ย้อนยุคมาเป็นแม่สามีสุดโหด - บทที่ 975 ใช่ว่าท่านแม่ไม่รักพวกเรา

บทที่ 975 ใช่ว่าท่านแม่ไม่รักพวกเรา

ทุกคนดูถูกนาง ทุกคนต่อว่านาง นางเศร้าเสียใจจนไม่รู้จะไประบายกับผู้ใด

นางไม่มีหนทางออก ทำได้เพียงทำตัวร้ายกาจกว่าพวกเขา ทั้งใจร้ายและหน้าไม่อายกว่าอีกฝ่าย ทว่ากลับกลายเป็นว่าชื่อเสียงของนางยิ่งฉาวโฉ่ ทุกคนพากันรังเกียจนางมากกว่าเดิม

ตอนนั้นนางอายุมากกว่าต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าเพียงไม่กี่ปี และคิดไม่ตกว่าจะเผชิญหน้ากับปัญหานี้อย่างไร หากเปลี่ยนเป็นพวกเขา…

จูปาเม่ยจินตนาการไม่ออก

เย่อวี๋หรานเคยได้ยินลูกสาวเล่าเรื่องนี้เป็นครั้งแรก นางคิดไม่ถึงว่าลูกสาวจะพบเจอเรื่องเช่นนี้ เด็กสาวที่ดูเย่อหยิ่ง เจ้ากี้เจ้าการ และน่ารำคาญ แท้จริงกลับต้องเผชิญหน้ากับเรื่องแบบนี้

นางอดคิดไม่ได้ว่าที่ลูกสาวกลายเป็นคนเช่นนี้เพราะเรื่องราวในครั้งนั้น

ตกเย็นต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าก็กลับมาจากสำนักศึกษา

พวกเขากลับมาเล่าเรื่องที่สำนักศึกษาให้เย่อวี๋หรานฟังเหมือนอย่างเคย แล้วตั้งใจจะใช้ช่วงเวลาก่อนมื้อเย็นทำการบ้าน

ทว่าคราวนี้นางไม่ให้พวกเขาไปไหน แต่กวักมือเรียกให้ขยับไปหาใกล้ ๆ

“ย่ามีเรื่องจะบอกพวกเจ้า” เย่อวี๋หรานกุมสองมือเล็กของพวกเขาแล้วบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเท่าที่จะสามารถทำได้ “เป็นเรื่องเกี่ยวกับแม่พวกเจ้า”

“ท่านแม่หรือ” ต้าเป่างุนงง “เกิดอะไรขึ้นกับท่านแม่หรือ”

“วันนี้เกิดเรื่องในครอบครัว เป็นเรื่องใหญ่และอาจกระทบกับพวกเจ้า ข้าจึงอยากถามความเห็นพวกเจ้าว่าควรจัดการเรื่องนี้อย่างไร”

สองพี่น้องใจเต้นแรง ปฏิกิริยาแรกของพวกเขาคือ ‘ท่านแม่ข้าคงไม่ได้ไปทำผิดอะไรมาอีกใช่ไหม’

“นางพาครอบครัวฝ่ายแม่มาหาเรื่องครอบครัวเรา บอกว่าต้องการอำนาจในการจัดการดูแลครอบครัว”

ต้าเป่าตกใจ “ไม่มีทาง! ท่านย่าเป็นคนจัดการดูแลครอบครัวเรามาตลอดไม่ใช่หรือ”

“ใช่ ข้าเองก็คิดว่าข้าเป็นคนทำหน้าที่นั้น แต่ดูคล้ายว่าแม่พวกเจ้าหรือบางทีอาจเป็นครอบครัวฝ่ายแม่ของพวกเจ้าคงไม่คิดเช่นนั้น” นางบอก “พวกเขาบอกว่าข้ามองข้ามแม่พวกเจ้าและให้อาสะใภ้สี่ของพวกเจ้าเป็นหัวหน้าครอบครัว พวกเขาต้องการให้ข้าขับไล่อาสะใภ้สี่ของพวกเจ้าและให้แม่พวกเจ้าจัดการดูแลครอบครัว…”

“ท่านอาสะใภ้เป็นคนจัดการดูแลบ้านตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” เอ้อร์เป่างุนงงไม่แพ้กัน นางเพียงจัดการบัญชีแล้วจะเป็นหัวหน้าครอบครัวได้อย่างไร

แม้แต่เขายังรู้ว่าใครเป็นผู้จัดการดูแลครอบครัว เพียงแค่ท่านย่างานยุ่งเกินกว่าจะทำบัญชี จึงเลือกคนที่วางใจได้ให้ทำหน้าที่นี้

ผู้อื่นไม่รู้แต่เขากับพี่ชายมักไปช่วยอาสะใภ้สี่ทำบัญชีบ่อยครั้ง จึงเห็นว่านางมีความสามารถไม่น้อย

เพียงแต่ลายมือขี้เหร่ไปเสียหน่อย หากนางไม่อยู่อธิบายคงตีความไม่ออกว่านางต้องการเขียนว่าอะไรกันแน่

“ข้าเองก็อยากรู้จึง ‘ทะเลาะ’ กับพวกเขา” เย่อวี๋หรานบอก “เจ้ากลับมาก็มาหาข้าทันที เกรงว่าคงยังไม่ได้เจออาสะใภ้สี่ รอจนมื้อเย็นก็อย่าตกใจที่เห็นบาดแผลบนหน้านาง พวกเขาลงไม้ลงมือก่อนข้าไปถึง อาสะใภ้สี่เจ้ามีตัวคนเดียวจึงเจ็บหนัก”

“แล้วท่านแม่เล่า นางเป็นอะไรหรือไม่” ถึงอย่างไรหลิ่วซื่อก็เป็นมารดา ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าจะไม่นึกห่วงได้อย่างไร เมื่อได้ยินคำว่า ‘ทะเลาะ’ ก็กลัวว่านางจะได้รับบาดเจ็บ

เย่อวี๋หรานคิดว่าไม่ผิดที่ลูกชายจะห่วงใยมารดาจึงส่ายหน้าบอก “หลังจากนั้นข้าจึง ‘เถียง’ กับตายายพวกเจ้า พวกเขาสั่งสอนแม่เจ้าหลายครั้ง บาดเจ็บไม่มากนักแต่ก็สะบักสะบอมไม่น้อย”

“ท่านตากับคนอื่น ๆ ตบตีท่านแม่หรือ” ต้าเป่าอึ้ง “ท่านย่า ท่านบอกว่าท่านแม่พาพวกเขามาหาเรื่องไม่ใช่หรือ…”

เขานึกว่าจะเป็นท่านย่าที่ลงไม้ลงมือเสียอีก

นางนิสัยใจคออย่างไรทั้งหมู่บ้านรู้กันดี แม้แต่เขากับน้องชายยังเคยถูกตี ท่านแม่ก่อเรื่องเสียขนาดนั้น ไม่แปลกใจหากจะถูกทุบตี

“พวกเขาเถียงสู้ข้าไม่ได้จึงโกรธแล้วพาลไปลงกับแม่เจ้า ตอนนั้นข้าเองก็โมโหจึงไม่ได้ห้ามปราม…” เย่อวี๋หรานเอ่ย “หากเจ้าไม่สบายใจก็ไปดูอาการนางค่อยกลับมาคุยกับข้า ตอนนี้นางถูกขังอยู่ในห้องเก็บฟืน ข้ายังไม่รู้จะลงโทษแม่เจ้าอย่างไรถึงได้มาถามความเห็นพวกเจ้า ถึงอย่างไรพวกเจ้าก็โตกันแล้ว ไม่ใช่เด็กเล็กอีกต่อไป ต้องค่อย ๆ เรียนรู้เรื่องเหล่านี้เอาไว้”

ว่าเช่นนี้ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าก็ละอายเกินกว่าจะรีบไปดูอาการมารดา อย่างไรเสียท่านย่าก็ยังไม่ลงโทษนาง เพียงขังไว้ในห้องเก็บฟืน รอมาถามความเห็นจากพวกเขาก่อน

อีกทั้งนางยังบอกว่าอาสะใภ้สี่เจ็บหนักกว่ามารดา แต่อีกฝ่ายก็ยังทำงาน หมายความว่าแม้ท่านแม่จะบาดเจ็บแต่คงไม่ร้ายแรง รอพูดคุยกับท่านย่าจบค่อยไปดูอาการท่านแม่คงไม่สายเกินไป

“ท่านย่า ข้าไม่รู้ว่าท่านคิดจะลงโทษท่านแม่อย่างไร แต่ก็รู้ว่าบางครั้งท่านแม่ก็ทำเกินไป…” ต้าเป่าที่อายุมากกว่ากล่าวอย่างระมัดระวัง “แต่อย่างไรนางก็เป็นแม่ของข้ากับน้อง ในฐานะลูกชายย่อมไม่ต้องการให้นางเจ็บตัว แต่ท่านแม่ก็ทำผิดจริงจึงควรถูกลงโทษ ท่านย่า เช่นนั้นท่านลงโทษข้ากับเอ้อร์เป่าแทนเถิด…”

ว่าแล้วเขาก็ดึงน้องชายคุกเข่าต่อหน้าเย่อวี๋หราน “ข้ารู้ว่าเราสองพี่น้องยังเด็กและทำสิ่งใดมากไม่ได้ แต่ท่านแม่รักเรามากที่สุด หากเราถูกลงโทษแทน คราวหน้านางย่อมไม่กล้าทำอีกแน่”

เอ้อร์เป่าเชื่อฟังพี่ชายเสมอ เขาไม่คิดทักท้วง “ท่านย่า พี่ใหญ่พูดถูกแล้ว ท่านแม่รักข้ากับพี่ใหญ่มาก หากท่านลงโทษเราสองคน นางคงไม่กล้าทำอีกแน่ ถ้าลงโทษผู้อื่นนางคงไม่หลาบจำ…”

เขาไม่ทันกล่าวจบก็ถูกพี่ชายดุ “เอ้อร์เป่า! อาจารย์สอนไว้จำไม่ได้หรือ เราพูดให้ร้ายท่านแม่ไม่ได้”

เอ้อร์เป่ากลืนถ้อยคำกลับลงคอแต่ยังไม่ยอมแพ้ “ข้าไม่ได้ว่าให้ร้ายนาง ท่านแม่ทำผิดไปแล้ว คราวก่อนท่านหัวแตกนางก็ยังพูดเช่นนั้นกับท่านพ่อ…”

ต้าเป่านึกไม่ถึงว่าเรื่องผ่านมานานแล้วแต่น้องชายยังจำได้ คิดแล้วก็ไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี

เขาคว้ามือเอ้อร์เป้ามาแล้วเอ่ยว่า “ใช่ว่าท่านแม่ไม่รักเรา เพียงแค่บางครั้งนางไม่รู้จะแสดงความรักอย่างไรจึงเลือกใช้วิธีผิด เราเพียงต้องสำนึกในบุญคุณของนางเอาไว้”

เพียงสำนึกใน ‘บุญคุณ’ เอาไว้หมายความว่าอย่าลืมว่านางเคยทำสิ่งใดเพื่อเราบ้าง

แค่เพราะนางได้ชื่อว่าเป็นแม่และพวกเขาเป็นลูกชาย พวกเขาก็ต้องยอม ‘ลำบาก’ บ้าง

สิ้นคำ ต้าเป่าก็หันไปบอกเย่อวี๋หราน “ท่านย่า ข้ารู้ว่าพูดเช่นนี้อาจทำให้ท่านลำบากใจ แต่ข้าคิดแบบนี้จริง ๆ ท่านแม่ทำผิด ท่านลงโทษนางย่อมไม่ผิด และข้ากับน้องจะไม่ขอร้องให้ละเว้นโทษให้ แต่ถึงอย่างไรนางก็เป็นแม่ของเราสองคน หากให้อยู่เฉยดูนางถูกลงโทษก็นับว่า ‘เนรคุณ’ เราไม่ต้องการเป็นคนเช่นนั้นและไม่ต้องการให้ท่านย่าไม่อาจทำสิ่งใดได้ด้วย ดังนั้นเราจะรับบทลงโทษแทนท่านแม่ เพียงแค่ข้ากับน้องถูกลงโทษ ท่านแม่ก็เจ็บและไม่คิดทำเรื่องเช่นนี้อีกแล้ว…”

เขาเสนอเช่นนี้นอกจากจะแสดงความกตัญญูแล้ว แท้จริงยังต้องการลองใจมารดาว่าพวกเขาสำคัญกับนางแค่ไหน