เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา - ตอนที่ 963 มู่หลิงยอมแพ้ (9)/ตอนที่ 964 ความจริงในปีนั้น (1)
ตอนที่ 963 มู่หลิงยอมแพ้ (9)
“ได้”
ใบหน้าสูงส่งของมู่ชิงอิ้นแฝงด้วยรอยยิ้ม มีเพียงตอนที่มองไปทางมู่หลิงเท่านั้นดวงตาเขาจึงมืดลง น้ำเสียงเย็นชา “พี่ใหญ่ ข้าคิดว่าไม่ว่าอย่างไรท่านก็จะให้ความสำคัญกับนายผู้เฒ่า ข้าไม่เคยหวังให้ท่านละทิ้งนางเพื่อนายผู้เฒ่า แต่นางทำเรื่องผิดมากมายเช่นนี้ท่านก็ยังจะปกป้องนาง นี่ช่างน่าผิดหวังเสียจริง”
ไม่ต้องพูดว่าเฉินชิงเยียนตั้งใจหรือไม่ได้ตั้งใจ ขอเพียงนางทำไปแล้วนั่นก็คือนางทำความผิด
แต่มู่หลิงไม่แบ่งแยกถูกผิดตลอด แม้แต่พ่อแท้ๆ ยังไม่สนใจ จะยื่นข้างเฉินชิงเยียนให้ได้
ในใจมู่หลิงเองก็มีความไม่พอใจอยู่เต็มเปี่ยม
ชิงเยียนผิดจริงเขาเองก็ตำหนินาง แต่นางก็ได้รับโทษแล้วอีกทั้งยังด้วยความเต็มใจอีกด้วย
เป็นคนย่อมหนีไม่พ้นการกระทำผิด?
ขอเพียงนางไม่ได้ตั้งใจ ท่าทียอมรับผิดก็ดีเยี่ยมเหตุใดต้องจับแน่นไม่ยอมปล่อย?
ครั้งนี้มู่หลิงรู้ว่าเหตุใดมู่ชิงอิ้นจึงโกรธเช่นนี้
เดิมมู่ชิงอิ้นก็ไม่ชอบชิงเยียนอยู่แล้วจะโกรธก็นับเป็นเรื่องปกติ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงชิงเยียนเกือบจะทำร้ายท่านพ่อให้ตาย
ปกติแล้วเขาสามารถตำหนิมู่ชิงอิ้นเพื่อชิงเยียน ทว่าครั้งนี้เขาไม่ได้พูดคำเหล่านั้นออกไป
เพียงแค่สะบัดแขนเสื้อแล้วเดินออกนอกลานไป
ทิ้งไว้เพียงความขุ่นเคืองและความโดดเดี่ยวไว้เบื้องหลัง
มู่หลิงไม่สนการต่อต้านของหนานเสียน ทว่าเขาโกรธหนานเสียนทำให้แม้แต่ซู่อีก็ถูกเขาโกรธเคืองไปด้วย และหาได้ยากที่เขาจะไม่ไปข้องแวะกับซู่อี
นี่ทำให้ซู่อีสะอาดบริสุทธิ์
“จำไว้ถอนดอกไม้ทั้งหมดออกมาแล้วเผาให้หมด ต้นไม้พวกนั้นก็ตัดให้หมด” เฟิงหรูชิงบิดขี้เกียจอย่างเกียจคร้าน “ข้าเหนื่อยแล้ว รอข้าพักผ่อนสักครู่แล้วค่อยไปหาเรื่องคนพวกนั้นต่อ”
นางเลือกที่จะเข้ามาพักในบ้านตระกูลมู่ คนบางคนก็ไม่อาจสงบสุขได้แล้ว!
มู่หลิงเดินออกจากลาน เขาเห็นคนเหล่านั้นกำลังกดเฉินชิงเยียนไว้กับพื้น หวายยาวฟาดลงหลังนางอย่างแรง
ทันใดนั้นสายตามู่หลิงก็แดงก่ำ ร่างกายว่องไวดุจสายลมไปหยุดอยู่ตรงหน้าคนใช้คนหนึ่ง
สีหน้าของเขาเขียวคล้ำ เสียงดังปึ้ง ฝ่ามือกระแทกคนใช้คนนั้นลอยออกไปแล้วแย่งหวายที่มีหนามจากมือเขามาไว้ในมือ
“เฟิงหรูชิงบอกว่าให้ใช้ไม้ ใครให้พวกเจ้าให้ของแบบนี้ตีนาง?”
อย่ามองว่าหวายอ่อนกว่าไม้อยู่มาก ทว่าบนหวายนี้กลับมีหนามอยู่ ทุกครั้งที่ตีลงไปล้วนทำให้เฉินชิงเยียนมีเลือดออกเต็มตัว
มิน่านางจึงร้องอย่างอนาจเช่นนี้
คนใช้ตกใจตะลึงตาค้าง เอ่ยด้วยความหวาดกลัว “เป็น…เป็นนายผู้เฒ่าส่งมาเมื่อครู่นี้ ให้พวกข้าใช้ของสิ่งนี้ตีนาง”
ท่านพ่อ!
มู่หลิงกำหวายในมือแน่น ความโกรธพวยพุ่งออกจากนัยน์ตา หัวใจราวกับถูกมือมือหนึ่งบีบเอาไว้เจ็บจนเขาแทบขาดใจ
เพราะเหตุใด…
เพราะเหตุใดท่านพ่อต้องทำเช่นนี้กับชิงเยียน?
เรื่องนี้ชิงเยียนถูกคนอื่นปิดหูปิดตา นางดูแลท่านพ่อมานานหลายปีเช่นนี้ยังไม่พอจะลบล้างบาปของนางอีกหรือ?
“นาย…นายท่านรอง…” คนใช้กลืนน้ำลายด้วยความยกลำบาก “คุณชายหนานเสียนออกมาแล้ว”
ร่างของมู่หลิงแข็งทื่อมือสั่น
“ท่านพี่หลิง ข้า…ข้าไม่เป็นไร แค่กแค่ก” เฉินชิงเยียนไอเป็นเลือดออกมาสองครั้ง น้ำตาไหลปกคลุมใบหน้า “นายผู้เฒ่าเดิมก็ไม่ชอบข้าอยู่แล้ว เขาทำกับข้าเช่นนี้ก็เป็นเรื่องปกติ ขอร้องท่านให้ข้าได้รับสองร้อยหวายให้จบ เช่นนี้แล้วจะทำให้ในใจของข้ารู้สึกดีขึ้นมาบ้าง”
ความรู้สึกผิดในดวงตาของนางฉายชัดแฝงด้วยความเจ็บปวด
มู่หลิงรู้ดีหากเขาขัดขวาง ที่เฉินชิงเยียนได้รับจะไม่ใช่แค่สองร้อยหวายง่ายๆ อย่างนี้แน่
ดังนั้น ต่อให้เขาสงสารเพียงใด โกรธเพียงใด สุดท้ายก็ยังเอาหวายคืนให้กับคนใช้
………….
ตอนที่ 964 ความจริงในปีนั้น (1)
คนใช้รับเอามาตัวสั่น ต่อหน้ามู่หลิงที่กำลังโมโหเขาก็ยังไม่กล้าเบามือเช่นเดิม
อย่างไรผิดใจกับนายท่านรอง เทียบกับผิดใจคุณชายหนานเสียนแล้วก็ยังน่ากลัวน้อยกว่า
ไม่เห็นว่านายท่านรองยังเกรงกลัวเขาหรือ? พวกเขาเหล่าคนใช้จะทำอะไรได้?
เพี๊ยะ!
แส้ฟาดลงไปอย่างแรง เฉินชิงเยียนเจ็บจนเหงื่อเย็นไหลออกมาน้ำตาไหล
เมื่อครู่นางยังร้องเสียงแหลมอย่างน่าอนาถราวกับจงใจดึงดูดมู่หลิงออกมา ตอนนี้มู่หลิงออกมาแล้วนางกลับกัดฟันไม่ร้องแม้แต่น้อย กัดจนถึงตอนสุดท้าย ในปากมีทั้งเลือดเนื้อผสมปนเป
มองท่าทีดื้อดึงของเฉินชิงเยียนแล้วมู่หลิงก็ยิ่งสงสารอย่างที่สุด
บางที…เขาอาจจะผิดจริง…
ตอนแรกเพื่อช่วยเขาเฉินชิงเยียนไม่สนใจชีวิต เขาไม่อยากทำให้นางเสียใจอีกจึงได้ตั้งใจให้นางเข้าตระกูลเป็นพิเศษ
หากแต่ตระกูลมู่นี้สำหรับเฉินชิงเยียนแล้วกลับเป็นหลุมไฟ ตอนนั้นเขาไม่ควรให้นางเข้าตระกูล! ก็จะไม่ทำให้นางต้องได้รับความเจ็บปวดมากมายเช่นนี้…
“ท่านพี่หลิง ข้าไม่เป็นไร…” ใบหน้าเฉินชิงเยียนปรากฏรอยยิ้มน่าอนาถสงสาร “เป็นผู้หญิงของท่านข้าไม่เคยเสียใจ ต่อให้ได้รับความลำบากแสนเข็ญหรือการทรมานข้าก็เต็มใจ”
ในที่สุดมู่หลิงก็รับไม่ไหว กับความโกรธของหนานเสียนก็หวาดกลัวยิ่งนัก เขาหันไปใช้สายตาโกรธแค้นจ้องไปยังสองคนที่เดินออกมานอกประตูเขม็ง อกของเขาขึ้นลงไม่เป็นจังหวะ
“หนานเสียน เฟิงหรูชิง ข้าจะแนะนำพวกเจ้าเพียงประโยคหนึ่ง เป็นคนจะต้องมีจิตใจดี คนทำอยู่สวรรค์มองดู เรื่องชั่วร้ายหากทำเยอะแล้วจะต้องได้รับโทษ!”
ตอนที่หันไปนั้นมู่หลิงไม่เห็นเลยว่า สายตาที่หลุบลงต่ำของเฉินชิงเยียนฉายแววชั่วร้าย
ซู่อี หนานเสียน เฟิงหรูชิง ต่อให้พวกเจ้าใช้วิธีมากมายแล้วอย่างไร? แม้มู่หลิงจะกลัวหนานเสียนแต่ข้าก็มีวิธีอีกเป็นร้อยเป็นพันที่จะทำให้เขาระเบิดออกมา!
ข้าอยู่กับมู่หลิงมานานปี ทำอย่างไรจึงจะทำให้เขาสงสารรู้สึกผิดข้ารู้ดีกว่าพวกเจ้าทุกคน!
ต่อให้เขารู้ว่าข้าเป็นคนปลูกดอกไม้วิญญาณกับเชียนเถิงหลานเขาก็ยังจะปกป้องข้าเช่นเดิม ทั้งชีวิตของพวกเจ้าไม่มีทางสู้ข้าได้!
เฟิงหรูชิงหยุดฝีเท้าลงเหลือบตามองมู่หลิง “คำพูดของท่านนี้พูดถึงท่านกับเฉินชิงเยียนหรือ?”
“เจ้า…”
“ท่านไม่ต้องพูดมากอะไรกับข้าข้าล้วนเข้าใจ ดีชั่วย่อมได้รับผลกรรม สวรรค์เคยให้อภัยใครงั้นหรือ? พวกท่านทำความผิดมากมายเช่นนี้จะต้องได้รับโทษ!”
“เฟิง…”
“อ้อ จริงสิ พวกท่านไปเข้าห้องน้ำก็ระวังหน่อย เพื่อไม่ให้ห้องน้ำระเบิดทำให้พวกท่านตกลงไปในหลุม ตอนกินข้าวก็ต้องระวังหน่อยเพื่อไม่ให้ติดคอตาย ตอนที่ก้าวข้ามขั้นก็ยิ่งต้องระวัง ไม่แน่ฟ้าอาจจะผ่าลงมาใส่ท่านตายได้”
หนานเสียนยืนอยู่ข้างกายเฟิงหรูชิงจดจำคำพูดของนางเอาไว้ในใจเงียบๆ
ใบหน้ามู่หลิงแดงก่ำ ผู้หญิงสมควรตายคนนี้ไม่ปล่อยโอกาสให้เขาได้พูดเลย!
“พวกนี้ไม่ต้องให้เจ้าเป็นกังวล เรื่องเช่นนี้ไม่มีทางเกิดขึ้น หากข้ารับอนุก็เป็นความผิดละก็ เช่นนั้นใต้หล้านี้ชายที่ต้องรับกรรมก็มีมากมายเหลือเกิน”
เฟิงหรูชิงยิ้มตาหยี “ก็มิใช่หรอกหรือ? โดยเฉพาะเช่นท่านยิ่งต้องได้รับกรรม” มู่หลิงปิดปากเงียบ
เขาไม่มีทาตีเฟิงหรูชิง มิเช่นนั้นหนานเสียนไม่รีบแทงเขาให้ตายหรือ
ทว่าทะเลาะ หึหึ…เขารู้สึกว่าไม่มีใครสามารถเถียงชนะผู้หญิงคนนี้
ดังนั้นเขาจึงเงียบไม่พูดเสียเลย ใช้สายตาที่สามารถฆ่าคนได้จ้องนางเขม็ง
“หนานเสียนพวกเราไปกันเถอะ…”
เฟิงหรูชิงหันไปมองหนานเสียนแล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้มบางๆ “ข้าต้องไปดูอาการป่วยให้ท่านผู้เฒ่าตระกูลมู่เสียหน่อย”
……………………..
YOU MAY ALSO LIKE
