ย้อนยุคมาเป็นแม่สามีสุดโหด - บทที่ 518 เรื่องยินดีที่อยู่เหนือความคาดหมาย
บทที่ 518 เรื่องยินดีที่อยู่เหนือความคาดหมาย
“ข้ารู้แล้ว” จูต้ารับคำ ตอนง้างจอบก็ระวังยิ่งกว่าเดิม
มันเทศพวกนี้ถึงจะบุบสลายก็ยังกินได้ แต่ถ้าเป็นแบบนั้นจะเก็บไว้ได้ไม่นาน
ในห้องใต้ดินของพวกเขายังมีอีกไม่น้อย มันเทศชุดใหม่นี้นอกจากนำออกมาชิมสักหน่อยแล้ว ส่วนใหญ่ก็จะนำไปเก็บไว้ในห้องใต้ดิน แล้วทยอยนำออกมารับประทาน
ไม่ทราบว่าเป็นเพราะมือสั่นไปชั่วขณะหรือเพราะเหตุใด จอบของจูต้าจึงเบี่ยงไปเล็กน้อย
สวบ!
จูซื่อร้องท้วง “ไอ้หยา! พี่ใหญ่ ท่านขุดเบี้ยวแล้ว…”
จูต้าออกจะโมโห “เก่งนักเจ้าก็มาขุดเองสิ!”
จูซื่อลูบจมูกอย่างจืดเจื่อน รีบตอบกลับไปว่า “ท่านทำต่อเถอะขอรับ…”
คนอื่น ๆ เห็นแล้วต่างก็ยิ้มอ่อน
ไม่น่าแปลกใจเลย ตอนทำงานอยู่ใครจะชอบให้คนอื่นคอยพูดนั่นพูดนี่อยู่ข้าง ๆ?
นอกจากนี้ จูต้าก็ไม่ได้ตั้งใจ เขาเองก็กำลังหงุดหงิดอยู่ เจ้ายังมาพูดอยู่ข้าง ๆ อีก เขาไม่โมโหก็แปลกแล้ว
หลังจากนั้นก็ราบรื่นขึ้นมาก
ในไม่ช้า มันเทศพวงหนึ่งก็เผยออกมาให้เห็น
เจ้าสิ่งที่มีเปลือกสีแดงนั้นห้อยอยู่บนเครือ นอกจากมันเทศหัวหนึ่งที่ถูกจอบสับหักไปครึ่งหัว หัวอื่น ๆ ล้วนสมบูรณ์ไม่บุบสลาย
จูต้าจัดหัวมันเทศเหล่านั้นให้เรียบร้อย แล้วเทียบกับกำปั้นของตัวเอง “ท่านแม่ หัวใหญ่ที่สุดใหญ่กว่ากำปั้นข้าประมาณครึ่งเท่า ส่วนหัวเล็กขนาดเท่าครึ่งกำปั้น ดูเหมือนรอบนี้จะด้อยกว่ารอบที่แล้วเล็กน้อยขอรับ”
อาจูจยาหยิบขึ้นมาพินิจดูแล้วเอ่ยว่า “ด้อยกว่าก็จริง แต่ได้เท่านี้ก็ไม่เลวมากแล้ว ตอนนั้นแม่เจ้าก็บอกไว้แล้วนี่นา มันเทศก่อนหน้าหนาวเติบโตได้ไม่ดีเท่ามันเทศที่เก็บเกี่ยวในช่วงฤดูใบไม้ผลิกับฤดูร้อน เจ้านี่ชอบอากาศอบอุ่น อากาศยิ่งอบอุ่นก็ยิ่งเติบโตได้เร็ว ถ้าอากาศเย็นจะเติบโตได้ช้า…”
ขณะที่พูด เขาประเมินแปลงเพาะปลูกมันเทศของสกุลจูในใจก็พอทราบได้ว่าสกุลจูจะเก็บเกี่ยวได้ประมาณเท่าไหร่แล้ว
ปริมาณเท่านี้ก็น่าตกใจมากแล้ว
ทางด้านสกุลจูเพิ่งมีความเคลื่อนไหว คนหมู่บ้านสกุลจูก็ทราบข่าวแล้วหลั่งไหลกันมา
“จูต้าเหนียง เก็บเกี่ยวมันเทศได้แล้วใช่ไหม?!”
“ไอ้หยา ขนาดเท่านี้ก็ไม่เล็กแล้วนะ ข้ายังนึกว่าจะเล็กกว่านี้มาก”
“ตอนนี้หัวที่เล็กหน่อยก็ยังมีขนาดใหญ่กว่าเมล็ดข้าวมากแล้วนะ ฮ่า ๆๆๆ…”
……
ผู้คนมามุงอยู่รอบแปลงเพาะปลูกของสกุลจู ชมดูมันเทศที่จูต้าขุดออกมาเหล่านั้น รอยยิ้มเกลื่อนทั่วใบหน้า
สกุลจูยังเก็บเกี่ยวได้หัวใหญ่ปานนั้น ต่อให้พวกเขาทำได้ไม่ดีเท่า อย่างน้อยก็คงปลูกได้ขนาดสักครึ่งหนึ่งของอีกฝ่ายกระมัง?
ฤดูกาลนี้สามารถเก็บเกี่ยวอะไรได้ก็ไม่เลวแล้ว มันเทศยังหัวใหญ่แบบนั้น เก็บเกี่ยวสักแปลงก็คงได้หนึ่งหรือสองหาบกระมัง?
แค่หนึ่งหรือสองหาบนี้ ในฤดูหนาวก็สามารถช่วยชีวิตได้แล้ว
แม้ตอนนี้จะน้อยไปสักหน่อย แต่นั่นก็เป็นเพราะยังไม่มีประสบการณ์ กอปรกับสิ่งที่ปลูกคือมันก่อนหน้าหนาว มีเวลาเติบโตน้อย อากาศไม่ได้อบอุ่นเท่าช่วงฤดูใบไม้ผลิหรือฤดูร้อน ย่อมเก็บเกี่ยวได้น้อยกว่าอยู่แล้ว
ถ้าเป็นฤดูใบไม้ผลิหรือฤดูร้อนละก็…
เพียงคิดดู พวกเขาจะไม่ตื่นเต้นได้อย่างไร?
เย่อวี๋หรานมองสีท้องฟ้าแล้วกล่าวว่า “ทุกท่านยังไม่ต้องรีบร้อน พวกเราไปถามเจ้าหน้าที่กับผู้อาวุโสกันก่อน ดูว่าหลายวันหลังจากนี้สภาพอากาศจะเป็นอย่างไร ถ้าอากาศแจ่มใสก็ปล่อยไว้ก่อน พออากาศเย็นลง พวกเราค่อยเก็บเกี่ยวก็ยังไม่สาย”
ทุกคนค่อนข้างเชื่อถือวาจาเย่อวี๋หราน จึงเดินตามนางไปที่เรือนของเจ้าหน้าที่และผู้อาวุโส
มิคาดว่าเพิ่งเดินออกมาได้ไม่ทันไรก็เห็นเจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสต่างคนต่างพาลูกชายเดินตรงมาทางนี้
“ฮ่า ๆๆๆ…จูต้าเหนียง ไม่ต้องให้เจ้ามาหาพวกข้าหรอก พวกข้าก็อยากมาร่วมสนุกด้วยเหมือนกัน” เจ้าหน้าที่พูดพลางเหลือบเห็นมันเทศบนพื้น สีหน้าฉายรอยยินดี
เขาสาวเท้าเร็ว ๆ เข้าไปดูเครือที่มีมันเทศห้อยอยู่หลายหัวนั้น แล้วหยิบหัวขนาดกลาง ๆ ขึ้นมา
“ไม่แย่เลย ดีกว่าที่คิดไว้เสียอีก”
“จูต้าเหนียง เจ้าปลูกมันเทศได้เก่งกาจจริง ๆ เฉพาะแปลงนี้ก็คงได้หลายหาบแล้วกระมัง?”
เทียบกับคนอื่น ๆ ในหมู่บ้าน สกุลจูยังมีต้นกล้าเพิ่มมาอีกหนึ่งหมู่ ย่อมได้ผลเก็บเกี่ยวมากกว่าคนอื่น ๆ
แต่ถึงจะเป็นเช่นนี้ คนในหมู่บ้านก็ไม่คิดว่าจะมีปัญหาอะไร มีปัญหาตรงไหนกัน คนเขาพาเจ้าปลูกแล้ว ทั้งยังแบ่งกล้ามันเทศให้เจ้าแล้ว ยังจะเอาอย่างไรอีก?
ขอเพียงเป็นคนที่มีสมองก็คงไม่ถึงขั้นเป็นโรคอิจฉาตาร้อนแค่เพราะเรื่องนี้
เย่อวี๋หรานยิ้ม “ไม่รู้สิ แต่ผลผลิตเท่านี้เกรงว่าคงยังไม่พอใช้ ถึงตอนนั้นคงต้องรบกวนให้เจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสช่วยรวบรวมจากในหมู่บ้านให้ข้าด้วย”
“ยังต้องหาเพิ่มอีก?” เจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสย่อมทราบเรื่องอยู่ก่อนแล้ว แต่ยังคงทำเป็นไม่รู้ เจ้าหน้าที่ถามอย่างประหลาดใจว่า “ครอบครัวเจ้ามีมันเทศเยอะแบบนั้นยังไม่พอกินอีกรึ?”
“จูต้าเหนียง เจ้าอย่าล้อเล่นนะ ถ้าของเจ้าไม่พอกิน คนอื่น ๆ ในหมู่บ้านก็คงไม่พอกินยิ่งกว่าน่ะสิ” ผู้อาวุโสผสมโรงอยู่ข้าง ๆ
“ฮ่า ๆๆ…” เย่อวี๋หรานหัวเราะ “เรื่องพอกินนั้นแน่นอนอยู่แล้ว แต่ว่าใกล้จะถึงช่วงข้ามปี ข้าจึงอยากพาทุกคนหาเงินฉลองปีใหม่กันสักหน่อยอย่างไรเล่า”
นางกล่าวพลางมองไปยังผู้คนรอบด้าน
นางถามขึ้นมาเสียงดัง “ทุกคนคงรู้ว่าครอบครัวข้าขายอาหารกระมัง?”
“รู้สิ พวกข้าย่อมรู้อยู่แล้ว”
“ทำไมหรือ จูต้าเหนียง เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับมันเทศของพวกข้า?”
……
ผู้คนในบริเวณนั้นมีสีหน้าสงสัย
พาพวกเขาหาเงิน พวกเขาย่อมยินดีอยู่แล้ว แต่…
แผงขายอาหารของจูต้าเหนียงสามารถรองรับมันเทศในหมู่บ้านได้มากมายขนาดนั้นเลยหรือ?
“เรื่องเป็นเช่นนี้ ครอบครัวพวกข้าค้นพบกรรมวิธีหนึ่ง นำมันเทศไปหั่นเป็นแผ่น ๆ ตากให้แห้งแล้วบดเป็นผง สามารถนำมาทำอาหารได้” เย่อวี๋หรานไม่กลัวสักนิดว่าจะมีคนเลียนแบบ นางกล่าวออกมาอย่างเปิดเผย “แล้วอาหารชนิดนี้ก็จะถูกส่งไปที่ตำบลเพื่อนำไปขายให้ภัตตาคาร พวกท่านว่าต้องใช้ปริมาณมากหรือไม่?”
ทุกคนตกใจ “อะไรนะ?! เอาไปขายให้ภัตตาคาร?!”
“สวรรค์ จูต้าเหนียง ท่านร้ายกาจเกินไปแล้ว!”
“จริงหรือ จูต้าเหนียง เจ้าหมายความว่าจะเอามันเทศของพวกเราไปขายให้ภัตตาคาร?”
“แล้วพวกข้าจะทำเงินได้สักเท่าไหร่?”
……
เย่อวี๋หรานรอให้ทุกคนระงับความพลุ่งพล่านลงก่อนแล้วค่อยพูดขึ้นช้า ๆ “พวกท่านอย่าเพิ่งใจร้อน ฟังข้าพูดก่อน”
“นี่เป็นการค้าระยะยาว ไม่ได้ขายครั้งเดียวจบ ถึงทุกคนในหมู่บ้านล้วนปลูกมันเทศกันหมด แต่ก็ไม่อาจขายมันเทศทั้งหมดในคราวเดียว ไม่อย่างนั้นต่อไปพวกเราจะกินอะไร?”
“ดังนั้น ข้าจึงอยากหารือกับทุกท่านเสียก่อน หลังเก็บเกี่ยวมันเทศ ถ้าบ้านไหนมีมันเทศส่วนเกินก็ไปลงนามไว้ที่เจ้าหน้าที่กับผู้อาวุโส”
“ถึงตอนนั้น ผู้ดูแลฝ่ายซ้ายและผู้ดูแลฝ่ายขวาจะพาลูกสะใภ้ข้าไปสอนวิธีหั่น ตาก และเก็บรักษามันเทศที่เกินมาเหล่านั้นแก่พวกท่าน”
“ทางด้านพวกข้าต้องการปริมาณเท่าไหร่ เจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสจะจัดลำดับให้แต่ละบ้าน รับรองว่าเวียนไปถึงทุกคน ทุกคนได้หาเงินไปด้วยกันแน่นอน”
……
สำหรับคนหมู่บ้านสกุลจู วาจาของเย่อวี๋หรานกล่าวได้ว่าเป็นความยินดีที่เหนือความคาดหมาย
ควรทราบว่าก่อนหน้านี้พวกเขาเพียงคิดกันว่ามันเทศเหล่านี้ช่วยให้อิ่มท้อง ไม่ทำให้คนในบ้านต้องหิวโหย
มิคาดว่ายังไม่ทันได้เก็บเกี่ยว จูต้าเหนียงก็โยนเหยื่ออีกอันมาให้ มันเทศพวกนี้ไม่เพียงช่วยให้อิ่มท้องเท่านั้น แต่ยังทำเงินได้อีกด้วย?!
ถ้าเป็นข้าวสารย่อมตัดใจขายไม่ได้อยู่แล้ว ของที่ใช้ประทังท้อง หากไม่จำเป็นจริง ๆ ก็คงไม่นำออกมาขาย
แต่มันเทศไม่เหมือนกัน มันเทศเดิมทีก็เป็นสิ่งที่ได้มาโดยไม่คาดหมาย ตอนนี้มีเรื่องเหนือความคาดหมายเพิ่มมาอีกอย่าง แล้วจะไม่ตื่นเต้นยินดีได้อย่างไร?
คนหมู่บ้านสกุลจูคึกคักขึ้นมาทันใด ทุกบ้านล้วนกำลังพูดถึงเรื่องนี้
YOU MAY ALSO LIKE
