ส่งศพ บทที่ 198 เด็กในท้องเจ้าเป็นลูกของใคร? บทที่ 197 พบอาวุธสังหาร บทที่ 196 ข้าเป็นคนฆ่าเอง บทที่ 195 หญิงม่ายตั้งครรภ์ บทที่ 194 เหตุฆาตกรรม บทที่ 193 การตายของหลินหมู่ บทที่ 192 ‘ชื่อเสียง’ กินคน บทที่ 191 บัณฑิตชาวนา บทที่ 189 เขียนกลอนคู่ บทที่ 188 สามีของนางก็ไปได้เหมือนกัน บทที่ 187 หญิงปากสว่างกับจูหย่งหนิงตีกันแล้ว บทที่ 186 เจ้าใส่ซองแดงน้อยเกินไปใช่หรือไม่? บทที่ 185 ร่วมโต๊ะกินข้าว บทที่ 184 หมูตุ๋นน้ำแดง บทที่ 183 ฆ่าหมู (3) บทที่ 182 ฆ่าหมู (2) บทที่ 181 ฆ่าหมู (1) บทที่ 179 สานสัมพันธ์อันดี บทที่ 178 จางเยียนฆ่าแม่เฒ่าเหมย?! บทที่ 177 สกุลเหมยมาเยือน บทที่ 176 เวลาก่อเหตุ บทที่ 175 ชันสูตรศพ บทที่ 174 เบาะแสของฆาตรกร บทที่ 173 ข่าวการตายของแม่เฒ่าเหมย บทที่ 171 ฝนกระหน่ำ บทที่ 169 จางเยียนเจ้าปัญหา บทที่ 167 ปุ๋ยหมัก บทที่ 165 เจ้าเจ็ดไม่ได้สมองทึ่ม บทที่ 163 ต้าเป่าเอ้อร์เป่าแสดงความสามารถ บทที่ 162 แม่ยาย บทที่ 161 ฝาแฝด บทที่ 160 ซื่อเป่า จูอันคัง บทที่ 159 หลอกนางว่าลูกตายแล้ว บทที่ 157 ต่อให้นางใจเหี้ยมแค่ไหน แต่นั่นก็เป็นลูกชายของนาง บทที่ 156 ลูกชายแม่เฒ่าเหมยตายแล้ว บทที่ 155 เขาไม่ต้องการเจ้าแล้ว บทที่ 153 แม่เขยชอบเด็กผู้หญิงมากกว่า บทที่ 151 เมียเช่า บทที่ 150 สร้างปัญหา บทที่ 149 จูอันกู่ บทที่ 148 จูเหล่าโถวโมโหแล้ว บทที่ 147 คนโปรดกับคนที่ไม่ได้รับความโปรดปราน บทที่ 146 คลอดลูก บทที่ 145 เขาไม่กล้าเชื่อใจนางอีกแล้ว บทที่ 144 นั่นมันเจ้าสามลูกชายหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์นี่นา บทที่ 143 เสบียงหายไป บทที่ 142 นางอุ้มท้องโตมาหาเขา บทที่ 141 ปล่อยมือจากชีวิตดี ๆ บทที่ 140 ย้อมสีผ้าฉื่อละหนึ่งเหรียญ บทที่ 139 ไหว้วานเสี่ยวเม่ยย้อมสีผ้า บทที่ 138 สกุลจูรวยแล้ว บทที่ 137 วิ่งหนีพระได้แต่วิ่งหนีวัดไม่ได้[1] บทที่ 135 การหยั่งเชิงของจูเหล่าโถว บทที่ 134 หารือเรื่องตัดชุดใหม่ บทที่ 133 พวกเราสู้เด็ก ๆ ไม่ได้หรือเนี่ย บทที่ 132 หมดสิ้นเยื่อใย บทที่ 131 เรื่องระคายหู บทที่ 130 แม่ของเจ้าสุดยอดจริง ๆ บทที่ 129 ข่าวลือ บทที่ 127 คันไถนาก้านโค้ง บทที่ 126 ลับเครื่องมือให้คม บทที่ 125 ขายเต้าหู้ บทที่ 124 สอนลูกสาว บทที่ 123 น้ำมันดอกกุ้ย บทที่ 122 วิธีทำชาด บทที่ 121 ขอบตาดำกันทั้งคู่ บทที่ 119 รอให้เงินทั้งหมดอยู่ในมือของผู้หญิง บทที่ 118 นี่ขาวมาก บทที่ 117 ไม่มีโม่หิน จะทำอย่างไรดี? บทที่ 116 แผนการในอนาคตของท่านแม่ บทที่ 115 เจ้าเจ็ดเป็นแค่คนสมองทึ่ม บทที่ 114 เขากลัวว่าพี่สามจะเป็นเหมือนน้องหก บทที่ 113 พี่สี่ ท่านถูกปลดแล้ว บทที่ 112 เขาประเมินใจคนหละหลวมเกินไป บทที่ 111 ทางนั้นยังไม่คลอด บทที่ 110 สะใภ้สามบ้านข้าอยู่ที่ไหน บทที่ 109 เจ้ากล้าทุบข้า?! บทที่ 108 เยี่ยมเยือนสกุลจาง บทที่ 107 ปรับบุคลิกภาพ บทที่ 106 ขัดคอ บทที่ 104 นางท้อง บทที่ 102 ยังไร้เดียงสาเกินไปจริง ๆ ด้วย บทที่ 101 สิ่งที่แสวงหา บทที่ 100 ข้าไปรับของที่เรือนท่าน บทที่ 99 กลัวนางจะไม่ได้ยินหรือไร? บทที่ 97 ดำน้ำหลายครั้ง บทที่ 96 เมาจริงหรือเมาปลอม บทที่ 95 ไม่มีน้ำมันสักนิด บทที่ 93 แหจับปลา บทที่ 91 บ้านสกุลจูเลี้ยงลูกสะใภ้ไม่ไหว บทที่ 90 เจ้าคิดว่าเจ้าฉลาดกว่านก บทที่ 88 เย็นนี้มีเนื้อกิน บทที่ 87 โครงไก่ราดน้ำแกง บทที่ 86 คุณชายกานผู้นี้เป็นใครกัน บทที่ 84 หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์มีจิตใจดีงามด้วยหรือ บทที่ 83 จูเหล่าซานหมดสติ บทที่ 82 เดิมพัน บทที่ 81 เจ้านี่ไร้เหตุผลสิ้นดี บทที่ 80 คนผู้นี้มีจุดประสงค์อื่นแอบแฝง บทที่ 79 งงงันกันไปหมด บทที่ 78 ไว้ท่าที บทที่ 76 ท่านทำอะไรให้แม่สามีขุ่นเคือง บทที่ 74 ตอนแรกที่เจ้าแต่งกับข้า เจ้าพูดอะไรไว้? บทที่ 73 อาศัยว่าข้าเป็นแม่ของเจ้า บทที่ 72 เยี่ยมเยือนปู่ย่า บทที่ 71 น้ำพริกหมูเผ็ด บทที่ 70 ล้างเครื่องในหมู บทที่ 68 ให้วัวทำนา แต่ไม่ให้หญ้าวัวกิน บทที่ 67 แม่สามีมารับเจ้า บทที่ 65 วิวาท บทที่ 64 เจ้าคนตาขาวไร้ความสามารถ บทที่ 62 แม่ค้าโดยกำเนิด บทที่ 60 เก็บได้สมบัติล้ำค่า บทที่ 59 ความจริงเรื่องความทรงจำอันยอดเยี่ยม บทที่ 57 แป้งมันเทศกับเจวี๋ยปา บทที่ 55 เอาเสบียงมาแลกคน บทที่ 53 โจรกระจอก บทที่ 51 กานอี้เซียน บทที่ 50 หักส่วนแบ่งอาหารของพวกเขา บทที่ 49 มีคนขโมยมันเทศ บทที่ 48 ของแบบนั้นกินแล้วถึงตายได้ บทที่ 47 ตำน้ำพริกปู บทที่ 45 มีคนดีใจจนเหลิง บทที่ 44 สอนงานฝีมือให้จูปาเม่ย บทที่ 43 จูปาเม่ยร้อนตัว บทที่ 41 มีคนแอบฟังอีกแล้ว บทที่ 39 ผ่านหูไม่ลืมเลือน บทที่ 37 แย่งกันทำงาน บทที่ 35 เรื่องน่ายินดี บทที่ 33 ต้าเป่าเป็นเด็กน้อยที่ฉลาดเป็นกรด บทที่ 31 ไม่มีเงิน บทที่ 29 น้องเจ็ดยังไม่ตาย บทที่ 28 สั่นสะเทือน บทที่ 27 จะรักษาหรือไม่? บทที่ 25 สั่นสะท้าน บทที่ 23 ตีคนตายแล้ว บทที่ 21 อัดอั้นตันใจ บทที่ 20 ท่านช่างดีจริง ๆ บทที่ 19 ขอบคุณพี่สะใภ้สี่ บทที่ 18 ดังนั้น เมื่อเช้านี้ข้าเกือบจะได้แบกหม้อก้นดำแล้ว? บทที่ 17 ขยะแขยงจนอยากอ้วก บทที่ 16 ข้าเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของท่านนะ?! บทที่ 15 คงพอประทังไปได้ช่วงหนึ่งกระมัง? บทที่ 14 มันเทศ บทที่ 13 หลี่ซื่อถูกนางถามจนงงงวย บทที่ 12 ไม่พอใจก็เก็บเอาไว้ บทที่ 11 อาศัยอะไร?! บทที่ 10 ฟังว่ามีคนได้กินมื้อพิเศษ บทที่ 9 มีคนขโมยกิน บทที่ 8 คนแก่ทะเลาะกัน บทที่ 7 ไม่มีใครแต่งกับเจ้าทึ่มหรอก บทที่ 6 กินไม่อิ่ม บทที่ 5 ถูกดุจนร้องไห้ บทที่ 4 ข้าขอชิมได้หรือไม่ บทที่ 3 แป้งกรอบใส่ไข่และหัวไชเท้าฝอย บทที่ 2 ความชอบของลูกสะใภ้ บทที่ 1 ย้อนยุคมาเป็นแม่สามีสุดโหด

Prev

Next

ถ้อยคำต่อมาของหลี่ซื่อเป็นไปตามที่คิด “บางคนสงสัยว่าท่านแม่เป็นคนฆ่าแม่ม่ายฉิน”

“ลูกชายนางยังไม่สงสัย พวกเขาจะมาสงสัยข้าเพื่ออะไร?”

“ใช่เจ้าค่ะ ข้าเองก็ท้วงไปเช่นนั้น” หลี่ซื่อกล่าวต่อ “แต่พวกเขากลับบอกว่ามันไม่ใช่ประเด็นสำคัญ แม่ม่ายฉินไม่ได้เพิ่งจะมาล้มป่วยวันสองวันนี้ นางจะตายเมื่อไหร่ใครจะรู้ได้ เรื่องนี้รอเพียงเวลาเท่านั้น อีกทั้งตอนนั้นเด็กในท้องก็ไม่ใช่ลูกของท่านพ่อ แต่กลับต้องการให้ท่านพ่อรับเป็นพ่อเด็ก หากไม่ใช่ว่าหาพ่อที่แท้จริงของเด็กได้ในภายหลัง น้ำเสียหม้อนี้คงได้ถูกสาดใส่ทั้งสกุลจู…”

ท้ายที่สุดหลี่ซื่อก็ไม่ได้ตามเรื่องนี้ต่อ ทำตามความต้องการของแม่สามีที่บอกว่าเรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับครอบครัวเรา

เก็บปากเก็บคำและจำใจทำตามคำสั่งเพื่อหลบเลี่ยงเรื่องเดือดร้อน

ตอนนี้มีซิ่วไฉอยู่ในครอบครัวของพวกนาง จึงไม่อาจปล่อยให้ชื่อเสียงถูกทำลายด้วยเรื่องพรรค์นี้

“ท่านแม่ ข้าเพียงพูดคุยเรื่องนี้กับท่านเพื่อให้เตรียมใจเอาไว้ พรุ่งนี้จะจัดงานศพ พวกเรายังต้องไปร่วมงาน ท่านพ่อเองก็ต้องไปด้วย ยามนั้นคงมีผู้คนมากมายไปร่วมงาน ข้าเกรงว่าหากท่านได้ยินเรื่องนี้แล้วจะไม่สบายใจ” หลี่ซื่อเอ่ยพลางลอบสังเกตท่าทีของแม่สามี

“เจ้านี่ช่างรอบคอบ มีเรื่องอะไรจะพูดอีกไหม?” สีหน้าเย่อวี๋หรานยังคงสงบนิ่งและปล่อยให้อีกฝ่ายพูดต่อ

“ไอ้หยา ยังมีเรื่องนั้นอีกเจ้าค่ะ ข้าไม่รู้ว่าใครเอาไปร่ำลือกัน บอกว่าลูกในท้องแม่ม่ายฉินเป็นลูกของท่านพ่อ ตอนนั้นจึงโยนความผิดว่าเป็นลูกของจูสุ่ยหนิวเพื่อปิดปากทุกคน… จะว่าไปแล้วคนปล่อยข่าวคงเป็นภรรยาของจูสุ่ยหนิวแน่ นางคิดว่าสามีกลับใจแล้วนางจะได้สุขสบาย เพราะเรื่องนี้นางถึงได้จงเกลียดจงชังครอบครัวเรานัก” หลี่ซื่อเคยเล่าว่าเมื่อไม่นานมานี้ตอนที่เกณฑ์ชาวบ้านไปปลูกมันเทศและทำนาน้ำ ภรรยาของจูสุ่ยหนิวไม่เต็มใจไปด้วยนัก ถึงขั้นทำหน้าบึ้งตึงใส่นางอยู่หลายครั้ง

ตอนนั้นหากไม่ใช่เพราะเจ้าหน้าที่และลูกชายของผู้อาวุโสอยู่ด้วย เกรงว่านางคงถูกขับไล่ไปแล้ว

คิดว่านางจะยอมจากไปง่าย ๆ จริงหรือ?

เรื่องนี้หากไม่ได้เกี่ยวข้องกับอนาคตของหมู่บ้าน ภรรยาของจูสุ่ยหนิวจะเพาะปลูกขึ้นหรือไม่ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับนางแล้ว

[1] เปรียบเปรยว่าเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นครั้งแรก

บทที่ 790 เป็นคำสั่งของหัวหน้าพรรค บทที่ 788 ความขัดแย้ง บทที่ 787 ความชอบไม่ใช่ทุกอย่าง บทที่ 785 จัดกระดูก บทที่ 784 ดีกว่าที่คิด บทที่ 783 ผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุด บทที่ 781 เจ็บก้นแบบนี้ จะพูดออกไปได้อย่างไร บทที่ 779 ไม่ได้ยากจนเสียจนไม่มีปัญญาหากิน บทที่ 777 เอาเรื่อง บทที่ 775 เก็บกวาด บทที่ 773 จูต้าเหนียงอาจพูดความจริงก็ได้ บทที่ 772 เจ้ากับข้าได้เห็นดีกันแน่ บทที่ 771 ข้าขอสู้ตายกับเจ้า บทที่ 769 ไม่เชื่อก็ไปแจ้งความเถอะ บทที่ 767 โมโหสุดระงับ บทที่ 765 ดื่มน้ำชา บทที่ 764 ขโมยเงินหรือกรรโชกทรัพย์ บทที่ 763 บุกมาเอาเรื่อง บทที่ 761 หวังว่าคงไม่ใช่เรื่องจริง บทที่ 759 ความขัดแย้งภายในของตระกูลเฉิน บทที่ 758 ขัดหูขัดตานางน่ะสิ บทที่ 757 ยากที่จะ ‘เบี้ยวหนี้’ บทที่ 755 อัจฉริยะมักโดดเดี่ยว บทที่ 754 สมบัติล้ำค่า บทที่ 753 การศึกษานั้นไม่แบ่งชนชั้น บทที่ 751 น่าเสียดาย บทที่ 750 พวกท่านกินข้าวกันแล้วหรือนี่ บทที่ 749 ไม่แปลกที่ชอบกินเนื้อ บทที่ 748 ครอบครัวอลเวง บทที่ 747 นี่มันคืออะไร? บทที่ 745 น่าสงสัย บทที่ 744 เช่าที่พัก บทที่ 743 นายหน้าของพรรคซานไห่ บทที่ 741 ถึงเมืองผู่โซ่ว บทที่ 739 เพราะอ่อนแอเกินไป บทที่ 737 ข้าตั้งใจว่าจะไปเมืองผู่โซวกับพวกเจ้าเจ็ด บทที่ 735 ให้ข้ารับบทคนร้าย มีแต่เจ้าที่เป็นคนดี บทที่ 733 เอามาเปรียบเทียบกันไม่ได้ บทที่ 732 สอบผ่านเสี้ยนซื่อได้เพราะ ‘ความจำ’ บทที่ 730 ช่วงนี้ท่านพ่อแปลกไป บทที่ 728 ไม่อาจปล่อยให้ชื่อเสียงถูกทำลายด้วยเรื่องพรรค์นี้ คนโบราณกล่าวไว้ว่าบางสิ่งนับเป็นเรื่องต้องห้าม เพียงแค่เย่อวี๋หรานหาได้ใส่ใจเรื่องทำนองนี้ จูชีไม่ได้เฉลียวฉลาดอย่างคนทั่วไป เขาเป็นคนสมองทึ่มคนหนึ่ง ยามที่พี่น้องสกุลจูให้หยิบจับทำอะไรย่อมไม่ได้คิดหน้าคิดหลังนัก ด้วยเหตุนี้จึงเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ได้มีป้ายรำลึกที่เขียนโดยซิ่วไฉแบบนี้ ดวงตาของจูกู่กับจูหมี่ก็แดงก่ำขึ้นมาอีกครั้ง “พี่ห้า สิ่งนี้มีค่ามากเกินไปสำหรับเรา” “ใช่แล้วขอรับ สิ่งที่ซิ่วไฉเขียนเองแบบนี้ หากท่านแม่ได้เห็นจากบนสวรรค์ก็คงซาบซึ้งเช่นกัน” …… พวกเขานึกภาพแม่ม่ายฉินได้เห็นป้ายรำลึกโดยฝีพู่กันของซิ่วไฉ ไม่รู้ว่าจะเป็นที่อิจฉาของบรรพชนสกุลจูมากมายปานใด คุณหนูใหญ่ลงมือซักผ้าคลุมเองอย่างที่ไม่เคยลงมือทำมาก่อน*[1] นับว่าเป็นครั้งแรกที่เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น จูเหล่าโถวกลับพร่ำบ่นเรื่องที่เย่อวี๋หรานปล่อยให้จูชีเขียนป้ายรำลึกให้คนอื่น “เจ้าเองก็เหมือนกัน ในภายภาคหน้าเจ้าเจ็ดต้องศึกษาเล่าเรียน แต่กลับปล่อยให้เขาเขียนป้ายให้คนอื่น ไม่เป็นมงคลเอาเสียเลย!” “ไม่เป็นมงคลอะไรกัน ทำเพื่อหารายได้ เจ้าไม่เข้าใจหรือ?” เย่อวี๋หรานเหลือบมองสามีเฒ่า และปล่อยให้เขาคิดได้ด้วยตนเอง “จะเจ้าหน้าที่ทางการหรือขุนนางต่างก็ลงเอยในโลงศพเหมือนกันทั้งนั้นแหละ” “แต่ก็ไม่ควรเขียนให้แม่ม่ายไม่ใช่หรือ เปลี่ยนเป็นคนอื่นที่มีเกียรติมากกว่านี้ไม่ได้หรือ?” “จะเปลี่ยนเป็นใครเล่า?” นางจ้องเขม็งพลางเอ่ยถาม จูเหล่าโถวชะงักไปชั่วขณะ สุดท้ายจึงเอ่ยว่า “เปลี่ยนเป็นใครก็ได้ ขอเพียงไม่ใช่แม่ม่ายก็พอ...” “เจ้ากำลังเลือกปฏิบัติงั้นเรอะ” เย่อวี๋หรานแค่นหัวเราะ เอ่ยวาจาถากถาง “ตอนนางมีชีวิตอยู่ เจ้ายัง ‘กระตือรือร้น’ เที่ยวหยิบยื่นความช่วยเหลือให้นางอยู่เลย บอกว่าเห็นแก่น้องชายจึงช่วยดูแลภรรยาให้ ตอนนี้นางสิ้นลมแล้ว เจ้ากลับสับปลับกลับคำอย่างนั้นหรือ?” “ไม่ใช่อย่างนั้น ข้า...” ยามนี้เขาสิ้นท่า ถกเถียงไม่ออกอีกต่อไป ตอนนั้นที่เขาช่วยแม่ม่ายฉินก็เพราะ... เพราะเขาโกรธเคืองเย่อวี๋หราน จึงต้องการหาคนพูดคุยระบายทุกข์ หากไปเสวนากับผู้อื่นเขาคงไม่สบายใจนัก ทั้งยังเกรงว่าจะ ‘ทำลาย’ ชื่อเสียงของเย่อวี๋หราน ใช่แล้ว เรื่องราวก็เป็นเช่นนี้แหละ ในเมื่อเขาไม่อาจไปหาคนอื่นได้ จึงไม่มีทางเลือกนอกจากต้องพึ่งพาแม่ม่ายฉิน นางเป็นเพียงแม่ม่าย ต่อให้ป่าวประกาศสิ่งใดออกไปก็คงไม่มีใครถือคำพูดของนางเป็นจริงเป็นจัง... จูเหล่าโถวปลอบใจตนเองว่าความคิดของตนไม่ผิด เป็นผู้อื่นต่างหากที่เข้าใจผิดเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเขากับแม่ม่ายฉินไปเอง ถึงอย่างไรตอนนี้นางก็ตายไปแล้ว เขาไม่มีทางยอมรับเรื่องนี้เด็ดขาด “เรื่องราวผ่านพ้นไปแล้ว ทำไมเจ้ายังต้องจดจำฝังใจอยู่?” จูเหล่าโถวทำทีเป็นไม่พอใจและพาลโทษเย่อวี๋หราน “ทำไมเมียอย่างเจ้าถึงได้คิดเล็กคิดน้อยนัก เราอยู่หมู่บ้านเดียวกัน นางเดือดร้อนแล้วจะไม่ช่วยได้อย่างไร” “เจ้าช่วยนางได้แต่เจ้าเจ็ดนั้นช่วยไม่ได้อย่างนั้นรึ?” รอยยิ้มบนใบหน้านางพลันหุบลง “เจ้าเจ็ดเป็นถึงซิ่วไฉ!” เขากล่าวย้ำ “เจ้าเคยเห็นซิ่วไฉช่วยเขียนป้ายรำลึกให้ผู้คนอย่างนั้นหรือ” “มันก็แค่สำหรับซิ่วไฉในหมู่บ้านอื่น เจ้าเจ็ดเป็นซิ่วไฉคนแรกของหมู่บ้านเราไม่ใช่หรือ ทุกอย่างย่อมมีครั้งแรกเสมอ ต่อไปก็จะเคยชินไปเอง” เย่อวี๋หรานโยนผ้าเช็ดหน้าในมือ “เอาเถิด เจ้าไปดูแลหลานชายเถอะ ข้ายังมีข้าวของที่นี่ต้องเก็บ” นางหันไปจัดการกับหมอนและเก้าอี้ไม้ไผ่โดยไม่สนใจจูเหล่าโถวอีก เวลาล่วงเลยผ่านไป เย่อวี๋หรานสั่งให้จูปาเม่ยและคนอื่น ๆ ทำเบาะนั่ง หมอน และข้าวของอื่น ๆ ในที่สุดนางก็ทำ ‘โซฟาในฝัน’ ของนางได้จนสำเร็จ แม้ว่าด้านในจะไม่ได้ยัดนุ่นให้นุ่มนิ่มพอ ทว่าฟางข้าวและวัสดุอื่น ๆ ก็นิ่มไม่น้อย ผ้าคลุมมีคุณภาพไม่ค่อยดีนัก ต้องหมั่นทำความสะอาดเป็นระยะ ไม่เช่นนั้นจะเลอะเทอะได้ง่าย โดยเฉพาะวัสดุที่ยัดภายใน เมื่อเปียกน้ำแล้วต้องถอดผ้าออกมาตากแดดให้แห้ง หากแมลงกวนหรือราขึ้นจะเป็นเรื่องใหญ่เอาได้ หลี่ซื่อเห็นจูเหล่าโถวออกมาจากห้องของแม่สามี หลังจากมั่นใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้นก็แอบวิ่งเข้าไป “ท่านแม่!” “เจ้ามาทำอะไรที่นี่ แล้วใครอยู่ดูแลทางนั้น?” เย่อวี๋หรานเหลียวหลังหันมองลูกสะใภ้ แม้แม่สามีไม่ได้สั่งให้ไปช่วยสองพี่น้องจูกู่กับจูหมี่ แต่พวกนางก็ไปช่วยจัดงานศพและเตรียมอาหารมากมาย วัตถุดิบบางอย่างต้องสั่งจากบ้านพวกนาง อย่างเช่น เต้าหู้ และอื่น ๆ งานศพนี้ใช่ว่าจะมีข้าวปลาอาหารสมบูรณ์ ทว่าไม่ได้หมายความว่าจะหาของเลิศรสไม่ได้ เต้าหูและอาหารมังสวิรัติก็ถือเป็นของดีเช่นกัน บางครั้งขาดเหลืออะไรก็ยังซื้อมาจากบ้านของพวกเราได้ ด้วยเหตุนี้หลี่ซื่อจึงหัวหมุนกับภาระหน้าที่มากกว่าที่เคย จะว่าไปแล้วนางไม่มีเวลาได้พักเสียด้วยซ้ำ “ท่านแม่ ข้ามาพูดคุยกันท่านเจ้าค่ะ” หลี่ซื่อเข้ามาช่วยเมื่อเห็นแม่สามีกำลังง่วนอยู่กับการจัดการข้าวของ “เรื่องทางนั้นข้าบอกให้ปาเม่ยช่วยดูแลให้แล้ว หากมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น นางจะมาบอกข้าทันที” “คุยเรื่องอะไร? เจ้าไปได้ยินเรื่องไร้สาระอะไรมากอีก” เย่อวี๋หรานคร้านจะสนใจลูกสะใภ้คนนี้ นางได้ฟังเรื่องซุบซิบนินทาจากปากหลี่ซื่อไม่ขาดหู ตอนแม่ม่ายฉินตาย ผู้คนก็พากันหยิบยกเรื่องความสัมพันธ์ของนางกับจูเหล่าโถวมาพูดถึงอีกครั้ง เพียงแค่คนเหล่านั้นไม่มีหลักฐาน จึงทำได้เพียงพูดกันไปต่าง ๆ นานา บางคนเชื่อว่าด้วยความสามารถของจูอู่ ขอเพียงนางดูแลสองพี่น้องจูกู่และจูหมี่เป็นอย่างดีคงไม่เกิดปัญหา ผู้เป็นลูกชายยังไม่เอ่ยปากทักท้วง กระนั้นจะใส่ใจคำของคนนอกทำไม? “ท่านแม่” หลี่ซื่อสอดส่ายสายตามองก่อนจะกระซิบ “คราวก่อนที่ย่าของลี่ฮวามาที่บ้านเรา ดูเหมือนว่าจะมีคนเห็นเข้าแล้วเจ้าค่ะ” “แล้วมันอย่างไรล่ะ?” “บางคนจึงสงสัยว่าแม่ม่ายฉินถูกฆาตกรรม” เย่อวี๋หราน “...” จินตนาการล้ำเลิศเกินไปแล้ว! จะบอกว่าสงสัยนางอย่างนั้นหรือ?! ถ้อยคำต่อมาของหลี่ซื่อเป็นไปตามที่คิด “บางคนสงสัยว่าท่านแม่เป็นคนฆ่าแม่ม่ายฉิน” “ลูกชายนางยังไม่สงสัย พวกเขาจะมาสงสัยข้าเพื่ออะไร?” “ใช่เจ้าค่ะ ข้าเองก็ท้วงไปเช่นนั้น” หลี่ซื่อกล่าวต่อ “แต่พวกเขากลับบอกว่ามันไม่ใช่ประเด็นสำคัญ แม่ม่ายฉินไม่ได้เพิ่งจะมาล้มป่วยวันสองวันนี้ นางจะตายเมื่อไหร่ใครจะรู้ได้ เรื่องนี้รอเพียงเวลาเท่านั้น อีกทั้งตอนนั้นเด็กในท้องก็ไม่ใช่ลูกของท่านพ่อ แต่กลับต้องการให้ท่านพ่อรับเป็นพ่อเด็ก หากไม่ใช่ว่าหาพ่อที่แท้จริงของเด็กได้ในภายหลัง น้ำเสียหม้อนี้คงได้ถูกสาดใส่ทั้งสกุลจู...” ท้ายที่สุดหลี่ซื่อก็ไม่ได้ตามเรื่องนี้ต่อ ทำตามความต้องการของแม่สามีที่บอกว่าเรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับครอบครัวเรา เก็บปากเก็บคำและจำใจทำตามคำสั่งเพื่อหลบเลี่ยงเรื่องเดือดร้อน ตอนนี้มีซิ่วไฉอยู่ในครอบครัวของพวกนาง จึงไม่อาจปล่อยให้ชื่อเสียงถูกทำลายด้วยเรื่องพรรค์นี้ “ท่านแม่ ข้าเพียงพูดคุยเรื่องนี้กับท่านเพื่อให้เตรียมใจเอาไว้ พรุ่งนี้จะจัดงานศพ พวกเรายังต้องไปร่วมงาน ท่านพ่อเองก็ต้องไปด้วย ยามนั้นคงมีผู้คนมากมายไปร่วมงาน ข้าเกรงว่าหากท่านได้ยินเรื่องนี้แล้วจะไม่สบายใจ” หลี่ซื่อเอ่ยพลางลอบสังเกตท่าทีของแม่สามี “เจ้านี่ช่างรอบคอบ มีเรื่องอะไรจะพูดอีกไหม?” สีหน้าเย่อวี๋หรานยังคงสงบนิ่งและปล่อยให้อีกฝ่ายพูดต่อ “ไอ้หยา ยังมีเรื่องนั้นอีกเจ้าค่ะ ข้าไม่รู้ว่าใครเอาไปร่ำลือกัน บอกว่าลูกในท้องแม่ม่ายฉินเป็นลูกของท่านพ่อ ตอนนั้นจึงโยนความผิดว่าเป็นลูกของจูสุ่ยหนิวเพื่อปิดปากทุกคน... จะว่าไปแล้วคนปล่อยข่าวคงเป็นภรรยาของจูสุ่ยหนิวแน่ นางคิดว่าสามีกลับใจแล้วนางจะได้สุขสบาย เพราะเรื่องนี้นางถึงได้จงเกลียดจงชังครอบครัวเรานัก” หลี่ซื่อเคยเล่าว่าเมื่อไม่นานมานี้ตอนที่เกณฑ์ชาวบ้านไปปลูกมันเทศและทำนาน้ำ ภรรยาของจูสุ่ยหนิวไม่เต็มใจไปด้วยนัก ถึงขั้นทำหน้าบึ้งตึงใส่นางอยู่หลายครั้ง ตอนนั้นหากไม่ใช่เพราะเจ้าหน้าที่และลูกชายของผู้อาวุโสอยู่ด้วย เกรงว่านางคงถูกขับไล่ไปแล้ว คิดว่านางจะยอมจากไปง่าย ๆ จริงหรือ? เรื่องนี้หากไม่ได้เกี่ยวข้องกับอนาคตของหมู่บ้าน ภรรยาของจูสุ่ยหนิวจะเพาะปลูกขึ้นหรือไม่ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับนางแล้ว [1] เปรียบเปรยว่าเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นครั้งแรก บทที่ 727 กลางวันคิดมาก กลางคืนฝันร้าย บทที่ 725 ตายไปอาจดีกว่าก็ได้ บทที่ 723 ดึงต้นกล้าให้โตเร็ว บทที่ 721 เคล็ดลับของหญิงปากสว่าง บทที่ 720 สูงกว่าหรือสูงเท่ากัน บทที่ 719 นั่นไม่ต่างจากการตบหน้านางอย่างแรง บทที่ 717 คำโกหกกับเรื่องจริง บทที่ 716 ต้นกล้าตายเรียบ บทที่ 715 สาธิตการปักดำ บทที่ 713 ทำไมป่านนี้แล้วยังไม่กลับมาอีก บทที่ 712 อย่าให้นางมาแย่งลูกชายข้า บทที่ 711 หมั้นหมาย บทที่ 710 ข้าคิดว่าเจ้าให้สิ่งนั้นเป็นของขวัญจะดีมาก บทที่ 709 ท่านไม่อยากเป็นพี่เขยของข้างั้นหรือ? บทที่ 708 เขายังไม่อยากแต่งงาน บทที่ 706 เขาต้องการอะไร? บทที่ 705 เจ้าแพ้แล้ว บทที่ 704 หนึ่งในคนที่รวยที่สุดในสกุลจู บทที่ 702 จูซานกลุ้มใจ บทที่ 701 ปากไม่ตรงกับใจ บทที่ 700 เจ้าสามบ้านท่านไม่คล้ายจะเป็นคนแบบนั้น บทที่ 698 เจ้าใจลอยแบบนั้น มีเรื่องอะไรหรือเปล่า? บทที่ 696 สิ่งที่คนชนบทขาดแคลนที่สุดก็คือเงิน บทที่ 695 ตัวเลือกคู่หมั้น บทที่ 694 ป้ายเชิดชูเกียรติคุณนี้จะเป็นแรงบันดาลใจให้คนรุ่นหลัง บทที่ 693 พวกท่านอย่าเพิ่งร้อนใจ ฟังข้าพูดให้จบก่อน บทที่ 691 เจ้าเด็กคนนี้รู้จักพูดจาลับหลังคนอื่นเป็นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน บทที่ 689 พี่สาวข้าไม่ได้หน้าตาขี้ริ้วเสียหน่อย บทที่ 687 อำลาอาจารย์เสิน บทที่ 686 อย่าเข้ามาใกล้ขนาดนั้น มีเรื่องอะไรก็ว่ามา บทที่ 685 รู้สึกเหมือนตนเองทำอะไรพลาดไป บทที่ 683 เจ้าพูดแบบนี้หมายความว่าอะไรกันแน่? บทที่ 681 เย็บด้วยเข็ม บทที่ 679 หยั่งเชิงหลายครา บทที่ 677 ข้าไม่ใช่คนชอบโกหก บทที่ 675 อะไรนะ?! มีแผลเป็นไม่อาจสอบเคอจวี่ บทที่ 674 ต้าเป่าล้มหัวทิ่ม บทที่ 672 เหตุใดท่านแม่จึงไม่สนใจเล่า? บทที่ 671 พี่สะใภ้ใหญ่ไม่พอใจ บทที่ 670 พี่สะใภ้ใหญ่เป็นบ้าไปแล้วหรือ! บทที่ 668 ทะเลาะกันอีกแล้ว บทที่ 666 หลิ่วซื่อรู้สึกหมดหวัง บทที่ 664 อาเล็ก พวกข้ามาอุ่นที่นอนให้ท่านขอรับ บทที่ 662 เรื่องนี้ให้ถามจูชี บทที่ 661 จะไปเรียนที่โจวเสวียหรือไม่? บทที่ 659 ภรรยาของเขาช่างปากแข็งจริง ๆ บทที่ 658 กฎระเบียบไม่ได้มีไว้ให้คนอื่นปฏิบัติตามเท่านั้น ตัวเราก็ต้องปฏิบัติตามเช่นกัน บทที่ 656 ได้ มาเป็นอนุของตาเฒ่าบ้านข้าสิ บทที่ 655 คำอธิษฐานของเย่อวี๋หราน บทที่ 654 เกิดเรื่องกับสำนักศึกษาสกุลไป๋แล้ว บทที่ 653 ความสงสัยของจูซาน บทที่ 652 ลูกเขยผู้นี้เป็นอย่างไร? บทที่ 651 แมลงตัวน้อยที่เรียกว่า ‘ความริษยา’ กัดกินหัวใจของเขา บทที่ 650 ข้าถือไม้ไล่ตียวนยาง บทที่ 648 มีคนเมาความสุข~ บทที่ 646 เรียนหนังสือใช้เงินเยอะเกินไป บทที่ 644 ผู้อยู่เบื้องหลัง บทที่ 643 ตกตะลึงพรึงเพริด บทที่ 642 ยืดเยื้อต่อไปไม่เป็นการดี บทที่ 641 เขาโกงข้อสอบ บทที่ 640 ทุจริตในการสอบ บทที่ 638 อย่างแย่ที่สุดก็แค่นี้เอง บทที่ 637 แม้มีความสุขก็ล้วนมีส่วนที่ทุกข์ใจเช่นกัน บทที่ 636 ขึ้นไปแล้ว เช่นนั้นก็เป็นเจ้าบ่าวใหม่ทุกค่ำคืน บทที่ 634 ไปเดินเที่ยวเรือบุปผา บทที่ 632 เข้าสู่สนามสอบ บทที่ 630 คนบางคนก็ไม่อยากเห็นคนอื่นได้ดี บทที่ 629 มาอวยพรปีใหม่ให้อาจารย์ บทที่ 628 ท่านอย่ามองข้าแบบนั้นสิ บทที่ 626 บังเอิญจริง บทที่ 624 พวกเจ้ามีใครติดต่อกับเจ้าหกบ้างไหม? บทที่ 622 สีหน้าเปลี่ยน โกรธคนแทบตาย บทที่ 620 เกิดเรื่องอันใดกับจูลิ่วใช่หรือไม่? บทที่ 618 ทำตามคำสั่ง ต่อสู้เพื่อผลงานในกองทัพ บทที่ 616 เซ่นไหว้บรรพบุรุษ บทที่ 614 มื้อข้ามปีที่มีคนแอบอู้ บทที่ 612 ความอ่อนโยนในช่วงหลายวันนี้คือคิดไปเองสินะ บทที่ 611 หมอคนนี้ไม่ใช่คนดี บทที่ 610 ข้าคิดว่าข้าท้องแล้ว บทที่ 608 เขียนกลอนคู่ บทที่ 606 เจียวน้ำมันหมู บทที่ 604 คงไม่ได้ตีกันอีกแล้วหรอกนะ บทที่ 603 เจ้าอิจฉาที่คนอื่นได้แยกเรือนใช่ไหม? บทที่ 602 ล้างสมอง บทที่ 601 เห็นใจอยู่บ้าง บทที่ 599 ชนกำแพง บทที่ 597 หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์คิดจะทำอะไร ใครจะขวางได้ บทที่ 595 แยกเรือนไปอยู่ตามลำพัง บทที่ 594 เจ้าคิดจะทำอย่างไรต่อไป บทที่ 592 อย่าไปคิดว่าสอนความรู้ให้คนอื่นไปหมดแล้วจะอดตาย บทที่ 590 ไม่รู้ว่าน้องรองทนนางไหวได้อย่างไร บทที่ 588 กิจการเลี้ยงกระต่าย บทที่ 586 ประโยชน์ของการไถพรวนดิน บทที่ 584 สวรรค์กลั่นแกล้ง บทที่ 583 ช่วงเวลาดี ๆ อันแสนสั้นของหญิงปากสว่าง บทที่ 582 มีคนของตัวเองอยู่ในที่ว่าการย่อมจัดการธุระได้สะดวก บทที่ 581 นางยังอยู่ในคุก บทที่ 579 เพราะมีใจเห็นแก่ตัว บทที่ 578 ไร้ยางอาย บทที่ 576 ลูกชายของนางอยากให้นางตายหรือเนี่ย?! บทที่ 575 เขาจะไม่ยอมตายคนเดียว บทที่ 574 ข้าจะต้องมอบความเป็นธรรมให้พวกท่านแน่นอน บทที่ 573 ภูมิหลังของเถ้าแก่ถัง บทที่ 571 นายบ่าวคู่นี้มีฝีมือการแสดงดีพอตัว บทที่ 570 ทางการมาเยือน บทที่ 569 เจ้าเจ็ด ระวัง! บทที่ 567 จูต้าเหนียง ท่านใจกล้าเกินไปแล้ว บทที่ 565 พวกเขามีพยานบุคคล บทที่ 563 ผู้น้อยมาแจ้งความ บทที่ 561 ตกหลุมพราง บทที่ 559 เจียงซู่มาแล้ว บทที่ 558 พายุที่มาถึงอย่างกะทันหัน บทที่ 557 สกุลจูจัดงานศพแล้ว บทที่ 556 สาบานให้ฟ้าผ่า บทที่ 555 ความจริงที่โหดร้าย บทที่ 553 ควบคุมตัว บทที่ 552 มาหาผิดคน บทที่ 550 พวกเจ้าอย่าหวังเลยว่าจะได้อยู่อย่างสงบ บทที่ 549 คนสกุลจูเคลื่อนไหวแล้ว บทที่ 548 พ่อลูกสกุลเฉียน บทที่ 546 ตั้งใจทำงานที่แม่สามีมอบหมายให้ บทที่ 544 มดลูกเย็นไม่ได้หมายความว่ามีลูกไม่ได้ บทที่ 542 เจ้านั่นแหละมีลูกไม่ได้ บทที่ 540 เข้าตำบล บทที่ 538 นางต้องการจับปลาใหญ่ที่ซ่อนตัวอยู่เบื้องหลัง บทที่ 536 นี่เป็นเรื่องที่คนทำกันงั้นเรอะ บทที่ 535 แผนร้าย บทที่ 534 เจี่ยงโหย่วเซิงกระวนกระวายใจ บทที่ 532 สืบข่าว บทที่ 530 เรื่องนี้ยกให้เจ้าจัดการก็แล้วกัน บทที่ 528 เฉียนซินผู้นี้สารเลวเกินไป บทที่ 526 ข้าไม่ได้สวมหมวกเขียวให้เหล่าเฉียน บทที่ 524 ถ้าเจ้าทำเนื้อที่ส่งมาให้ถึงปากหลุดมือ บทที่ 522 ข้าไม่ขอร้องพวกท่านแล้ว บทที่ 520 คนกินข้าวเหมือนกันแต่กลับมีนิสัยใจคอต่างกัน บทที่ 518 เรื่องยินดีที่อยู่เหนือความคาดหมาย บทที่ 516 ขจัดภัยพาลอภิบาลชาวประชา บทที่ 514 เรื่องถึงท่านแม่แล้ว บทที่ 512 พี่รองโง่เกินไปแล้ว บทที่ 510 อย่าทำให้ท่านแม่ลำบากเกินไป บทที่ 508 ทุกคนล้วนอกตัญญู บทที่ 506 เอาความผิดของคนอื่นมาลงโทษตัวเอง บทที่ 504 เห็นคนนอกดีกว่า บทที่ 502 แซ่จูเหมือนกัน บทที่ 501 สั่งสอน บทที่ 500 ไม่ชอบมาพากล บทที่ 498 เหลือทางรอดไว้สายหนึ่ง บทที่ 497 พวกเขาเป็นแค่ชาวนา บทที่ 496 สูตรเป็นของข้า บทที่ 495 แม่สามีโมโหแล้ว บทที่ 493 นายท่านผู้เฒ่าซุนมาเยือน บทที่ 491 อยากกินก็ไปซื้อใหม่ บทที่ 489 อาหารใหม่ของร้าน บทที่ 487 ความเอาใจใส่ บทที่ 486 ไม่ท้องเสียที บทที่ 485 พี่น้องที่คุยกันไม่ถูกคอ บทที่ 484 เจรจาซื้อเนื้อหมู บทที่ 483 ท่านช่างทะเยอะทะยานยิ่งนัก บทที่ 481 เชิญกานอี้เซียนมากินข้าว บทที่ 479 ฆ่าวัวผิดกฎหมาย บทที่ 477 พยายามโดยไม่ลดละ บทที่ 475 ชายชั่วเจียงหยวนซือ บทที่ 474 แม่นาง เจ้ารอก่อน บทที่ 473 มากินข้าวทุกวัน บทที่ 472 คนที่ฉลาดโดยแท้ บทที่ 470 วางแผนหาเงิน บทที่ 468 แม่สามีและลูกสะใภ้คิดบัญชีกันให้ชัดเจน บทที่ 466 สุขอนามัยสำคัญที่สุด บทที่ 465 ท่านชอบรสจัดหรือรสอ่อน บทที่ 463 การค้าก๋วยเตี๋ยวเส้นมันเทศ บทที่ 461 ทำให้เขาไม่เหลือศักดิ์ศรีความเป็นชาย บทที่ 459 แท้งลูก บทที่ 457 คิดว่าตนเองจะโชคดี บทที่ 455 เจ้าคิดจะทำอย่างไร บทที่ 454 กลับเรือน บทที่ 453 เจ้าหนีไปดีกว่า บทที่ 451 ข้าเองก็ไม่คิดว่าจะมาถึงขั้นนี้ บทที่ 449 เกิดอะไรขึ้นที่เรือนข้า บทที่ 447 จับใส่กรงหมูเสียก็สิ้นเรื่อง บทที่ 446 ฝ่ามือของเย่อวี๋หราน บทที่ 445 แม่ม่ายฉินมาหาเรื่อง บทที่ 444 ทำไมครอบครัวพวกข้าถึงไม่ได้?! บทที่ 443 ไม่อยากถอนตัวหรือ? บทที่ 442 การค้าที่สุจริต บทที่ 441 เยี่ยมเยือนพี่เป้า บทที่ 439 คนที่คิดค้นน้ำมันดอกกุ้ย บทที่ 438 อยากร่ำรวย บทที่ 437 จูชีไม่ใช่คนทึ่ม บทที่ 436 เกรงว่านางจะก่อเรื่องขึ้นมา บทที่ 435 วิ่งจนเหนื่อยหอบ บทที่ 434 เส้นที่ห้ามล้ำของสกุลจู บทที่ 433 ขู่คนได้ บทที่ 432 วางแผนการล่วงหน้า บทที่ 431 ความจริงจะเป็นเช่นไรไม่สำคัญ บทที่ 430 หลินต้าเม่ยตายแล้วหรือ?! บทที่ 429 ตีให้ตายก็ไม่ยอมรับ บทที่ 427 ไม่เห็นคนก็ไม่แน่ว่าจะเกิดเรื่อง บทที่ 425 ข้ากับนางบริสุทธิ์ใจ บทที่ 423 ช่วยคนอื่นก็ต้องดูความสามารถของตัวเอง บทที่ 422 พี่น้องร่วมใจ บทที่ 421 ข้าเหมือนคนโง่นักหรือ บทที่ 420 จนตรอก บทที่ 419 ทิ้งลูกแล้วหนีไป บทที่ 418 วางแผนไว้นานแล้ว บทที่ 416 เก็บเด็กน้อยได้ที่หน้าประตูเรือน บทที่ 415 ผักดอง บทที่ 414 ได้ผลผลิตมากกว่าเดิม บทที่ 412 จรรยาของวิญญูชน บทที่ 411 จูเอ้อร์วิพากษ์ชีวิตคู่ของพี่น้อง บทที่ 410 การเตรียมการของอาจารย์เสิน บทที่ 408 ชี้แนะ บทที่ 407 ผิดมากนักหรือ บทที่ 405 แยกย้าย บทที่ 404 ต้องเป็นอีกฝ่ายเท่านั้น บทที่ 403 ข่มขู่ต่อหน้า บทที่ 401 ดอกบัวขาว บทที่ 399 ชนต้นไม้ บทที่ 397 คลี่คลายสถานการณ์ บทที่ 395 โกลาหล บทที่ 393 ท่านแม่ลำเอียง บทที่ 392 ทำโม่หินอันใหม่ บทที่ 391 เครื่องมือทำมาหากิน บทที่ 390 ก๋วยเตี๋ยวเส้นมันเทศรสเปรี้ยวเผ็ด บทที่ 389 แม่ที่ดีเลิศที่สุดในปฐพี บทที่ 388 เด็กน้อยที่เห็นแก่กิน บทที่ 387 อยู่ดีกินดี บทที่ 386 ผู้มีคุณูปการของหมู่บ้าน บทที่ 385 อาศัยโชค บทที่ 384 หนี้สินก้อนโต บทที่ 383 นั่นคือเงินทั้งนั้น บทที่ 382 ชดใช้ค่าเสียหาย บทที่ 381 ไม่มีพิษ บทที่ 380 เจ็บแทน บทที่ 379 ปกป้องแม่สามี บทที่ 378 ทุกคนมองมาด้วยสายตาเคลือบแคลง บทที่ 377 พวกเราช่วยเจ้าจับแล้ว บทที่ 376 ดูเรื่องสนุกไม่ดีหรือ? บทที่ 375 ถูกพิษ บทที่ 374 หญิงปากสว่างช่างเปลี่ยนสีหน้าได้รวดเร็วจริงแท้ บทที่ 373 แตกหน่อ บทที่ 372 เพาะกล้ามันเทศ บทที่ 371 ก็แค่ฝันร้ายเท่านั้น บทที่ 370 มีสุขร่วมเสพ มีทุกข์ร่วมต้าน บทที่ 369 ผู้ดูแลฝ่ายซ้าย บทที่ 368 โฉมงามคือสุสานผู้กล้า บทที่ 367 พี่น้องทะเลาะกัน บทที่ 366 ครึ่งแรกของชีวิตแม่ม่ายฉิน บทที่ 364 เลศนัย บทที่ 363 ล้วนไม่ใช่สิ่งดีอะไร บทที่ 362 รู้สึกว่าลิ้นไม่ขยับดั่งใจคิด บทที่ 360 ถูกเปิดโปง บทที่ 359 ลูกชายข้าไม่ได้เป็นคนแต่งเมียเสียหน่อย บทที่ 358 กดดันให้ดูตัว บทที่ 357 สงสารก็แต่ไป๋ฮวา บทที่ 356 ดูตัวกับใครกันแน่ บทที่ 355 จุนเจือบ้านเดิม บทที่ 354 สืบข่าวบ้านเดิมของหลิวซื่อ บทที่ 353 จากเรื่องดีกลายเป็นเรื่องร้าย บทที่ 351 น้ำหวาน บทที่ 350 สองบ้านดูตัว บทที่ 349 แปลงโฉมหลานชายก่อนไปดูตัว บทที่ 348 ความสงสัยของจูอู่ บทที่ 347 คิดว่าท่านพ่อแก่แล้ว บทที่ 346 พ่อของเจ้านอกใจ บทที่ 345 ประทับนิ้วมือ บทที่ 343 ข่มขู่กันและกัน บทที่ 342 เจ้ากล้าตีข้า?! บทที่ 341 พวกข้าบริสุทธิ์ผุดผ่อง บทที่ 340 ร้อนตัว บทที่ 339 เลือกลูกสะใภ้ บทที่ 338 หยั่งเชิง บทที่ 337 ท่านแม่หายตัวไป บทที่ 335 มันเทศที่หายไป บทที่ 333 พวกเจ้าอยากปลูกด้วยกันหรือไม่? บทที่ 331 เรื่องน่ายินดี บทที่ 330 ยืมเสบียง บทที่ 329 ขุดมันเทศ บทที่ 328 หมูของครอบครัวนางเลี้ยงได้ดีกว่า บทที่ 327 แม่สามีป่วยแล้ว บทที่ 326 ถู่ตี้เฉินที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก บทที่ 325 ฐานะที่ได้มาโดยไม่ชอบธรรม บทที่ 323 พี่กวงจี้อ่อนโยนที่สุดแล้ว บทที่ 322 หลินซื่อเปลี่ยนไป บทที่ 321 เป้าหมายของแม่ม่ายฉิน บทที่ 320 หลินซื่อผู้ตกอยู่ในห้วงวิกฤต บทที่ 319 พูดให้ร้ายลับหลังผู้อื่น บทที่ 318 วิธีแก้ไขสถานการณ์ที่ยากลำบาก บทที่ 317 ทางการพูดจาไร้เหตุผลได้ บทที่ 315 ที่แท้โจรก็คือเขา บทที่ 314 โจรขึ้นบ้าน บทที่ 312 ลูกสะใภ้ปะทะแม่สามี บทที่ 310 ฤทธิ์เดชท่อนไม้ บทที่ 309 สอบสวนหลินต้าเม่ย บทที่ 308 ยังถูกขังไว้ในเล้าหมู บทที่ 307 งานเลี้ยงขึ้นบ้านใหม่ บทที่ 306 สันดอนขุดง่าย สันดานขุดยาก บทที่ 305 สมกับที่เป็นหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ บทที่ 304 พี่น้องสกุลหลินตีกันแล้ว บทที่ 303 งานเลี้ยงขึ้นบ้านใหม่ บทที่ 302 พบว่าพ่อสามีนอกใจ ควรทำอย่างไรดี? บทที่ 301 พี่เป้ามาเยือน บทที่ 300 ของขวัญขอขมาโทษ บทที่ 299 ต้าเป่าและเอ้อร์เป่าถูกอบรม บทที่ 298 รู้สึกนอนไม่ค่อยอิ่ม บทที่ 297 ความทะเยอทะยานของอาจารย์เสิน บทที่ 295 เบื้องหลังความเห็นอกเห็นใจ บทที่ 294 ใครหาเงินได้มากที่สุด? บทที่ 293 เกลี้ยกล่อม บทที่ 291 นานเข้าต้องเกิดปัญหาแน่นอน บทที่ 290 ไม่เข้าข้าง บทที่ 289 สมแล้วที่เป็นหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ บทที่ 288 เขารู้สึกว่าตัวเองไม่มีที่ยืนในบ้าน บทที่ 287 พี่ใหญ่จู เจ้าเป็นคนดีมากจริง ๆ บทที่ 286 นาน้ำถูกทำสัญลักษณ์ บทที่ 285 ความเจ้าเล่ห์ของหญิงปากสว่าง บทที่ 284 มีอะไรก็ไปหาเจ้าหน้าที่และผู้อาวุโส บทที่ 283 พวกเจ้าจะสร้างเรือนหลังใหม่? บทที่ 282 หลิวซื่อน้อยใจ บทที่ 281 เงินหนึ่งร้อยตำลึงนี้ ข้าจะออกให้เอง บทที่ 280 คนใกล้จะตายแล้ว บทที่ 279 พี่เป้า บทที่ 278 ตกลงแล้วใครวางอุบายใครกันแน่? บทที่ 277 ภัยคุกคามที่มาถึงอย่างกะทันหัน บทที่ 276 เขาเป็นเพียงคนตัวเล็ก ๆ บทที่ 275 เข้าตำบล บทที่ 274 ทำไมร้องไห้ได้เล่า? บทที่ 273 เรื่องมีลูกสำคัญกว่า บทที่ 272 ทำให้คนเลื่อมใสจริง ๆ บทที่ 270 ระวังหัวเจ้าให้ดี บทที่ 269 นิมิตมงคล บทที่ 268 ท่าทางกินปูนร้อนท้อง บทที่ 267 ถูกตีจนศีรษะแตกเลือดทะลัก บทที่ 266 เกิดเรื่องกับข้าวสาลีแล้ว บทที่ 265 ระวังคนแซ่หลิน บทที่ 264 สองสะใภ้ทะเลาะกัน บทที่ 263 รังหมาป่า บทที่ 262 บังคับให้ขึ้นเขาเหลียงซาน บทที่ 260 ถูกวางหลุมพราง บทที่ 259 กรรมตามสนอง บทที่ 258 นางรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ค่อยดี บทที่ 257 ถูกจับได้อีกแล้ว?! บทที่ 256 มารดาของต้าซุ่นมีพรสวรรค์ บทที่ 255 เจ้ากล้าตบข้า?! บทที่ 254 คนที่ทำได้ถึงขั้นนี้มีเพียงมารดาของเขาเท่านั้น บทที่ 252 หลินซื่อจิตใจเย็นเยือก บทที่ 250 ซ่อนมีดมาพบ บทที่ 248 คิดว่านางโง่หรือไร บทที่ 247 จูอู่กับหลินซื่อเกิดเรื่องแล้ว บทที่ 246 นาน้ำ บทที่ 245 มีคนอิจฉาตาร้อน บทที่ 244 เจ้ายังจะไม่ยอมรับบรรพบุรุษหรือไร? บทที่ 243 เจ้าอยากแยกบ้าน?! บทที่ 242 โง่กันทั้งครอบครัว บทที่ 240 เรื่องราวพลิกผัน บทที่ 238 หน้าไม่อาย บทที่ 237 ความท้อแท้ของเสินกวงจี้ บทที่ 236 หมอนี่ร้ายกาจนี่นา บทที่ 234 ฝากตัวเป็นศิษย์ บทที่ 233 ชายชาตรีผู้มีปณิธานไม่อาจห่วงเล่น บทที่ 232 อาจารย์ผู้ถูกทำให้ตื่นตะลึง บทที่ 230 น่าเหลือเชื่อ บทที่ 229 รังแกกันชัด ๆ บทที่ 228 วางอำนาจ บทที่ 227 ‘ใจดี’ เกินไปก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องที่ดี บทที่ 226 ผู้หญิงคนหนึ่งด่าทอด้วยความเดือดดาล บทที่ 225 ไหว้วานเถ้าแก่อวี๋ บทที่ 224 เข้าฤดูใบไม้ผลิ บทที่ 223 พวกเขาเป็นชู้กัน บทที่ 222 หลินซื่อทะเลาะกับพี่เขย บทที่ 220 สั่งสอนหลานชาย บทที่ 218 ความผิดปกติของจูเหล่าโถว บทที่ 216 ทำไมไม่ปลดเล่า? บทที่ 214 หญิงปากสว่างอาละวาด บทที่ 212 ยาเร่งการตั้งครรภ์ บทที่ 210 ลูกเขยก็คือลูกชายครึ่งหนึ่ง บทที่ 208 ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าไปเยือนบ้านยาย บทที่ 206 เขาคือสามีที่ข้าเลือก บทที่ 204 หลินต้าเม่ยบ้าไปแล้ว บทที่ 203 หลินต้าเม่ยมาเยือน บทที่ 202 การมีชีวิตอยู่น่ากลัวกว่าความตาย บทที่ 200 ช่วงชิงสิทธิ์เลี้ยงดูและจัดการเรื่องมงคล บทที่ 199 ส่งศพ บทที่ 198 เด็กในท้องเจ้าเป็นลูกของใคร? บทที่ 197 พบอาวุธสังหาร บทที่ 196 ข้าเป็นคนฆ่าเอง บทที่ 195 หญิงม่ายตั้งครรภ์ บทที่ 194 เหตุฆาตกรรม บทที่ 193 การตายของหลินหมู่ บทที่ 192 ‘ชื่อเสียง’ กินคน บทที่ 191 บัณฑิตชาวนา บทที่ 189 เขียนกลอนคู่ บทที่ 188 สามีของนางก็ไปได้เหมือนกัน บทที่ 187 หญิงปากสว่างกับจูหย่งหนิงตีกันแล้ว บทที่ 186 เจ้าใส่ซองแดงน้อยเกินไปใช่หรือไม่? บทที่ 185 ร่วมโต๊ะกินข้าว บทที่ 184 หมูตุ๋นน้ำแดง บทที่ 183 ฆ่าหมู (3) บทที่ 182 ฆ่าหมู (2) บทที่ 181 ฆ่าหมู (1) บทที่ 179 สานสัมพันธ์อันดี บทที่ 178 จางเยียนฆ่าแม่เฒ่าเหมย?! บทที่ 177 สกุลเหมยมาเยือน บทที่ 176 เวลาก่อเหตุ บทที่ 175 ชันสูตรศพ บทที่ 174 เบาะแสของฆาตรกร บทที่ 173 ข่าวการตายของแม่เฒ่าเหมย บทที่ 171 ฝนกระหน่ำ บทที่ 169 จางเยียนเจ้าปัญหา บทที่ 167 ปุ๋ยหมัก บทที่ 165 เจ้าเจ็ดไม่ได้สมองทึ่ม บทที่ 163 ต้าเป่าเอ้อร์เป่าแสดงความสามารถ บทที่ 162 แม่ยาย บทที่ 161 ฝาแฝด บทที่ 160 ซื่อเป่า จูอันคัง บทที่ 159 หลอกนางว่าลูกตายแล้ว บทที่ 157 ต่อให้นางใจเหี้ยมแค่ไหน แต่นั่นก็เป็นลูกชายของนาง บทที่ 156 ลูกชายแม่เฒ่าเหมยตายแล้ว บทที่ 155 เขาไม่ต้องการเจ้าแล้ว บทที่ 153 แม่เขยชอบเด็กผู้หญิงมากกว่า บทที่ 151 เมียเช่า บทที่ 150 สร้างปัญหา บทที่ 149 จูอันกู่ บทที่ 148 จูเหล่าโถวโมโหแล้ว บทที่ 147 คนโปรดกับคนที่ไม่ได้รับความโปรดปราน บทที่ 146 คลอดลูก บทที่ 145 เขาไม่กล้าเชื่อใจนางอีกแล้ว บทที่ 144 นั่นมันเจ้าสามลูกชายหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์นี่นา บทที่ 143 เสบียงหายไป บทที่ 142 นางอุ้มท้องโตมาหาเขา บทที่ 141 ปล่อยมือจากชีวิตดี ๆ บทที่ 140 ย้อมสีผ้าฉื่อละหนึ่งเหรียญ บทที่ 139 ไหว้วานเสี่ยวเม่ยย้อมสีผ้า บทที่ 138 สกุลจูรวยแล้ว บทที่ 137 วิ่งหนีพระได้แต่วิ่งหนีวัดไม่ได้[1] บทที่ 135 การหยั่งเชิงของจูเหล่าโถว บทที่ 134 หารือเรื่องตัดชุดใหม่ บทที่ 133 พวกเราสู้เด็ก ๆ ไม่ได้หรือเนี่ย บทที่ 132 หมดสิ้นเยื่อใย บทที่ 131 เรื่องระคายหู บทที่ 130 แม่ของเจ้าสุดยอดจริง ๆ บทที่ 129 ข่าวลือ บทที่ 127 คันไถนาก้านโค้ง บทที่ 126 ลับเครื่องมือให้คม บทที่ 125 ขายเต้าหู้ บทที่ 124 สอนลูกสาว บทที่ 123 น้ำมันดอกกุ้ย บทที่ 122 วิธีทำชาด บทที่ 121 ขอบตาดำกันทั้งคู่ บทที่ 119 รอให้เงินทั้งหมดอยู่ในมือของผู้หญิง บทที่ 118 นี่ขาวมาก บทที่ 117 ไม่มีโม่หิน จะทำอย่างไรดี? บทที่ 116 แผนการในอนาคตของท่านแม่ บทที่ 115 เจ้าเจ็ดเป็นแค่คนสมองทึ่ม บทที่ 114 เขากลัวว่าพี่สามจะเป็นเหมือนน้องหก บทที่ 113 พี่สี่ ท่านถูกปลดแล้ว บทที่ 112 เขาประเมินใจคนหละหลวมเกินไป บทที่ 111 ทางนั้นยังไม่คลอด บทที่ 110 สะใภ้สามบ้านข้าอยู่ที่ไหน บทที่ 109 เจ้ากล้าทุบข้า?! บทที่ 108 เยี่ยมเยือนสกุลจาง บทที่ 107 ปรับบุคลิกภาพ บทที่ 106 ขัดคอ บทที่ 104 นางท้อง บทที่ 102 ยังไร้เดียงสาเกินไปจริง ๆ ด้วย บทที่ 101 สิ่งที่แสวงหา บทที่ 100 ข้าไปรับของที่เรือนท่าน บทที่ 99 กลัวนางจะไม่ได้ยินหรือไร? บทที่ 97 ดำน้ำหลายครั้ง บทที่ 96 เมาจริงหรือเมาปลอม บทที่ 95 ไม่มีน้ำมันสักนิด บทที่ 93 แหจับปลา บทที่ 91 บ้านสกุลจูเลี้ยงลูกสะใภ้ไม่ไหว บทที่ 90 เจ้าคิดว่าเจ้าฉลาดกว่านก บทที่ 88 เย็นนี้มีเนื้อกิน บทที่ 87 โครงไก่ราดน้ำแกง บทที่ 86 คุณชายกานผู้นี้เป็นใครกัน บทที่ 84 หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์มีจิตใจดีงามด้วยหรือ บทที่ 83 จูเหล่าซานหมดสติ บทที่ 82 เดิมพัน บทที่ 81 เจ้านี่ไร้เหตุผลสิ้นดี บทที่ 80 คนผู้นี้มีจุดประสงค์อื่นแอบแฝง บทที่ 79 งงงันกันไปหมด บทที่ 78 ไว้ท่าที บทที่ 76 ท่านทำอะไรให้แม่สามีขุ่นเคือง บทที่ 74 ตอนแรกที่เจ้าแต่งกับข้า เจ้าพูดอะไรไว้? บทที่ 73 อาศัยว่าข้าเป็นแม่ของเจ้า บทที่ 72 เยี่ยมเยือนปู่ย่า บทที่ 71 น้ำพริกหมูเผ็ด บทที่ 70 ล้างเครื่องในหมู บทที่ 68 ให้วัวทำนา แต่ไม่ให้หญ้าวัวกิน บทที่ 67 แม่สามีมารับเจ้า บทที่ 65 วิวาท บทที่ 64 เจ้าคนตาขาวไร้ความสามารถ บทที่ 62 แม่ค้าโดยกำเนิด บทที่ 60 เก็บได้สมบัติล้ำค่า บทที่ 59 ความจริงเรื่องความทรงจำอันยอดเยี่ยม บทที่ 57 แป้งมันเทศกับเจวี๋ยปา บทที่ 55 เอาเสบียงมาแลกคน บทที่ 53 โจรกระจอก บทที่ 51 กานอี้เซียน บทที่ 50 หักส่วนแบ่งอาหารของพวกเขา บทที่ 49 มีคนขโมยมันเทศ บทที่ 48 ของแบบนั้นกินแล้วถึงตายได้ บทที่ 47 ตำน้ำพริกปู บทที่ 45 มีคนดีใจจนเหลิง บทที่ 44 สอนงานฝีมือให้จูปาเม่ย บทที่ 43 จูปาเม่ยร้อนตัว บทที่ 41 มีคนแอบฟังอีกแล้ว บทที่ 39 ผ่านหูไม่ลืมเลือน บทที่ 37 แย่งกันทำงาน บทที่ 35 เรื่องน่ายินดี บทที่ 33 ต้าเป่าเป็นเด็กน้อยที่ฉลาดเป็นกรด บทที่ 31 ไม่มีเงิน บทที่ 29 น้องเจ็ดยังไม่ตาย บทที่ 28 สั่นสะเทือน บทที่ 27 จะรักษาหรือไม่? บทที่ 25 สั่นสะท้าน บทที่ 23 ตีคนตายแล้ว บทที่ 21 อัดอั้นตันใจ บทที่ 20 ท่านช่างดีจริง ๆ บทที่ 19 ขอบคุณพี่สะใภ้สี่ บทที่ 18 ดังนั้น เมื่อเช้านี้ข้าเกือบจะได้แบกหม้อก้นดำแล้ว? บทที่ 17 ขยะแขยงจนอยากอ้วก บทที่ 16 ข้าเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของท่านนะ?! บทที่ 15 คงพอประทังไปได้ช่วงหนึ่งกระมัง? บทที่ 14 มันเทศ บทที่ 13 หลี่ซื่อถูกนางถามจนงงงวย บทที่ 12 ไม่พอใจก็เก็บเอาไว้ บทที่ 11 อาศัยอะไร?! บทที่ 10 ฟังว่ามีคนได้กินมื้อพิเศษ บทที่ 9 มีคนขโมยกิน บทที่ 8 คนแก่ทะเลาะกัน บทที่ 7 ไม่มีใครแต่งกับเจ้าทึ่มหรอก บทที่ 6 กินไม่อิ่ม บทที่ 5 ถูกดุจนร้องไห้ บทที่ 4 ข้าขอชิมได้หรือไม่ บทที่ 3 แป้งกรอบใส่ไข่และหัวไชเท้าฝอย บทที่ 2 ความชอบของลูกสะใภ้ บทที่ 1 ย้อนยุคมาเป็นแม่สามีสุดโหด

Prev

Next

Comments for chapter "บทที่ 728 ไม่อาจปล่อยให้ชื่อเสียงถูกทำลายด้วยเรื่องพรรค์นี้ คนโบราณกล่าวไว้ว่าบางสิ่งนับเป็นเรื่องต้องห้าม เพียงแค่เย่อวี๋หรานหาได้ใส่ใจเรื่องทำนองนี้ จูชีไม่ได้เฉลียวฉลาดอย่างคนทั่วไป เขาเป็นคนสมองทึ่มคนหนึ่ง ยามที่พี่น้องสกุลจูให้หยิบจับทำอะไรย่อมไม่ได้คิดหน้าคิดหลังนัก ด้วยเหตุนี้จึงเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ได้มีป้ายรำลึกที่เขียนโดยซิ่วไฉแบบนี้ ดวงตาของจูกู่กับจูหมี่ก็แดงก่ำขึ้นมาอีกครั้ง “พี่ห้า สิ่งนี้มีค่ามากเกินไปสำหรับเรา” “ใช่แล้วขอรับ สิ่งที่ซิ่วไฉเขียนเองแบบนี้ หากท่านแม่ได้เห็นจากบนสวรรค์ก็คงซาบซึ้งเช่นกัน” …… พวกเขานึกภาพแม่ม่ายฉินได้เห็นป้ายรำลึกโดยฝีพู่กันของซิ่วไฉ ไม่รู้ว่าจะเป็นที่อิจฉาของบรรพชนสกุลจูมากมายปานใด คุณหนูใหญ่ลงมือซักผ้าคลุมเองอย่างที่ไม่เคยลงมือทำมาก่อน*[1] นับว่าเป็นครั้งแรกที่เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น จูเหล่าโถวกลับพร่ำบ่นเรื่องที่เย่อวี๋หรานปล่อยให้จูชีเขียนป้ายรำลึกให้คนอื่น “เจ้าเองก็เหมือนกัน ในภายภาคหน้าเจ้าเจ็ดต้องศึกษาเล่าเรียน แต่กลับปล่อยให้เขาเขียนป้ายให้คนอื่น ไม่เป็นมงคลเอาเสียเลย!” “ไม่เป็นมงคลอะไรกัน ทำเพื่อหารายได้ เจ้าไม่เข้าใจหรือ?” เย่อวี๋หรานเหลือบมองสามีเฒ่า และปล่อยให้เขาคิดได้ด้วยตนเอง “จะเจ้าหน้าที่ทางการหรือขุนนางต่างก็ลงเอยในโลงศพเหมือนกันทั้งนั้นแหละ” “แต่ก็ไม่ควรเขียนให้แม่ม่ายไม่ใช่หรือ เปลี่ยนเป็นคนอื่นที่มีเกียรติมากกว่านี้ไม่ได้หรือ?” “จะเปลี่ยนเป็นใครเล่า?” นางจ้องเขม็งพลางเอ่ยถาม จูเหล่าโถวชะงักไปชั่วขณะ สุดท้ายจึงเอ่ยว่า “เปลี่ยนเป็นใครก็ได้ ขอเพียงไม่ใช่แม่ม่ายก็พอ...” “เจ้ากำลังเลือกปฏิบัติงั้นเรอะ” เย่อวี๋หรานแค่นหัวเราะ เอ่ยวาจาถากถาง “ตอนนางมีชีวิตอยู่ เจ้ายัง ‘กระตือรือร้น’ เที่ยวหยิบยื่นความช่วยเหลือให้นางอยู่เลย บอกว่าเห็นแก่น้องชายจึงช่วยดูแลภรรยาให้ ตอนนี้นางสิ้นลมแล้ว เจ้ากลับสับปลับกลับคำอย่างนั้นหรือ?” “ไม่ใช่อย่างนั้น ข้า...” ยามนี้เขาสิ้นท่า ถกเถียงไม่ออกอีกต่อไป ตอนนั้นที่เขาช่วยแม่ม่ายฉินก็เพราะ... เพราะเขาโกรธเคืองเย่อวี๋หราน จึงต้องการหาคนพูดคุยระบายทุกข์ หากไปเสวนากับผู้อื่นเขาคงไม่สบายใจนัก ทั้งยังเกรงว่าจะ ‘ทำลาย’ ชื่อเสียงของเย่อวี๋หราน ใช่แล้ว เรื่องราวก็เป็นเช่นนี้แหละ ในเมื่อเขาไม่อาจไปหาคนอื่นได้ จึงไม่มีทางเลือกนอกจากต้องพึ่งพาแม่ม่ายฉิน นางเป็นเพียงแม่ม่าย ต่อให้ป่าวประกาศสิ่งใดออกไปก็คงไม่มีใครถือคำพูดของนางเป็นจริงเป็นจัง... จูเหล่าโถวปลอบใจตนเองว่าความคิดของตนไม่ผิด เป็นผู้อื่นต่างหากที่เข้าใจผิดเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเขากับแม่ม่ายฉินไปเอง ถึงอย่างไรตอนนี้นางก็ตายไปแล้ว เขาไม่มีทางยอมรับเรื่องนี้เด็ดขาด “เรื่องราวผ่านพ้นไปแล้ว ทำไมเจ้ายังต้องจดจำฝังใจอยู่?” จูเหล่าโถวทำทีเป็นไม่พอใจและพาลโทษเย่อวี๋หราน “ทำไมเมียอย่างเจ้าถึงได้คิดเล็กคิดน้อยนัก เราอยู่หมู่บ้านเดียวกัน นางเดือดร้อนแล้วจะไม่ช่วยได้อย่างไร” “เจ้าช่วยนางได้แต่เจ้าเจ็ดนั้นช่วยไม่ได้อย่างนั้นรึ?” รอยยิ้มบนใบหน้านางพลันหุบลง “เจ้าเจ็ดเป็นถึงซิ่วไฉ!” เขากล่าวย้ำ “เจ้าเคยเห็นซิ่วไฉช่วยเขียนป้ายรำลึกให้ผู้คนอย่างนั้นหรือ” “มันก็แค่สำหรับซิ่วไฉในหมู่บ้านอื่น เจ้าเจ็ดเป็นซิ่วไฉคนแรกของหมู่บ้านเราไม่ใช่หรือ ทุกอย่างย่อมมีครั้งแรกเสมอ ต่อไปก็จะเคยชินไปเอง” เย่อวี๋หรานโยนผ้าเช็ดหน้าในมือ “เอาเถิด เจ้าไปดูแลหลานชายเถอะ ข้ายังมีข้าวของที่นี่ต้องเก็บ” นางหันไปจัดการกับหมอนและเก้าอี้ไม้ไผ่โดยไม่สนใจจูเหล่าโถวอีก เวลาล่วงเลยผ่านไป เย่อวี๋หรานสั่งให้จูปาเม่ยและคนอื่น ๆ ทำเบาะนั่ง หมอน และข้าวของอื่น ๆ ในที่สุดนางก็ทำ ‘โซฟาในฝัน’ ของนางได้จนสำเร็จ แม้ว่าด้านในจะไม่ได้ยัดนุ่นให้นุ่มนิ่มพอ ทว่าฟางข้าวและวัสดุอื่น ๆ ก็นิ่มไม่น้อย ผ้าคลุมมีคุณภาพไม่ค่อยดีนัก ต้องหมั่นทำความสะอาดเป็นระยะ ไม่เช่นนั้นจะเลอะเทอะได้ง่าย โดยเฉพาะวัสดุที่ยัดภายใน เมื่อเปียกน้ำแล้วต้องถอดผ้าออกมาตากแดดให้แห้ง หากแมลงกวนหรือราขึ้นจะเป็นเรื่องใหญ่เอาได้ หลี่ซื่อเห็นจูเหล่าโถวออกมาจากห้องของแม่สามี หลังจากมั่นใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้นก็แอบวิ่งเข้าไป “ท่านแม่!” “เจ้ามาทำอะไรที่นี่ แล้วใครอยู่ดูแลทางนั้น?” เย่อวี๋หรานเหลียวหลังหันมองลูกสะใภ้ แม้แม่สามีไม่ได้สั่งให้ไปช่วยสองพี่น้องจูกู่กับจูหมี่ แต่พวกนางก็ไปช่วยจัดงานศพและเตรียมอาหารมากมาย วัตถุดิบบางอย่างต้องสั่งจากบ้านพวกนาง อย่างเช่น เต้าหู้ และอื่น ๆ งานศพนี้ใช่ว่าจะมีข้าวปลาอาหารสมบูรณ์ ทว่าไม่ได้หมายความว่าจะหาของเลิศรสไม่ได้ เต้าหูและอาหารมังสวิรัติก็ถือเป็นของดีเช่นกัน บางครั้งขาดเหลืออะไรก็ยังซื้อมาจากบ้านของพวกเราได้ ด้วยเหตุนี้หลี่ซื่อจึงหัวหมุนกับภาระหน้าที่มากกว่าที่เคย จะว่าไปแล้วนางไม่มีเวลาได้พักเสียด้วยซ้ำ “ท่านแม่ ข้ามาพูดคุยกันท่านเจ้าค่ะ” หลี่ซื่อเข้ามาช่วยเมื่อเห็นแม่สามีกำลังง่วนอยู่กับการจัดการข้าวของ “เรื่องทางนั้นข้าบอกให้ปาเม่ยช่วยดูแลให้แล้ว หากมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น นางจะมาบอกข้าทันที” “คุยเรื่องอะไร? เจ้าไปได้ยินเรื่องไร้สาระอะไรมากอีก” เย่อวี๋หรานคร้านจะสนใจลูกสะใภ้คนนี้ นางได้ฟังเรื่องซุบซิบนินทาจากปากหลี่ซื่อไม่ขาดหู ตอนแม่ม่ายฉินตาย ผู้คนก็พากันหยิบยกเรื่องความสัมพันธ์ของนางกับจูเหล่าโถวมาพูดถึงอีกครั้ง เพียงแค่คนเหล่านั้นไม่มีหลักฐาน จึงทำได้เพียงพูดกันไปต่าง ๆ นานา บางคนเชื่อว่าด้วยความสามารถของจูอู่ ขอเพียงนางดูแลสองพี่น้องจูกู่และจูหมี่เป็นอย่างดีคงไม่เกิดปัญหา ผู้เป็นลูกชายยังไม่เอ่ยปากทักท้วง กระนั้นจะใส่ใจคำของคนนอกทำไม? “ท่านแม่” หลี่ซื่อสอดส่ายสายตามองก่อนจะกระซิบ “คราวก่อนที่ย่าของลี่ฮวามาที่บ้านเรา ดูเหมือนว่าจะมีคนเห็นเข้าแล้วเจ้าค่ะ” “แล้วมันอย่างไรล่ะ?” “บางคนจึงสงสัยว่าแม่ม่ายฉินถูกฆาตกรรม” เย่อวี๋หราน “...” จินตนาการล้ำเลิศเกินไปแล้ว! จะบอกว่าสงสัยนางอย่างนั้นหรือ?! ถ้อยคำต่อมาของหลี่ซื่อเป็นไปตามที่คิด “บางคนสงสัยว่าท่านแม่เป็นคนฆ่าแม่ม่ายฉิน” “ลูกชายนางยังไม่สงสัย พวกเขาจะมาสงสัยข้าเพื่ออะไร?” “ใช่เจ้าค่ะ ข้าเองก็ท้วงไปเช่นนั้น” หลี่ซื่อกล่าวต่อ “แต่พวกเขากลับบอกว่ามันไม่ใช่ประเด็นสำคัญ แม่ม่ายฉินไม่ได้เพิ่งจะมาล้มป่วยวันสองวันนี้ นางจะตายเมื่อไหร่ใครจะรู้ได้ เรื่องนี้รอเพียงเวลาเท่านั้น อีกทั้งตอนนั้นเด็กในท้องก็ไม่ใช่ลูกของท่านพ่อ แต่กลับต้องการให้ท่านพ่อรับเป็นพ่อเด็ก หากไม่ใช่ว่าหาพ่อที่แท้จริงของเด็กได้ในภายหลัง น้ำเสียหม้อนี้คงได้ถูกสาดใส่ทั้งสกุลจู...” ท้ายที่สุดหลี่ซื่อก็ไม่ได้ตามเรื่องนี้ต่อ ทำตามความต้องการของแม่สามีที่บอกว่าเรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับครอบครัวเรา เก็บปากเก็บคำและจำใจทำตามคำสั่งเพื่อหลบเลี่ยงเรื่องเดือดร้อน ตอนนี้มีซิ่วไฉอยู่ในครอบครัวของพวกนาง จึงไม่อาจปล่อยให้ชื่อเสียงถูกทำลายด้วยเรื่องพรรค์นี้ “ท่านแม่ ข้าเพียงพูดคุยเรื่องนี้กับท่านเพื่อให้เตรียมใจเอาไว้ พรุ่งนี้จะจัดงานศพ พวกเรายังต้องไปร่วมงาน ท่านพ่อเองก็ต้องไปด้วย ยามนั้นคงมีผู้คนมากมายไปร่วมงาน ข้าเกรงว่าหากท่านได้ยินเรื่องนี้แล้วจะไม่สบายใจ” หลี่ซื่อเอ่ยพลางลอบสังเกตท่าทีของแม่สามี “เจ้านี่ช่างรอบคอบ มีเรื่องอะไรจะพูดอีกไหม?” สีหน้าเย่อวี๋หรานยังคงสงบนิ่งและปล่อยให้อีกฝ่ายพูดต่อ “ไอ้หยา ยังมีเรื่องนั้นอีกเจ้าค่ะ ข้าไม่รู้ว่าใครเอาไปร่ำลือกัน บอกว่าลูกในท้องแม่ม่ายฉินเป็นลูกของท่านพ่อ ตอนนั้นจึงโยนความผิดว่าเป็นลูกของจูสุ่ยหนิวเพื่อปิดปากทุกคน... จะว่าไปแล้วคนปล่อยข่าวคงเป็นภรรยาของจูสุ่ยหนิวแน่ นางคิดว่าสามีกลับใจแล้วนางจะได้สุขสบาย เพราะเรื่องนี้นางถึงได้จงเกลียดจงชังครอบครัวเรานัก” หลี่ซื่อเคยเล่าว่าเมื่อไม่นานมานี้ตอนที่เกณฑ์ชาวบ้านไปปลูกมันเทศและทำนาน้ำ ภรรยาของจูสุ่ยหนิวไม่เต็มใจไปด้วยนัก ถึงขั้นทำหน้าบึ้งตึงใส่นางอยู่หลายครั้ง ตอนนั้นหากไม่ใช่เพราะเจ้าหน้าที่และลูกชายของผู้อาวุโสอยู่ด้วย เกรงว่านางคงถูกขับไล่ไปแล้ว คิดว่านางจะยอมจากไปง่าย ๆ จริงหรือ? เรื่องนี้หากไม่ได้เกี่ยวข้องกับอนาคตของหมู่บ้าน ภรรยาของจูสุ่ยหนิวจะเพาะปลูกขึ้นหรือไม่ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับนางแล้ว [1] เปรียบเปรยว่าเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นครั้งแรก"

MANGA DISCUSSION

Leave a Reply Cancel reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Name *

Email *

Website

Save my name, email, and website in this browser for the next time I comment.

Δ

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

YOU MAY ALSO LIKE

Apocalypse Meltdown โลกาวินาศล่มสลาย

July 15, 2024

ชีวิตหลังแต่งงานของเทพหิมะ

May 22, 2026

สุดยอดจักรพรรดิดาบและกระบี่

May 12, 2026

ข้ามเวลามาเป็นแพทย์ทหารหญิง

May 25, 2026

Tags:

#จีนโบราณ, #ย้อนเวลา, นางเอกเก่ง, นิยายจีน, นิยายแปล, ย้้อนยุค, โรแมนติก