Life of Two World:ชีวิตสองโลก - ตอนที่ 37 แผนการหาเงินเพิ่ม
เช้าวันพฤหัสบดีที่ 5 สิงหาคม 2621 รามตื่นขึ้นมาบนที่นอนของตัวเองด้วยความสดชื่น ‘หืม? แสดงว่าเมื่อคืนเราไม่ได้ไปที่โลกแพนตาเซียงั้นหรอ’ ในขณะที่รามคิดเรื่องนี้หน้าจอสีฟ้าที่รามคุ้นเคยก็โผล่ขึ้นมาต่อหน้ารามทันที
[ระยะเวลาคูนดาวน์เหลือ 4:19:34]
‘หืม แสดงว่าต้องรออีกประมาณสี่วันซินะถึงจะสามารถไปที่โลกนั้นได้อีก ก็ดีแหะเพราะดูเหมือนว่าต้องไปเข้าค่ายเก็บตัวด้วยถ้าเผลอหายไประหว่างเข้าค่ายคงยุ่งยากหน้าดู’ รามคิดได้ดังนั้นเขาก็ลุกไปล้างหน้าแปลงฟันก่อนที่รามจะแต่งชุดกีฬาเพื่อไปออกกำลังกายตามปกติ
รามเดินผ่านหน้าห้องพ่อของเขาก็พบว่าไม่มีเสียงเคลื่อนไหวแม้แต่น้อย รามจึงลองเปิดประตูเข้าไปดูก็ไม่พบพ่อของเขาอยู่ในห้องแล้ว ‘สงสัยพ่อคงไปซื้อข้าวละมั้ง’ รามคิดได้ดังนั้นเขาจึงหยิบกุญแจห้องพร้อมกับล๊อกมันให้เรียบร้อยก่อนจะตรงไแยังสวนสาธารณะใกล้ ๆ เพื่อวิ่งตามปกติ
รามวิ่งได้สองรอบครึ่งก็ต้องชะลอการวิ่งลงเมื่อมีเสียงเรียกที่คุ้นเคยพร้อมกับวิ่งขึ้นมาขนาบข้างเขา “ตื่นมาวิ่งแต่เช้าเลยนะไอ้ลูกชาย”
“พ่อ! มาวิ่งนี่เองผมนึกว่าพ่อไปซื้อข้าวซะอีก แก่แล้วยังวิ่งไหวอีกหรอพ่อระวังกระดูกเปราะนะ” รามกล่าวพร้อมมองดูพ่อของตัวเองที่ดูดีขึ้นเป็นกองรามกับไม่ใช่คนป่วยโรคมะเร็งยังไงอย่างงั้น
“บะ! ไอ้นี่นิข้ายังฟิตอยู่เว้ย มาแข่งกันหน่อยมั้ยไอ้ลูกชายว่าใครจะทำรอบได้เยอะที่สุด หึหึ”
“แล้วอย่ามาเป็นคนแก่ขี้งอนละพ่อ ฮ่า ฮ่า ฮ่า” รามกล่าวด้วยน้ำเสียงมีความสุขที่ได้หยอกล้อพ่อของตัวเอง
“งั้นเริ่มจากต้นไม้ต้นนั้นแล้วกัน” เมื่อวศินกล่าวจบรามก็พยักหน้ารับทันทีพร้อมกับที่เท้าทั้งสองจะก้าวผ่านจุดเริ่มต้น ทันใดนั้นทั้งสองคนก็ออกสปีดตัวทันที!
การแข่งขันของสองพ่อลูกผ่านไปได้ 1 ชั่วโมงและก็เป็นวศินที่ชนะลูกของตัวเองด้วยรอบที่มากกว่าเพียงรอบเดียวเท่านั้น “แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก แฮ่กทำมพ่อวิ่งไวอย่างนี้เนี่ย!” รามที่มั่นใจในความเร็วของตัวเองมากเกินไปนอนหอบอยู่บนพื้นหญ้าโดยมีวศิลยืนดื่นน้ำอยู่พร้อมองลูกชายที่นอนหมดสภาพอยู่
“หึหึ จะชนะพ่อยังเร็วไปไอ้ลูกชาย” วศินกล่าวจบก็ส่งน้ำให้ลูกชายที่นอนอยู่
“ขอบคุณครับพ่อ” รามรับน้ำมาก่อนจะกระดกดื่มความเหนื่อยล้าหายไปเป็นปลิดทิ้งเนื่องรามได้ใช้เวทย์ฟื้นพลังเพื่อลดอาการบาดเจ็บของร่างกายหลังจากที่เลิกวิ่งก่อนจะหายาฟื้นฟูในช่องเก็บของ
“นี่พ่อครับพ่อ มันจะช่วยลดอาการบาดเจ็บของกล้ามเนื้อได้” รามกล่าวพร้อมยื่นยาฟื้นฟูให้กับพ่อของเขา
วศินรับยามาก่อนจะโยนเข้าปากไป ทันทีที่มันเข้าปากยาฟื้นฟูก็ละลายหายไปทันทีแทนที่ด้วยความอบอุ่นและความสดชื่น รวมถึงอาการปวดเมื่อยกล้ามเนื้อที่เกิดจากการออกกำลังกายก็หายไปด้วย “ของดีจริง ๆ พ่อรู้สึกเหมือนไม่ได้ออกกำลังกายเลยละนี่ถ้าเสื้อไม่ได้เปียกเหงื่อนะพ่อคงไม่เชื่อแน่ ๆ ”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า บอกแล้วของผมมันดีจริง กลับบ้านเถอะครับนี่ก็ใกล้เวลาที่ต้องไปโรงเรียนแล้ว” รามกล่าวจบก็ลุกขึ้นก่อนจะพากันเดินกลับอพาร์ทเม้นท์ของเขา
“หืม?พ่อขึ้นไปก่อนนะครับผมขอไปซื้ออะไรนิดหน่อย” รามเมื่อเดินมาถึงหน้าอพาร์ทเม้นท์ก็เจอกับกลุ่มของเสือที่กำลังขนของบางอย่างอยู่ รามจึงกล่าวขอให้พ่อเขาขึ้นไปก่อน วศินก็พยักหน้าก่อนจะขึ้นอพาร์ทเม้นท์ไปทันที
“พวกนี้คืออะไรครับพี่เสือ” รามกล่าวถามออกไป
“อ่ะ! นายน้อย ของพวกนี้เป็นพวกเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวของทั้งสามคนนั่นนะครับ พวกเราได้เช่าห้องใกล้ ๆ นี้ละครับ” เสือกล่าวกับรามด้วยความรวดเร็ว
“อ๋อ แล้วก็พี่เสือวันนี้ไปธนาคารกับผมด้วยนะครับจะคุยเรื่องการรีโนเวทอาคารน่ะครับ ผมจะเปิดเป็นร้านอาหาร” รามกล่าวออกไป
“ให้ฉันไปด้วย” จิ้ง กล่าวแทรกขึ้นมาก่อนที่เสือจะกล่าวตอบตกลง รามลังเลใจเล็กน้อยว่าจะพาจิ้งไปด้วยดีหรือไม่
“ให้จิ้งไปด้วยก็ได้ครับนายน้อย เห็นห้าว ๆ แบบนี้เธอมีความสามารถในการบริการและต่อราคามากเลยนะครับ” เสือบรรยายสรรพคุณในความสามารถส่วนหนึ่งของจิ้งจนรามได้แต่ตอบตกลงไป
“เอ่อ…นายน้อยข้าขอเบิกเงินซัก 5,000,000 ได้มั้ยครับ จะเอาไปซื้อรถเพื่อรับส่งนายน้อยน่ะครับ” ในคราวนี้เป็นคมสันที่กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่คาดหวัง
“เห้อ~ เอางั้นก็ได้ครับขอโทรศัพท์ด้วยครับ” ว่าแล้วรามก็โอนเงินห้าล้านเข้าบัญชีของคมสันทันที ทไปให้ตอนนี้เขาเหลือเงินในบัญชีเพียงไม่ถึงสิบล้านในบัญชีแล้วตอนนี้ ในตอนแรกแผนการที่จะไม่ใช้บัตรเครดิตสีเงินนั่นคงจะเป็นไปไม่ได้แล้วตอนนี้ เพราะดูจากขนาดอาคารแล้งราคาประมาณที่คาดเดาในการรีโนเวทคงไม่ต่ำกว่า 50 ล้านแน่ ๆ
‘หรือว่าจะขอยืมไอ้การินก่อนดี’ รามขมวดคิ้วพร้อมกับเริ่มคิดถึงหนทางที่สามารถใช้เงินได้คุ้มค่าที่สุด ก่อนที่จะถอนหายใจออกมาเพราะตอนนี้เขาไม่มีทางเลือก ‘การแลกเปลี่ยนไอเทมเป็เงินสามารถทำได้แค่ที่โลกนู้น…’ เหมือนรามฉุกคิดอะไรบางอย่างได้ (เสียงฉิ่ง!ดังรามกับรู้ตัวคนร้าย)
“พี่เสือ พอรู้มั้ยครับว่าที่ไหนสามารถแลกเปลี่ยนทองคำเป็นเงินได้อย่างถูกกฎหมาย” รามกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงที่คาดหวัง
“อืม…ผมมีอยู่ที่หนึ่งครับนายน้อยที่นั่นเป็นส่วนของกระทรวงการคลังดูแลโดยตรง ว่าเค่นายน้อยถามทำไมหรอครับ” เสือกล่าว
“หึหึ แค่กำลังหาวิธีที่ได้เงินโดยไม่ต้องไปแลกเปลี่ยนตลาดมืดเท่านั้นเอง ว่าแต่พี่เสือว่าเหรียญทิงพวกนี้จะแลกเปลี่ยนได้มากน้อยเท่าไหร่ครับ” รามกล่าวพร้อมยื่นเหรียญทองคนของโลกแพนตาเซียให้เสือดู
แต่คนที่รับไปดูไม่ใช่เสือแต่เป็นหาญแทนเพราะเขาเชี่ยวชาญเรื่องการวิเคราะห์พอสมควร “ความบริสุทธิ์ 99.89% น้ำหนักประมาณ 1 บาท ถือเป็นทองคำที่บริสุทธิ์มากแต่น่าแปลกที่มันไม่ได้อ่อนนุ่มเลยแม้แต่นิดเดียว นายน้อยผมว่าถ้าจะขายสิ่งนี้ความคิดของเสือดูจะเข้าท่าที่สุดแล้วครับ แต่ทว่ามันอาจจะเป็นอันตรายได้นะครับ” หาญกล่าวออกไปด้วยความเป็นห่วงแน่นอนว่าสิ่งเหล่านี้มันล่อตาล่อใจพวกมีอำนาจมากแน่ ๆ ทองคำหนัก 1 บาทสามารถเปลี่ยนจากขอทานเป็นเศรษฐีได้ในพริบตาเพราะราคาแลกเปลี่ยนนั้นสูงมาก หากนับตามความบริสุทธิ์แล้วเหรียญทองคำที่หาญถืออยู่นั้นจะตกอยู่ราว 1 ล้านถึง 1.5 ล้านเลยก็ว่าได้
“แล้วถ้าผมมีบัตรนี่ละ” รามกล้าวพร้อมหยิบบัตรสีเงินขึ้นมาให้พวกของเสือได้ดู หาญตกใจเล็กน้อยก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์ “งั้นงานนี้ผมไปกับนายน้อยแล้วกันครับ ว่าแต่นายน้อยมีเหรียญแบบนี้ประมาณกี่เหรียญละครับ “รามสำรวจดูในช่องจำนวนเงินเหรียญทองก่อนจะกล่าวออกไป
“ประมาณล้านกว่าเหรียญน่ะครับ” รามไม่ได้กล่าวจำนวนทั้งหมดออกไป
“…….” หาญ,เสือ,จิ้ง,คมสัน
======
YOU MAY ALSO LIKE
