ย้อนยุคมาเป็นแม่สามีสุดโหด - บทที่ 733 เอามาเปรียบเทียบกันไม่ได้

บทที่ 733 เอามาเปรียบเทียบกันไม่ได้

จูชีแย้มยิ้มสดใสพลางพูดว่า “ท่านแม่สอนข้า ท่านแม่บอกให้ข้ารับผิดชอบเรื่องนี้ เดิมทีข้ากังวลอยู่บ้าง กลัวว่าข้าจะทำออกมาได้ไม่ดี ในเมื่อพี่สามพูดว่าได้ก็คงทำได้แน่นอน พี่สาม ท่านช่วยไปหาเจ้าหน้าที่กับผู้อาวุโสเพื่อทดลองรดน้ำนาข้าวด้วยวิธีนี้ได้ไหมขอรับ?”

“ได้!” จูซานรับคำ

เขามองน้องชายตรงหน้าแล้วก็พลันนึกถึงชีวิตช่วงที่ไปอยู่เป็นเพื่อนจูชีที่สำนักศึกษาขึ้นมา

เวลานั้น สิ่งที่ทุกคนคาดหวังกับจูชีก็คือ…เรียนหนังสือจนสอบได้ตำแหน่ง เลี้ยงปากท้องตัวเองได้ เพื่อจะได้ไม่เป็นภาระของคนอื่น

แต่ไม่คิดเลยว่าวันหนึ่ง คนที่เคยถูกคนอื่น ‘ดูถูกดูแคลน’ จะกลายเป็นความภาคภูมิใจของทุกคน

ทันใดนั้น เขาก็แอบตั้งความหวังขึ้นมาว่า บางทีวันหนึ่ง เจ้าเจ็ดอาจไปได้ไกลกว่าที่ใครคิดไว้ก็ได้!

จูซานถนัดเรื่องการคบค้าสมาคมกับผู้คนที่สุดแล้ว

“มีวิธีรดน้ำที่ง่ายกว่านี้?” เจ้าหน้าที่กับผู้อาวุโสอึ้งไป นับแต่โบราณมา พวกเขาก็ใช้วิธีหาบน้ำมารดนาข้าวตลอดมาไม่เคยเปลี่ยนแปลง

ตอนนี้กลับมีคนเอากระดาษแผ่นหนึ่งมาบอกพวกเขาว่า…ข้ามีวิธีที่ง่ายกว่า พวกท่านอยากลองทำดูไหม?

จูซานพยักหน้า วางภาพร่างนั้นต่อหน้าพวกเขา “นี่เป็นภาพที่เจ้าเจ็ดร่าง พวกท่านลองดู…”

เขาอธิบายไปทีละอย่าง

ต่างจากคำพูดเงอะงะของจูชี เขาอธิบายได้เป็นขั้นเป็นตอน มีหลักการชัดเจน เปี่ยมด้วยพลังโน้มน้าวใจผู้คน

“สมกับที่เป็นคนเรียนหนังสือจริง ๆ ความคิดอ่านต่างจากพวกเราลิบลับ!” เจ้าหน้าที่ทอดถอนใจ

นึกถึงตอนนั้นที่จูชียังเป็นเพียงคนสมองทึ่มคนหนึ่ง แต่เรียนหนังสือไปได้สองสามปีกลับเปลี่ยนเป็นฉลาดขึ้นมาแล้ว

มิน่าเล่าคนมีอันจะกินจึงนิยมส่งลูกหลานไปเรียนหนังสือ ที่แท้การเรียนหนังสือสามารถทำให้คนฉลาดขึ้นได้จริง ๆ ด้วย!

จูซานยังออกความคิดให้พวกเขาว่า ในเมื่อมีวิธีรดน้ำที่ง่ายกว่าเดิมเช่นนี้ ก็ไม่อาจปล่อยให้ต่างคนต่างทำเหมือนเมื่อก่อนได้อีกแล้ว แต่ควรจัดกลุ่มพวกเขาเป็นหน่วยชลประทาน รดน้ำกันอย่างเป็นระบบ

เมื่อทำเช่นนี้ไม่เพียงแต่จะช่วยประหยัดแรง แต่ทุกครัวเรือนยังสามารถรดน้ำโดยใช้เวลาสั้นที่สุดได้อีกด้วย

ยิ่งหารือกัน เจ้าหน้าที่กับผู้อาวุโสก็ยิ่งรู้สึกว่าวิธีนี้สามารถดำเนินการได้ จึงพยักหน้าตกลงทันที

หลังจูซานจากไปแล้ว พวกเขาสองคนก็นึกทอดถอนใจขึ้นมาอีกครา

“เจ้าว่าพวกเราส่งเด็กในบ้านไปเรียนหนังสือตอนนี้ยังทันอยู่ไหมนะ?”

“เจ้าเจ็ดบ้านพวกเขาก็เพิ่งเรียนเอาตอนอายุสิบกว่าปีเหมือนกันไม่ใช่หรือ ข้าคิดว่ายังทันอยู่นะ”

ผู้อาวุโสเพิ่งพูดจบ เจ้าหน้าที่ก็ส่ายหน้า “ไม่เหมือนกัน เจ้าเจ็ดบ้านพวกเขาตั้งแต่เล็กก็ไม่เหมือนคนอื่น พวกเรามีตาแต่ไร้แวว ไม่รู้ว่า ‘ความแตกต่าง’ ของเขาหมายถึงอะไร แต่เจ้าดูพวกเด็ก ๆ ที่บ้านพวกเราสิ มีใครต่างจากคนอื่นเขาบ้างไหม?”

เอาเถอะ ผู้อาวุโสคิดแล้วก็พบว่าเป็นเช่นนั้นจริง ๆ

แต่ว่า…

เขากล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้น…แสดงว่าต้องเหมือนเจ้าเจ็ดถึงจะเรียนเก่งน่ะสิ? แบบนี้คงหาไม่ง่าย”

“ต่อให้ไม่เหมือนเจ้าเจ็ดที่เป็นดาวเหวินฉวี่มาจุติ ก็ต้องเหมือนพวกต้าเป่ากับเอ้อร์เป่า” เจ้าหน้าที่กล่าว “เจ้ายังจำท่าทางของต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าตอนที่พวกเราเห็นเขาครั้งล่าสุดได้หรือไม่?”

สวมชุดคลุมยาวแบบปัญญาชน มีสัมมาคารวะ ท่าทางยามวาดมือสาวเท้าล้วนแตกต่างจากเด็กชนบททั่วไปอย่างเห็นได้ชัด

“เจ้าอย่าพูดถึงต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าเลย ต่อให้เป็นซานเป่ากับซื่อเป่าบ้านพวกเขา คราวก่อนเจ้าก็เคยเห็นมาแล้ว เด็กสองคนนั้นท่องกลอนได้แล้วนะ…” ผู้อาวุโสทอดถอนใจ “ตัวแค่นี้ เพิ่งจะหัดวิ่งก็เริ่มท่องกลอนแล้ว จะเปรียบเทียบกันได้อย่างไร?”

ชั่วขณะนั้น ทั้งสองคนล้วนไม่พูดอะไร

ก็แล้วไม่ใช่หรือไร อย่าเพิ่งไปพูดถึงเด็กที่กระโดดโลดเต้นได้แล้วว่าท่องกลอนได้หรือไม่ ต่อให้เป็นคนที่โตแล้ว ต้อนวัวไปกินหญ้าได้แล้วก็ไม่มีใครที่สามารถท่องกลอนได้สักคน

ต่างก็เป็นเด็กเหมือนกัน เหตุใดจึงแตกต่างกันเช่นนี้นะ?

“เจ้าว่าเป็นเพราะแต่งเมียไม่เหมือนกันรึเปล่านะ?” ผู้อาวุโสคาดเดา “ทุกคนล้วนแต่งเมีย แต่จูเหล่าโถวเป็นพวกประหลาด เลือกแล้วเลือกอีก แล่นไปเลือกคนจากข้างนอกกลับมา ตอนยังสาว จูต้าเหนียงก็ไม่เหมือนกับคนอื่นแล้ว ทั้งรูปงามทั้งพิถีพิถัน…”

“ก็พิถีพิถันน่ะสิ ถ้าได้กินแย่หน่อย เสื้อผ้าหยาบไปก็จะโวยวาย ยังอาละวาดจะแยกเรือนกับพ่อเฒ่าจูอีก…ตอนนั้นทุกคนยังเห็นเป็นเรื่องน่าขันอยู่เลย” ครั้นย้อนนึกถึงเมื่อครั้งเยาว์วัย เจ้าหน้าที่ก็สะท้อนใจขึ้นมาอีกครา

ยามนั้น มีใครคิดว่าครอบครัวจูเหล่าโถวจะไปได้ดีบ้าง?

ภรรยาสาวที่แต่งกลับมาหน้าตางดงามก็จริง แต่นิสัยดุร้ายเกินไป คนทั่วไปรับไม่ไหวหรอก

อาศัยว่าตนเองตั้งครรภ์แล้วก็ไม่ยอมไปทำนา ทรมานผู้ชายในบ้านเสร็จ ก็มาทรมานพ่อแม่สามีต่อ

จนสุดท้ายผู้เฒ่าทั้งสองก็ถูกอาละวาดจนต้องแยกเรือนด้วยความอับจนปัญญา

ภรรยาผู้นี้คลอดลูกเก่งกาจก็จริง คลอดลูกชายติดต่อกันหลายคน พาให้คนนึกอิจฉา แต่จูเหล่าโถวก็ต้องลำบากไปมากเพื่อเลี้ยงลูกชายทั้งหลาย

เห็นอยู่กับตาว่าคนชราลงไปเรื่อย ๆ…

ผู้ใดจะคาดว่าพอถึงคราวแก่ตัว ลูกชายโตกันหมดแล้ว กลับร่ำรวยขึ้นมาเสียนี่?

“เจ้าว่า จูต้าเหนียงมีความเป็นมาอย่างไรนะ?” ผู้อาวุโสนึกทบทวนแล้วกล่าวว่า “เหมือนข้าจะจำไม่ค่อยได้แล้ว?”

“ใครจะไปจำได้ชัดกันเล่า? ตอนแรกที่จูเหล่าโถวตบแต่งกลับมาก็บอกว่ามาจากในเมือง แต่ไม่ได้บอกชัดว่ามาจากที่ไหน…” เจ้าหน้าที่กล่าว “หลังจากนั้นเหมือนจะเคยหลุดปากออกมาว่าเคยเป็นสาวใช้ในเรือนตระกูลใหญ่สักตระกูลนี่แหละ”

“แค่สาวใช้คนหนึ่งก็เก่งกาจปานนี้?” ผู้อาวุโสกังขา “เจ้าว่า จะเป็นลูกสาวตระกูลใหญ่สักตระกูลที่ทำความผิดมาหรือไม่?”

เจ้าหน้าที่ครุ่นคิดแล้วส่ายหน้า “ไม่เหมือน ตอนจูต้าเหนียงยังสาวพิถีพิถันมากก็จริง แต่ไม่ได้วางท่าเหมือนลูกสาวตระกูลสูงศักดิ์ บุคลิกลักษณะก็ไม่เหมือนแล้ว”

ส่วนว่าตรงไหนไม่เหมือน เจ้าหน้าที่ไม่ได้บอก แต่ผู้อาวุโสเข้าใจดี

เพราะสมัยยังสาว ผู้หญิงคนนี้ชมชอบแต่งตัวยิ่งนัก มีเสน่ห์แบบที่คนอื่นไม่มี กิริยาท่าทางนวยนาดแฝงจริตจะก้าน

แต่สายตาของผู้หญิงคนนี้ก็เอาเรื่อง ทั้งยังเผ็ดร้อน ใช่ว่าจะไม่เคยมีผู้ชายเสเพลคิดจะเอารัดเอาเปรียบนาง แต่คนพวกนั้นถูกนางใช้ท่อนไม้ไล่หนีไปหมดแล้ว

จูซานหาได้ทราบว่าเขาเพียงแวะมารอบเดียว แต่กลับทำให้เจ้าหน้าที่กับผู้อาวุโสพูดเรื่องซุบซิบกันได้นานขนาดนี้

เมื่อกลับถึงเรือน จูชีก็รีบตรงเข้ามาหา “พี่สาม เป็นอย่างไรบ้าง พวกเขาคิดว่าเป็นอย่างไร?”

ตั้งแต่จูซานออกจากบ้านไป เขาก็ไม่อาจสงบจิตใจได้ กลัวว่าความคิดของตนเองจะถูกคนอื่นปฏิเสธกลับมา

ถูกปฏิเสธกลับมาไม่เป็นไร กลัวก็แต่จะถูกหัวเราะเยาะเย้ยอีกด้วย แบบนั้นก็น่าอับอายขายหน้าแล้ว!

ห่างออกไปไม่ไกล เย่อวี๋หรานมองมาทางนี้ มุมปากแฝงรอยยิ้ม

เมื่อครู่จูชีเดินไปเดินมาอยู่ในลานเรือน ท่าทางเหมือนมดบนกระทะร้อนอย่างไรอย่างนั้น ทั้งน่าขันและน่าสงสารในคราวเดียวกัน

แต่นางก็ไม่ได้ไปพูดปลอบ เพียงแต่ทำงานของตัวเองไปพลางลอบสังเกตอย่างเงียบ ๆ

นางบอกตัวเองว่าต้องทำให้เขามีความเชื่อมั่นในตัวเองมากกว่านี้!

จูซานระบายยิ้มออกมา เขากล่าวว่า “พวกเขาเห็นด้วย เจ้าคิดว่าจะเป็นอะไรไปได้เล่า?”

“จริงหรือ?!” จูชียินดีปรีดา ถามย้ำอีกรอบ

จูซานพยักหน้า

ยามนั้น จูชีรู้สึกตื่นเต้นดีใจยิ่งนัก กล่าวอย่างลิงโลดว่า “ท่านแม่ ได้ยินไหมขอรับ ได้ยินไหมขอรับ พี่สามบอกว่าพวกเขาเห็นด้วยแล้ว ฮ่า ๆๆ…พวกเขาตกลงจะทำตามผังชลประทานของข้าแล้ว!”

เขาวิ่งไปแสดงความดีใจต่อหน้าเย่อวี๋หรานราวกับเด็กน้อย

เย่อวี๋หรานยิ้ม ยื่นมือออกมาลูบศีรษะเขา

ดูเหมือนว่าเขาจะสูงขึ้นอีกแล้ว นางต้องเขย่งเท้าขึ้นอีกเพื่อจะลูบศีรษะเขา

“ข้าได้ยินแล้ว เจ้าทำได้ดีมาก!”

คำชมประโยคเดียวก็ทำให้จูชียิ้มกว้างหุบไม่ลง “ฮ่า ๆๆๆ…”

เขาสัมผัสได้ถึงความยินดีปรีดาที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน เป็นความรู้สึกภาคภูมิใจที่ต่างออกไปจากเดิม ล้นปรี่ออกมาจากกลางทรวงอก

ความรู้สึกเช่นนี้ช่างดีงามยิ่งนัก!